Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.
Alexis:
Ik heb geen idee waar ik inquiry naar kan doen. Ik kan het maar niet achterhalen. Maar ik weet dat ik altijd al een gevoel heb gehad dat ik me moet verstoppen – dat ik mensen niet kan laten zien wie ik echt ben. Ik merk dit ook in mijn huidige relatie met mijn vriend. Ik verstop mezelf voor hem.
Scott:
Laten we de Boomerang Inquiry doen. Kijk in gedachten naar je vriend. Zie het als een spiegel. Wat refelecteert hij naar jou over je eigen tekortkoming – over dat je jezelf moet verstoppen?
Alexis:
Kwetsbaarheid, schaamte, angst om ontmaskerd te worden. Het is gewoon dat gevoel dat ik me het liefst wil verstoppen, begrijp je? Ik kan het niet precies benoemen.
Scott:
Dat is geen probleem. Je hoeft het niet precies te benoemen. Dit is jouw inquiry, jouw ontdekkingsreis. Je weet hoe jij je diep van binnen voelt. Laten we die ‘ik’ gewoon een naam geven, zodat we verder kunnen. Noem het maar iets dat kwetsbaarheid, schaamte, angst om ontmaskerd te worden en het gevoel dat je jezelf wil verstoppen lijkt te omvatten.
Alexis:
Ik noem het maar ‘de zich verstoppende ik’, ook al dekt dat de lading niet helemaal.
Scott:
Kun je ‘de zich verstoppende ik’ vinden? Is het woord ‘kwetsbaarheid’ die ik?
Alexis:
Nee. Ik voel er een lichte of vage pijn bij, maar het gaat ook weer snel weg.
Scott:
Hoe zit het met het woord ‘schaamte’?
Alexis:
Ja, dat ben ik. Ik schaam me.
Scott:
Laat de woorden tot rust komen. Ga met je aandacht naar je lichaam. Neem de tijd. En rust: laat die energie [noot vertaler: fysieke sensatie] er gewoon zijn zoals die is. Ben jij die energie? Jij, de zich verstoppende ik?
Alexis:
Zo voelt het, ja. En er komen nu allerlei herinneringen naar boven. Ik zie dat kleine meisje, mezelf, dat als kind steeds maar weer belachelijk gemaakt werd. Ik zie mijn ouders en mijzelf als volwassene die hen niets over mijn eigen leven wil laten weten.
Scott:
Laten we naar de Panorama Inquiry gaan, omdat er nu andere mensen en situaties in je opkomen. Zet je vriend, dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt werd als kind en jouw ouders in een cirkel om je heen. Scan die cirkel. Wie zet je het meeste aan tot jezelf willen verstoppen?
Alexis:
Dat kleine meisje.
Scott:
Kijk naar dat plaatje van dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt wordt. Zet het in een lijstje. Ben jij dat? Jij die zich moet verstoppen?
Alexis:
Ja. Dat ben ik. Zo heb ik me altijd al gevoeld. Ik herinner me dat toen ik twintig was, ik een groep vrienden had die echt heel open was en zomaar vanalles over zichzelf kon vertellen. Ik wilde dat niet, mezelf gewoon zo bloot geven. Denk je dat dit betekent dat ik iets niet wil erkennen? Dat heb ik zelf vaak gedacht. Ik had gisteren dat inzicht over niet willen erkennen. Daar moet iets achter zitten. Ik zou daar inquiry naar moeten doen. Ik denk ook dat mijn vriend dingen niet wil erkennen. We praten meestal niet veel. We houden van elkaar, maar er is een afstand tussen ons. Soms zou ik meer willen weten over hoe hij zich echt voelt, maar ik weet niet zeker of ik dat wel wil horen. Wie weet maakt het me bang. Ik weet niet of ik die afstand creëer, of dat we dat allebei doen. Ik begin me echt zorgen te maken over onze relatie nu ik er hier zo over na zet te denken. Denk je dat hij zich ook op de een of andere manier wil verstoppen?
Scott:
Ik begrijp dat het belangrijk voor je is te praten over jezelf om inquiry te kunnen doen. Maar ik denk dat je de draad kwijt raakt met je vragen en analyses. In hoeverre is het je ooit gelukt deze dingen uit te vogelen door er constant aan te denken?
Alexis:
Nooit. Ik heb hier al zo lang over nagedacht en het lijkt niet echt iets uit te maken.
Scott:
Laten we dan proberen bij de inquiry te blijven. Ga eens terug naar dat beeld ven dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt werd. Ben jij dat, de zich verstoppende jij? Antwoord alleen met ‘ja’ of ‘nee’.
Alexis:
Nee. Het beeld vervaagt.
Scott:
Scan de cirkel. Wie maakt er iets in je los?
Alexis:
Ze maken allemaal iets los in mij. Ik zie een muur tussen mij en hen.
Scott:
Kijk rechtstreeks naar die muur. Zie je die voor je?
Alexis:
Ja.
Scott:
Ben jij dat beeld in je gedachten van een muur? De zich verstoppende jij?
Alexis:
Nee, het is een plaatje. De muur is meer iets dat ik voel. Ik voel dat er hier een muur is.
