Home » Blog » Ziet de binnenkant onder ogen!

Photo Credit: Kristy Johnsson

Ziet de binnenkant onder ogen!

Door Kristy Johnsson, vertaald door Pleun Vermaas.

Als we ook maar één aspect van onze wereld willen verbeteren – of het nou gaat om familiesystemen of politieke systemen – dan komen we er niet onderuit en moeten we met de billen bloot. We zullen onze bittere kanten onder ogen moeten zien die ongewild de status quo in ere houden.

Weet je wat de meest absurde ontdekking was, die ik als fervent activist deed?

  • Al die bomen die ik geplant heb;
  • alle kinderen die ik les gegeven heb;
  • alle vrijwilligersacties die ik op touw gezet heb;
  • alle mensen die ik gecoacht heb;
  • alle goede doelen die ik financieel gesteund heb;
  • al die keren dat ik gestemd heb;
  • al dat geklaag en gemekker en gejaag;
  • al die schrijfsels van me (op Facebook, blogs, protestbrieven, wat niet?);
  • al dat gedane research.

Ik deed het allemaal om de wereld een ietsiepietsie beter te maken. Iets minder zelfdestructief. En waar ik toen achter kwam is dat het helemaal niet gaat om de actie. De krachtigste actie die er is, is geen actie.

En dat was kijken in de meest duistere crypten van mijn wezen en dit alles met vol-ledige acceptatie in mijn hart opnemen. Het was vooral een samen-zijn-met en geen poging om controle of invloed uit te oefenen.

Het klinkt misschien cliché, maar ik zweer je dat het echt waar is. We kunnen domweg niet behulpzaam zijn voor wie of wat dan ook, zolang we zelf in een waan verkeren. En in het oog van de draaikolk trauma, angst en pijn, als we niet meer stevig op de grond staan, geldt dit voor de meesten van ons.

Op mijn zeventiende kregen mijn moeder en ik een keer ontzettend ruzie. Het was een vuile, gemene bekvecht. Nadat ik me op mijn kamer teruggetrokken had, kwam ze me achterna en zei: “Denk jij werkelijk dat jij het zo slecht hebt? Toen ik zo oud was als jij pleegde mijn moeder zelfmoord. Ze sprong uit het raam en was morsdood!”

Dat was de eerste keer dat ik hoorde dat mijn oma zelfmoord had gepleegd. En het gros van haar elf kinderen stonden erbij en keken toe.

Ik was compleet in shock, stond daar maar. En niet enkel om voor de hand liggende redenen. Er was ook iets anders. Er kwam een helder beeld in mij op dat me in de greep hield: ik zag mezelf voor een enorm, kwijlend beest met scherpe tanden staan. En achter mij stonden al mijn vrouwelijke voorouders die het Beest al leken te kennen. De boodschap was luid en duidelijk: nu is het jouw beurt om het Beest te ontmoeten.

Ik had er nog nooit van gehoord dat trauma van generatie op generatie overgeheveld kan worden. Dat het zelfs zijn sporen nalaat in ons DNA. Achteraf gezien was dat wél het inzicht dat ik had. Niemand van mijn familie wist dat ik jarenlang worstelde met een diepe depressie en chronische zelfmoordgedachten, maar op dat moment zag ik de link tussen mijn oma en mij heel duidelijk: haar leed en mijn leed waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. En nu was het mijn beurt om me in die duisternis, van mij en haar, te wagen.

Het onder ogen zien van zowel mijn onbewuste leed als het leed van mijn cultuur, zorgde voor een radicale ommekeer. Ik keek met nieuwe ogen naar mezelf en de wereld. En ook de wijze waarop ik mezelf neerzette en door deze wereld laveerde veranderde drastisch. Het is en blijft een ongelofelijk proces, met diepe inzichten.

Ons leed, onze gewoontepatronen en onze overtuigingen tasten alles in ons leven aan. En als miljarden mensen deze patronen afreageren op de wereld, dan krijg je een wereld zoals die nu is. Geen enkele mate van politieke verandering, educatie, het planten van bomen of actievoeren zal de wereld zo grondig en zo duurzaam veranderen als wanneer we dat wat er in ons ligt onder ogen zien en alles ontmoeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *