Door Scott Kiloby; vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.
In deze inquiry hielp ik Tom de Unfindable Inquiry gebruiken voor zijn zoon, Brandon, die net zijn familie had ingelicht dat hij homo is. Merk op hoe ik Tom een richting gewezen heb waarbij hij niet zomaar hoefde te geloven wat hij dacht. Ik heb hem geholpen om zijn diepste overtuigingen over zijn zoon en over homo’s en vrouwen in het algemeen aan de kaak te stellen.
Tom:
Mijn zoon, Brandon, heeft me net verteld dat hij homo is en ik geloof dat homoseksualiteit verkeerd is. Toen hij kind was, wist ik dat hij vrouwelijker was dan andere jongens. Ik stopte het weg. Ik wilde dat hij zich ‘vermande’. Maar dat deed hij niet. Ik vraag me af of ik iets verkeerds gedaan heb. Of ik wel een goede vader voor hem geweest ben.
Scott:
Kun je je zoon vinden?
Tom:
Ja, hij is mijn zoon. Natuurlijk kan ik dat. Hij heeft zijn hele leven bij me gewoond. Ik ken hem echt heel goed.
Scott:
Ik vroeg niet of je hem kende of met hem in een huis gewoond hebt. Ik vroeg of je hem kunt vinden. Is het woord “Brandon” je zoon, Brandon?
Tom:
Nee, dat is alleen maar de naam die wij hem gaven bij zijn geboorte.
Scott:
Is het woord “zoon”, Brandon, als je naar dat woord, uitgespeld in je gedachten, kijkt, of ernaar luistert in je hoofd?
Tom:
Nee, het is alleen maar een woord.
Scott:
Zijn de woorden “Brandon is homo”, je zoon?
Tom:
Ja, zo voelt het wel. En het voelt helemaal niet goed.
Scott:
Als woorden voelen als je zoon, betekent dit alleen maar dat er fysieke sensaties aan vast zitten. Deze fysieke sensaties zijn er soms onbewust. Met andere woorden: je bent je er dan niet meteen bewust van dat ze opkomen. Ga er daarom nu met je aandacht naar toe. Welke emotie of fysieke sensatie treedt er op als je de gedachte “Brandon is homo” hebt?
Tom:
Verdriet en een beetje gêne. En schaamte omdat ik gêne voel.
Scott:
Is het woord “verdriet”, je zoon Brandon?
Tom:
Nee, dat is gewoon een woord.
Scott:
Hoe zit het met de woorden “gêne” en “schaamte”? Zijn die woorden je zoon? Neem de tijd. Kijk goed naar elke gedachte totdat die begint te vervagen.
Tom:
Nee, alleen maar woorden.
Scott:
Laat die woorden dan gewoon ontspannen. Laat ze vanzelf verdwijnen. Ga met je aandacht naar je lichaam en ervaar rechtstreeks hoe gêne en schaamte voelen als je er geen woorden aan geeft.
Tom:
Ja, ik voel het nu. Het voelt erg ongemakkelijk. Ik merk dat ik aan deze gevoelens wil ontsnappen.
Scott:
Als je geen woorden geeft aan de fysieke sensatie in je lichaam, is het je zoon, Brandon?
Tom:
Nee, het zijn alleen maar gevoelens.
Scott:
Laat deze gevoelens uit zichzelf tot rust komen, alsof je geen motief had om ze weg te duwen of ze te laten blijven.
Tom:
Zodra ik ze voelde, werden ze intenser. Ik merkte een verlangen op om uit mijn lichaam en terug naar het denken te gaan. Maar ik bleef erbij en nu zijn ze aan het verdwijnen.
Scott:
Zijn de woorden “Homoseksualisteit is verkeerd”, je zoon Brandon?
Tom:
Nee, ik weet dat dat gewoon woorden zijn.
Scott:
Let goed op je lichaam als je antwoord geeft. Reageert je lichaam op de gedachte “Homoseksualiteit is verkeerd”?
Tom:
Ja, ik voel een sterke contractie in mijn onderbuik.
Scott:
Zijn de woorden “Ik voel een sterke contractie in mijn onderbuik”, je zoon Brandon?
Tom:
Nee, die woorden zijn niet mijn zoon.
Scott:
Laat deze woorden even gaan en ervaar de contractie door er op een vriendelijke manier met je aandacht heen te gaan. Merk enkel op dat er een innerlijke ruimte in je lichaam is, die zich gewaar is. Laat die ruimte zich gewaar zijn van de fysieke sensatie zonder er een etiketje aan te geven. Neem alle tijd die je nodig hebt. Is die fysieke sensatie, je zoon Brandon?