Scott:
Oké, blijf in je gedachten naar dat plaatje van die muur kijken totdat het vervaagt. Breng dan je aandacht naar de fysieke sensatie die overgebleven is.
Alexis:
Er is geen fysieke sensatie meer. Het beeld vervaagde en het gevoel van een muur verdween.
Scott:
Scan de cirkel. Wie of wat triggert je?
Alexis:
Mijn ouders. Ik vind het niet gemakkelijk om me voor hen open te stellen.
Scott:
Ben jij de woorden “Ik vind het niet gemakkelijk om me voor hen open te stellen”? Jij, diegene die zich moet verstoppen?
Alexis:
Ja.
Scott:
Laat de woorden gaan en raak het gevoel van binnen aan als het ware, zonder er woorden of beelden bij te halen. Rust er alleen maar in. Ben jij die energie?
Alexis:
Nee.
Scott:
Scan de cirkel.
Alexis:
Het kleine meisje komt weer tevoorschijn, samen met een herinnering dat jongens me “Dikkertje Dap” noemden. Ik was nogal flink als kind.
Scott:
Ben jij de woorden “Dikkertje Dap”? De zich verstoppende jij?
Alexis:
Ik voel een flinke golf van pijn. Ja!
Scott:
Kijk naar de woorden “een flinke golf van pijn”. Ben jij dat?
Alexis:
Nee. Ik voel de energie nu. Het is gewoon energie. Het voelt warm, bijna fijn, als ik het niet benoem of er een verhaal aan ophang.
Scott:
Scan de cirkel.
Alexis:
Mijn vriend triggert me. Soms voel ik me verlamd als ik in zijn buurt ben.
Scott:
Kijk naar zijn gezicht. Ben jij dat plaatje?
Alexis:
Nee.
Scott:
Hoe zit het met de woorden “Soms voel ik me verlamd als ik in zijn buurt ben”?
Alexis:
Ja, dat ben ik. Dat ben ik zeker!
Scott:
Ga met je aandacht naar je lichaam. Voel.
Alexis:
Wauw, mijn hele lichaam tintelt. Er komt iets los. Het voelt goed om dit eindelijk eens te voelen. Ik wil hier even bij blijven.
Scott:
Ja.
Alexis:
Ik ben niet die energie. Het is niet de zich verstoppende ik.
Scott:
Rust en kijk. Kun je die persoon, die zich moet verstoppen, vinden?
Alexis:
Nee. Nee, dat kan ik niet. Ik voel me gewoon helemaal open. En ik zie nu in dat het niet alleen maar draait om me te willen verstoppen. Ik heb een verhaal geloofd dat ik het niet waard ben. En dat verhaal maakt dat ik me wil verstoppen.
Scott:
Ja, soms is er een hele inquiry voor nodig om de kern te kunnen pakken van wat je over jezelf gelooft. Daarom wil ik je vragen: “Kun je die persoon hier vinden, die het niet waard is?”
Alexis:
Nee, die is hier niet. Ik zie gedachten opkomen en gaan, maar nergens een ik die het niet waard is. Er is alleen maar gewaarzijn hier, en het is echt onpersoonlijk, transparant en liefdevol. Ik zie het totale plaatje – het hele verhaal van het niet waard zijn – maar het voelt niet zo dat ik dat ben. Het is als een nep film, en ik ben hier, als het gewaarzijn dat er naar kijkt.
Meer over het verhaal van Alexis
Merk op dat Alexis pas aan het eind haar kernverhaal over hoe zij tekortschiet kon benoemen: Ik ben het niet waard. Dat kan gebeuren. Deze inquiries zijn eerder een kunst dan wetenschap. Als je het moeilijk vindt om het verhaal vooraf te benoemen, werk dan gewoon met wat er in je opkomt en volg dat. Het idee van inquiry doen is niet alleen om je verhaal netjes in een hokje te kunnen plaatsen. Het gaat erom de emoties die opkomen, als je rechtstreeks naar de woorden en beelden kijkt waarvan je denkt dat jij dat bent, aan te gaan. Zodra deze emoties gevoeld en gezien zijn, wordt het kernverhaal over hoe je denkt tekort te schieten vanzelf duidelijker.
Het kernverhaal “Ik ben het niet waard” komt vrij veel voor. Ik heb met veel mensen gewerkt die het gevoel hadden dat hun creativiteit en natuurlijke expressie onderdrukt werden door angst. Zelf ervoer ik angst om mijn standpunten naar voren te brengen en ook om mijzelf te uiten als muzikant en songwriter. Die angst verlamde me soms.
Deze angst volledig aangaan, in al zijn aspecten, is de weg om onszelf te laten stralen zoals we zijn. Als we alleen maar de angst uit de weg gaan, blijven we in het zich herhalende patroon zitten van onszelf onwaardig voelen en onszelf willen verstoppen. Zodra angst helemaal en vrij mag opkomen, zonder vast te zitten aan het kernverhaal van hoe wij tekortschieten, zijn we in staat onszelf onbevreesder te uiten. En ook al komt er angst op, het wordt dan gewoon een nieuwe kans om te zien wat we over onszelf geloven.
Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”
The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.