Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.
Hoe de Unfindable Inquiry werkt
- Benoem het. Benoem de persoon (bijvoorbeeld ‘de ‘ik’ die het niet waard is om lief gehad te worden’, ‘het slachtoffer’, ‘degene die niet goed genoeg is’).
- Vind het. Probeer die persoon te vinden. Doorloop stap voor stap de belangrijkste woorden, beelden en energie die samen die persoon vormen. Het woord ‘energie’ verwijst zowel naar elke emotie (verdriet, angst, enzovoorts) als ook naar elke fysieke sensatie of zintuiglijke gewaarwording (verharding, genoegen, pijn, verkramping, kleur, vorm, geluid). Bij elke verschijningsvorm stel je je de vraag: ‘Ben ik dit?’ Zodra je die vraag gesteld hebt, pauzeer je even en ga je met je aandacht naar elke set woorden, elk beeld, elke energie om te zien of dit echt de persoon is die je denkt te zijn.
Een persoon is iets meer dan een tijdelijke set woorden, een tijdelijk beeld voor ons geestesoog of tijdelijke energie. We zien een persoon als een vaste, objectieve, afzonderlijke en permanente entiteit. Maar precies dat kun je nou net niet vinden als je er eens goed naar kijkt.
Als je op zoek gaat naar iets anders dan ‘ik’, verander je de inquiry door de persoon, plaats of het ding te benoemen en dan probeer je het te vinden door één voor één naar de woorden, beelden en energie te kijken [of voelen, noot vertaler] die opkomen. Bekijk alles tijdens de inquiry.
Een voorbeeld van de Unfindable Inquiry
Scott:
Benoem de persoon waarnaar je op zoek wil gaan.
Caleb:
Ik zou op zoek willen gaan naar mijzelf.
Scott:
Oké, we kunnen inquiry doen naar het algemene idee van ‘ik’. Maar soms is het handig om te kijken of er iets specifieks is met betrekking tot jezelf, dat last veroorzaakt.
Caleb:
Ik heb mezelf altijd als een slachtoffer beschouwd. Het leven lijkt zo oneerlijk. Ik voel me meestal ellendig. Zoals gisteren bijvoorbeeld. Ik was de hele dag eenzaam en alleen.
Scott:
Laten we dan op zoek gaan naar Caleb, het slachtoffer. Ontspan je en maak het jezelf gemakkelijk. Sluit je ogen en kijk in je gedachten naar het woord ‘Caleb’. Neem de tijd. Ben jij dit woord ‘Caleb’? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Nee, dat is alleen maar een naam. Gewoon een woord.
Scott:
Hoe zit het met de woorden ‘Het leven lijkt zo oneerlijk’? Ben jij dat? Jij, diegene die het slachtoffer is?
Caleb:
Of ik dat ben? Nee, dat is gewoon een gedachte.
Scott:
Let goed op of je de vraag niet alleen met je intellect beantwoordt. Kijk er rechtstreeks naar vanuit gewaarzijn zelf. En vergeet niet om met je aandacht naar je lichaam te gaan. Reageert je lichaam op de een of andere manier als je de woorden ‘Het leven lijkt zo oneerlijk’ voor je ziet?
Caleb:
Ja, er is verdriet.
Scott:
Kijk rechtstreeks naar het woord ‘verdriet’. Ben jij dat woord? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Nee, maar de gedachte ‘Het leven lijkt zo oneerlijk’ is teruggekomen.
Scott:
Zet de woorden ‘Het leven lijkt zo oneerlijk’ in je gedachten in een lijstje. Dat kan helpen om te zien dat het alleen maar woorden zijn. Kijk nu naar de woorden in dat lijstje. Is dat de persoon die een slachtoffer is?
Caleb:
Nee, dat zijn alleen maar woorden.
Scott:
Zet de woorden ‘Ik voel me meestal ellendig’ in je gedachten in een lijstje. Ben jij deze woorden? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Ja, dat ben ik zeker. Het verdriet is terug, samen met een verkramping.
