Door Lynn Fraser; vertaald door Pleun Vermaas.
I
Het jongste en buitengewone werk (Braving the Wilderness, 2017) van Brené Brown (auteur van o.a. De kracht van kwetsbaarheid) gaat over authenticiteit en hoe moeilijk het is om werkelijk je authentieke zelf te zijn. In het hoofdstuk: ‘Waarheid versus bullshit. Blijf beleefd’, legt Brown uit hoe dat komt en waarom we het zo lastig vinden om oprecht te zijn in onze communicatie en interactie met anderen. “Schaamte speelt een grote rol. Eenmaal geactiveerd, neemt dit gevoel je over”, zegt Brown.
Dit gegeven vind ik interessant. Feitelijk doen we precies hetzelfde in contact met onszelf als in contact met een ander. Als je het van een afstandje bekijkt is er geen verschil. Schaamte doet zwijgen. En met dat zwijgen dwalen we onbewust verder af. Richting? Bullshitland.
II
Het is lastig om de waarheid te spreken (bijvoorbeeld om zonder gene voor je mening uit te komen). Dit heeft te maken met onze natuurlijke constitutie, waarin bepaalde verdedigingsmechanismes zitten. Ontkenning van wat we niet onder ogen willen of kunnen zien is zo’n mechanisme. We onderdrukken simpelweg wat niet in ons straatje past. Dit wordt geregeld in onze primaire hersenen. Onder invloed van een bepaalde emotie, bijvoorbeeld angst. We hebben overtuigingen ontwikkeld over onze eigen onwaardigheid. Het is tamelijk desastreus voor een kind om te ervaren dat je ouders je negeren of je pijn doen. De menselijke behoefte aan verbinding is bijzonder sterk. We houden relaties liever koste wat kost in stand. Vaak uit angst om alleen achter te blijven of buiten de groep, te vallen. Dit soort gedrag vindt veelal onbewust plaats. Het is beter gezegd een reflex, met wortels uit de oertijd. Als je toen buiten de groep viel of gemeden werd kon je het wel schudden. Dan ging je gewoon dood.
III
Als we geestelijk volwassener worden, gaan we inzien hoe hoog de prijs van sociaal isolement is en dat sommige van onze relaties op deze manier niet werken. Dan beginnen we te zien wat waar is, dan krijgen we meer duidelijkheid. En nadat we even diep adem gehaald hebben, staan we ons mannetje en praten we geen bullshit meer, maar de waarheid.
IV
En dan wordt het pas echt spannend! We treffen maar zelden mensen die op onze waarheid zitten te wachten. Men is simpelweg niet geïnteresseerd of wil het niet horen omdat het haaks staat op hun eigen ideeën en dus als bedreigend wordt ervaren. Uiteindelijk willen we allemaal in een wereld leven waarin we vrij en onbekommerd kunnen zeggen wat op ons hart ligt zonder bang te hoeven zijn voor afwijzing. Maar let op! Dit gaat niet over slechts ‘een nachtje ijs’. Het kost tijd.
We kunnen het beter per situatie bekijken. Wat is de beste manier om te reageren, om iemand tegemoet te treden? Stellen we ons meteen open en kwetsbaar op of beschermen we onszelf door eerst wat meer op afstand te blijven om vervolgens stapje voor stapje ons ware zelf te laten zien?
VI
Je ziet, we kunnen onszelf niet voor de gek houden. Diep van binnen weet je best wanneer je onzin uitkraamt en wanneer niet; wanneer je bang bent, bezig bent te imponeren, kortom bullshit verkoopt om welke reden ook. Je kent het verschil best. Je ‘gutfeeling’ vertelt het je. Elke keer als we vanuit ons diepste zelf durven te spreken, onze persoonlijke grenzen daarbij in acht nemen en toch respectvol en integer blijven in contact met de ander, ja dan tonen we ons ware gelaat. We zijn verbonden met ons ware zelf.
De Living Inquiries vormen een stevig fundament om tot hier te komen. Het scheiden van kaf en koren. Geen bullshit, wel waar(heid).
“Om te weten dat je zelfstandig door de wildernis kunt navigeren - om te weten dat je trouw aan je overtuigingen kunt blijven, jezelf kunt vertrouwen en kunt overleven - dat is pas echt ergens bij horen”
~ Brené Brown
Onderstaande audio is een van de vele manieren waarop we onszelf kunnen leren kennen, ontspannen en Natuurlijk Rusten:
Angst om authentiek te zijn https://youtu.be/iQvJirAS2OM
Contact (in het Engels) – [email protected] http://lynnfraserstillpoint.com/blog/