Tom:
Ja. Op de een of andere manier voelt het zo aan. Of het is nauw verwant aan hem.
Scott:
Telkens als een fysieke sensatie aanvoelt als iemand, betekent dit alleen maar dat er nog enkele woorden of beelden bij opkomen. Kun je woorden of beelden zien, welke dan ook?
Tom:
Ja. Ik kan niet geloven wat ik nu wil gaan zeggen, maar wat bij me opkwam was “Mijn mannelijkheid wordt uitgedaagd”. Wauw, Brandon’s homoseksualiteit raakt mij persoonlijk, mijn eigen gevoel van een man te zijn. Ik zie nu hoe de maatschappij mijn beeld van hoe een man hoort te zijn gevormd heeft. En dat heeft niets te maken met Brandon.
Scott:
Het heeft ook niets met jou te maken.
Tom:
Dat vind ik moeilijker om in te zien.
Scott:
Gebruik deze inquiry om later naar die overtuiging te kijken. Laat voor nu de woorden “Mijn mannelijkheid wordt uitgedaagd” even weg vallen. Kijk gewoon rechtstreeks naar de gedachte en volg hoe die verdwijnt. Voel dan de fysieke sensatie van de contractie, zonder woorden of beelden erbij. Is die fysieke sensatie, je zoon Brandon?
Tom:
Nee, en ik ben het ook niet. Het is gewoon een fysieke sensatie. En ik kan nu voelen hoe het tot rust komt. Grappig hoe ik kon denken dat het Brandon was en ook dat ik het was.
Scott:
Kijk naar een mentaal beeld van Brandon toen hij een jong kind was, die in jouw ogen vrouwelijk leek. Is dat beeld, Brandon?
Tom:
Het is een beeld van hem, ja. Dat is hij toen hij een kind was. Eigenlijk probeer ik dat beeld zoveel mogelijk uit mijn hoofd te zetten. Jij kwam er mee aanzetten en ik kan zien dat ik dat beeld aanzie voor hem.
Scott:
Laat het beeld op een natuurlijke manier wegvagen door er alleen maar naar te kijken. Welke emotie of fysieke sensatie komt er op?
Tom:
Ik voel me verdrietig en teleurgesteld.
Scott:
Zijn de woorden “Ik voel me verdrietig en teleurgesteld”, je zoon?
Tom:
Nee.
Scott:
Hoe zit het met de fysieke sensatie van verdriet en teleurstelling als je daar geen woorden aan geeft?
Tom:
Ja, die fysieke sensatie voelt als Brandon.
Scott:
Dat betekent alleen maar dat er wat woorden of beelden in je gedachten opkomen. Welke?
Tom:
Ik schaam me om dit te zeggen. De gedachte Vrouwen zijn zwak kwam in me op, tegelijkertijd met de gedachte Brandon ziet er ook zwak uit. Het is behoorlijk pijnlijk te zien dat ik dit geloof. Waarschijnlijk denk ik zo over alle vrouwen, inclusief mijn vrouw.
Scott:
Is de gedachte Vrouwen zijn zwak, je zoon?
Tom:
Ha ha! Nee, helemaal niet. Ik zie dat dit vooral over mij gaat, mijn ideeën over mannelijkheid en zelfs mijn angst voor vrouwen of vrouwelijke energie. Het voelt bedreigend.
Scott:
Zijn de woorden “Het voelt bedreigend”, je zoon Brandon?
Tom:
Eerst leek dat zo, maar toen ik met mijn aandacht naar mijn lichaam ging en de angst gewoon voelde zonder het angst te noemen, was het niet zo erg. Het spoelde weg. Dus, nee, hij is niet die woorden. En hij is niet die fysieke sensatie.
Scott:
Is die fysieke sensatie, je vrouw of vrouwen in het algemeen?
Tom:
Nee, dat lijkt volslagen belachelijk nu.
Scott:
Kijk naar de woorden “Ik ben geen goede vader voor hem geweest”. Zijn deze woorden, Brandon?
Tom:
Nee.
Scott:
Neem even een moment om hier en nu te rusten, terwijl je alles op laat komen, elke gedachte, emotie of fysieke sensatie. Kun je Brandon, je zoon, vinden?
