Door Fiona Robertson, vertaald door Pleun Vermaas.
Zonder een spoortje zelfmedelijden
Ik sta stil,
en sta nog;
met die hoge golven, houd ik mijn hoofd
boven water.
Zie hoe schaamte, pijn, verdriet,
bakzeil halen.
Ik sta gewoon
Niet gebukt of gebogen
Niet star of veinzend
Ik ben,
Niet zus en zo.
Als water en rots;
we laten de teugels vieren en trekken ze strak.
Een beweging en een pas op de plaats.
Ach dit alles, van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan[1],
En je staat nog
Omdat je bent,
Niet zus en zo
[1] Louis Couperus, titel van boek.