Door Marcia Martin, vertaald door Pleun Vermaas.
Een paar dagen geleden zat ik klaar voor een online vergadering. We kwamen een voor een de chatroom binnen en kletsten wat met elkaar. Ik geloof dat ik afgeleid werd door het uitzicht vanuit mijn kantoor. Of eigenlijk was ik niet afgeleid, maar keek ik vanuit mijn raam. Ik zag mensen die me lief zijn. Ik zag hoe de wind een spel speelde met een bamboeplant buiten. En hoe de bladeren zo van kleur veranderden. Het was duidelijk dat sommige van ons gestrest waren door de huidige gebeurtenissen. En anderen leken daarentegen volkomen op hun gemak, vrolijk, relaxed. Het hangt allemaal af van wat je ziet, als je uit je raam kijkt. Geef je betekenis aan wat je ziet? Is die betekenis tijdsgebonden?
Voor mij is dit precies wat de Living Inquiries doen. Soms kijk ik uit mijn raam en zie stormen; wind die woest waait en het leven, zoals ik het zie, bedreigt. Op andere momenten is er slechts een briesje of waait het helemaal niet. ‘s Avonds zie je soms prachtige zonsondergangen in een zinderend kleurenpalet. ‘s Ochtends tuimelen en springen vissen enthousiast op uit het meer, dan lach ik altijd even. Dit alles wordt gezien door hetzelfde raam. Dit alles verandert, iedere seconde, en kan nooit meer op exact dezelfde wijze ervaren worden.
Vanavond wachtte ik, onderuitgezakt in mijn bureaustoel, op het moment dat de zon zou gaan zakken. Plotseling werd ik overmand door een golf van verdriet. Terwijl ik de fysieke sensatie zijn ‘ding’ liet doen, kwamen er woorden op. “Ik heb alweer gefaald. Ik ben alweer alleen.” Tranen stroomden over mijn gezicht, ik liet de woorden gewoon komen, voelde de fysieke sensaties en tranen precies zoals ze kwamen. En binnen enkele minuten, was het voorbij.
Ik ga daar zeker nog een keer met een facilitator naar kijken of ik ga er zelf mee aan de slag. Het gaat er mij nu om dat ik me bewust wordt van het moment en het ongemoeid kan laten, zonder verborgen agenda. Nu ik deze woorden neerpen, voel ik me getroost. Ik heb mezelf gedeeld met mezelf. Soms, is dat het enige dat nodig is.