Tom:
Niet echt. Ik zie wel een beeld van hem waarin hij met een man kust. Dat voelt als Brandon.
Scott:
Merk je een emotie of fysieke sensatie op, die opkomt?
Tom:
Ja, afschuw. Ik laat dat woord vallen om te voelen hoe afschuw voelt als ik er geen etiket op plak. Eens kijken… is deze fysieke energie, Brandon? Nee, hij is het niet. En als ik weer naar dat beeld kijk, zie ik dat hij het niet is. Dat beeld en deze fysieke sensatie hebben te maken met mijn eigen overtuigingen over mannelijkheid en homoseksualiteit.
Scott:
Kun je Brandon vinden?
Tom:
Ja. Hij zit nu thuis.
Scott:
Is dat mentale beeld waarin hij thuis zit, je zoon Brandon?
Tom:
Oh, dat is interessant! Nee, dat is gewoon weer een ander mentaal beeld. Ik weet eigenlijk niet eens of hij nu thuis is. Jee, ik ontdek nu iets geweldigs! Alles waarvan ik dacht dat het Brandon was, is een gedachte, met emoties en fysieke sensaties. Ik voel zoveel ruimte nu, zo’n rust en lichtheid rondom de hele kwestie van het homo zijn van Brandon. Ik zie ook dat ik van hem houd. Ik bedoel… Ik hou van mijn verhaal over hem. Ik zie in dat ik altijd al alleen maar een verhaal over hem had. Het lijkt alsof ik hem nog nooit ontmoet heb. Ik heb hem nooit laten zijn wie hij is. Ik wilde dat hij voldeed aan mijn beeld van hem. En dat kwam grotendeels uit mijn overtuigingen over mannen en vrouwen en homoseksualiteit. Dit is zo’n bevrijding van dat alles.
De Unfindable Inquiry toepassen in je dagelijkse leven
Het was zo aangrijpend om er getuige van te zijn hoe Tom zich ineens realiseerde dat hij niet met zijn zoon om was gegaan zoals zijn zoon werkelijk was. Hij nam onterecht aan dat innerlijke woorden, beelden en fysieke sensaties een objectieve, op zichzelf bestaande zoon vormden. En de woorden en beelden waren grotendeels beïnvloed door zijn culturele overtuigingen over mannelijkheid, vrouwelijkheid en homoseksualiteit.
Vanaf onze geboorte worden we overspoeld met de gangbare overtuigingen van de cultuur waarin wij leven. Deze overtuiginen definiëren en vormen wie we zijn en wie we denken dat anderen zijn. Als we naar anderen kijken, kijken we vaak naar onze eigen projecties en angsten. Maar dat wordt pas duidelijk als we rechtstreeks naar de woorden en beelden kijken en de fysieke sensaties direct voelen die in ons opkomen en weer verdwijnen.
Nu je gezien hebt hoe je de Unfindable Inquiry op deze manier kunt gebruiken, kun je het in je eigen dagelijkse leven gaan toepassen. Hoe zie jij je echtgenoot, je moeder, je baas, je buurman, je politieke leiders, je vrienden en je vijanden? Bij elke persoon die je ontmoet, kijk rechtstreeks naar de gedachten die in je opkomen. Doe deze inquiry. Merk op in welke mate je emoties en fysieke sensaties een rol spelen bij wat je over iemand gelooft. Ga niet analyseren. Gebruik alleen maar de Unfindable Inquiry om de ander te vinden.
De Unfindable Inquiry kan op diverse niveau’s van onze menselijke ervaring ingezet worden. Stel je eens voor dat politiek leiders de Unfindable Inquiry zouden toepassen op andere politiek leiders bij het overwegen om wel of niet tot oorlog over te gaan. Stel je een verkrachter voor die de Unfindable Inquiry doet voordat hij toegeeft aan zijn impulsen. Stel je een boze moeder voor die de Unfindable Inquiry toepast voordat ze uitvliegt tegen haar kind. Stel je de politieke deskundigen op TV voor die de Unfindable Inquiry doen voordat ze een tirade afsteken over wat er allemaal mis is met de wereld van vandaag. Het enige wat nodig is om de Unfindable Inquiry toe te passen is om open te staan om eens op een andere manier te kijken in plaats van onmiddellijk te geloven dat je gedachten objectief waar zijn. En als je de lange historie bekijkt van al het leed dat de mens elkaar heeft aangedaan, kun je niet ontkennen dat we toe zijn aan een andere manier van kijken.
Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”
The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.