Scott:
Iedere keer als woorden of een beeld jou lijken te zijn, betekent dat altijd dat er een of andere energie, een bepaalde emotie of andere fysieke sensatie, tegelijkertijd mee opkomt. Emoties of fysieke sensaties zijn als alarmbellen die je eraan helpen herinneren met je aandacht in je lichaam te zijn en de energie ervan rechtstreeks te voelen. Laat dus alle woorden en beelden los; laat ze uit je gewaarzijn vallen. Laat alle woorden en beelden los en rust. Neem de tijd. Ga met je aandacht naar de naamloze energie in je borst. Laat die energie zoals die is. Ben jij die energie? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Die energie voelt als mij.
Scott:
Oké, telkens als een energie als een ‘ik’ voelt, betekent dit alleen maar dat er tegelijkertijd een paar woorden of beelden opkomen. Wat verschijnt er?
Caleb:
De gedachte ‘Dit ben ik’.
Scott:
Zet deze woorden in een lijstje. Ben jij de woorden ‘Dit ben ik’? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Nee, ik zie duidelijk dat dat alleen maar woorden zijn. Nu zijn ze weg.
Scott:
Ga met je aandacht weer naar je lichaam, zonder woorden en beelden. Ben jij die energie? De ‘ik’ die slachtoffer is?
Caleb:
Nee, het is gewoon energie. Er zit geen verhaal aan vast. En het verdriet en de verkramping verdwijnen nu.
Scott:
Kijk naar het beeld van jezelf, zoals je er gisteren bij zat toen je je eenzaam voelde. Ben jij dat beeld?
Caleb:
Ik kan zien dat het een beeld is, maar het voelt als een slachtoffer. Het verdriet en de verkramping zijn weer opgekomen.
Scott:
Als je rechtstreeks naar de woorden ‘verdriet en verkramping’ kijkt en ze uitgespeld voor je ziet, ben jij dan de woorden ‘verdriet en verkramping’? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Nee, dat zijn alleen maar woorden.
Scott:
Wees je gewaar van het verdriet en de verkramping, maar zonder het te benoemen. Ben jij die energie?
Caleb:
Nee, dat ben ik niet. Maar die energie lijkt vast te zitten.
Scott:
Als energie vast lijkt te zitten in het lichaam, dan is er nog een identificatie met woorden of beelden. Soms projecteert het denken mentale beelden op de fysieke sensatie of emotie. Hierdoor lijkt de energie meer solide. Sluit je ogen en laat het me weten als je een of ander mentaal beeld voor je ziet.
Caleb:
Ja, het lijkt of de energie weergegeven wordt als een knoop.
Scott:
Kijk alleen naar het beeld van die knoop. Bekijk het van een afstandje, zonder het te beschrijven. Je kunt zelfs het beeld naar boven halen, weg bij de energie en ernaar kijken hoe het in de ruimte zweeft. Ben jij dat beeld? Jij, het slachtoffer?
Caleb:
Nee, ik kan zien dat het alleen maar een beeld is en het is net tot rust gekomen. Nu komt het verdriet weer op.
Scott:
Laat alle woorden en beelden tot rust komen en ervaar alleen die energie. Laat die precies zoals die is. Neem de tijd. Ben jij die energie?
Caleb:
Wauw, nee! Het stroomde net weg. Nu zie ik dat als er geen woorden en beelden op een emotie geplakt worden, die geen slachtoffer is. Ik voel me geen slachtoffer.
Scott:
Rust nu alleen maar. Laat alles wat er dan ook maar verschijnt op een natuurlijke manier opkomen en verdwijnen. Kun je het slachtoffer vinden?
Caleb:
Ik zie hier en daar een gedachte, maar als ik vraag: ‘Ben ik dat?’, zie ik dat het alleen maar een gedachte is en dan verdwijnt ie. Er is een emotie, maar als ik met mijn aandacht daarin rust, verdwijnt die ook. Ik kan het slachtoffer niet vinden. Eigenlijk kan ik niet eens een ‘ik’ vinden. Dit is zo eenvoudig en effectief. Ik heb letterlijk mijzelf zitten te bedenken als iets dat ik niet kan vinden als ik er echt naar op zoek ga.
.
.
Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”
The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.