Home » Blog » zorgen

Tag: zorgen

Als het kind in ons aandacht en liefde nodig heeft

Door Helena Weaver, vertaald door Pleun Vermaas.

Dit zijn uitdagende tijden. Zeker. Voor het eerst in weken was ik weer een keer in de stemming voor wat meditatie. Ik zat een tijdje, richtte mijn aandacht naar binnen en voelde hoe mijn ademhaling langzamer en dieper werd. Toen begon ik mijn lichaam te scannen en voelde ik voorzichtig de lichamelijke en emotionele sensaties van binnenuit, waarbij ik me geleidelijk aan meer en meer bewust werd van wat ik voelde in dat lijf van me.

Na een tijdje ontdekte ik een diepe laag in mijzelf die geschokt en bevroren aanvoelde. Een subtiel, bruisend, gespannen gevoel, afgedekt door een ietwat zweverig gevoel. Het drong op dat moment tot me door dat ik over deze laag heb geschaatst, afgeleid en gedesoriënteerd door de gebeurtenissen van de afgelopen weken. Ik voelde me bij tijd en wijle alsof ik niet met beide benen op de grond stond, maar net erboven zweefde, zonder precies te weten waarom. De enige reden die ik daarvoor kon verzinnen is dat deze tijden abnormaal en schokkend zijn. Maar die innerlijke, bevroren toestand voelde ook bekend aan – het begon me te dagen dat deze laag altijd al tot op zekere hoogte bevroren was.

Voorzichting tastte ik dit gevoel af. Ik merkte op dat het gevoel toebehoorde aan een jong kind. Herinneringen aan Bahrain kwamen bovendrijven. We hebben daar tussen mijn vierde en achtste jaar gewoond. Ik begon met een dankbaarheidsmeditatie, wat resulteerde in een hart dat zich langzaam ontvouwde voor liefde, waardoor vervolgens het bevroren deel begon te ontdooien. En dat was doodeng voor dit deel van mij, want het ijs fungeerde als een zelfbeschermingsmechanisme tegen alle onzekerheid, instabiliteit en alle angsten. Desondanks heb ik me altijd te min en niet in staat gevoeld om op te komen of te zorgen voor mezelf. Er kwam veel gesnik en gehuil bij kijken, dat oprecht uit het hart kwam. Ook voelde ik het in de solar plexus. Mijn lichaam schudde ervan. Destijds maakten mijn moeder en vader vaak ruzie. Ik herinnerde me een specifieke, beangstigende ruzie. Mijn vader smeet met dingen en mijn moeder en ik krompen ineen. En dan het schreeuwen, die onvoorspelbare explosies, hoe hij zo opeens pats-boem een kamer kon binnenvallen om dan als opgejaagd wild rond te lopen en vervolgens in volle woede te ontsteken en te klagen; zijn zure regen. Al die eindeloze drama’s, die hun volledige aandacht opeisten en waardoor zij als het ware met elkaar vergroeiden.

Ik herinnerde me hoe dat jonge eenzame kind met twee lichtgeraakte ouders, die elkaar regelmatig in de haren vlogen, in zichzelf keerde en vluchtte in haar eigen gedroomde wereldje met geheime tuin. Daar verdween ze, terwijl het gezin ondertussen van het ene naar het andere land trok. Koeweit, Irak, Bahrein, Turkije, Libië, waar ze telkens enkele jaren verbleven om vervolgens weer te vertrekken naar de volgende bestemming. Met elke verhuizing verloor ze haar huis, tuin, vrienden, school, vertrouwdheid van de buurt en de gewoontes en gebruiken van het dagelijkse leven. Bij elk nieuw begin werd mijn aanpassingsvermogen op de proef gesteld. En overvraagd. Dat liet zijn sporen na. Zo was ik sociaal gezien achter op mijn leeftijdsgenoten. Ik was een verlegen, introvert en onzeker meisje, was gauw van slag, makkelijk te raken en over het algemeen zeer instabiel. Eigenlijk weet ik niet eens zeker of dit deel van mij wel ooit volwassen is geworden. Het voelt alsof het er altijd al was, dat ik het diep van binnen met me meedroeg, bevroren en weggestopt; verborgen en toch in staat om haar invloed uit te oefenen, me af te remmen, omdat zij als een angst-generator fungeerde.

Vandaag realiseerde ik me voor het eerst, terwijl ik van binnenuit luisterde en voelde, hoe zeer de huidige situatie van buiten (de Corona-crisis) lijkt op mijn vroege verleden. Het is als het ware een echo van het leven zonder mogelijkheden, onder een grote wolk van dramatiek en continu gevaar en paniek. Ah, natuurlijk. Mensen met een onderliggend trauma weten hoe het is om met een onoplosbare angst te leven en dat ze zich nergens ooit veilig en geborgen kunnen voelen. Maar ik had nog niet volledig doorzien dat dit jonge meisje in mij zo getriggerd werd door wat er nu om haar heen gebeurt. Daarom heb ik van die perioden, hele dagen soms wel, dat ik me afgesloten en zweverig voel en op het punt van huilen sta.

Echter nu begrijp ik het. Het is allemaal heel logisch eigenlijk. Ik heb gewoon de neiging om me terug te trekken en mezelf te begraven in die magische tuin van me. Soms heb ik dat echt even nodig; zij heeft het nodig, en ik laat haar begaan. Zij studeert graag talen, speelt met de woorden, de klanken en hun betekenissen. Het is een beetje als het kraken van codes. Dus leren we nu Grieks en Frans. Die magische tuin is beschermend en een plaats om te herstellen, maar het is geen plek om continu in te verdwijnen (dat is wel wat zij het liefst zou doen).

Dus vandaag voelde het goed om dit jonge meisje bewust te ontmoeten en naar haar te luisteren. Ik verwelkomde haar verdriet volledig. Ik hechtte waarde aan haar herinneringen. En ik erkende haar angst. Dus wiegde ik haar zachtjes in mijn armen, ten teken dat ik haar angst volledig accepteerde en begreep, waardoor het voor ons beide makkelijker werd om de angst volledig te voelen, zonder dat er ook nog schaamte bij kwam kijken. Nu was er ruimte om daar afscheid van te nemen.

Daardoor stelde ze zichzelf open. Ze voelde zich door mij gezien en zelfs lief gehad, doordat ik haar omarmde en wiegde. En langzaam kwam die beschermende ijsklomp, stukje voor stukje, aan het breken, smelten en verdwijnen. De dankbaarheidsmeditatie trok als een golf door mijn hele systeem en ik kreeg het inzicht: we worden allemaal vastgehouden en we zijn allemaal geliefd, precies zoals we op elk moment zijn, door iets dat niemand van ons echt kan benoemen. Of we ons daar nou bewust van zijn of niet. Er is geen enkele uitzondering of voorwaarde, welke ervaringen we ook maar doormaken. Het maakt niet uit.

Liefde is…

Een dankbrief aan angst

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Lieve Angst,

Ik ben zo blij met jou! Dat je zomaar komt opdagen. Dankjewel dat je één van de miljoen gedaanten bent die in en uit de onmetelijke en oneindige ruimte van het nu drijven. Soms verberg je jezelf in het verstand. Ogenschijnlijk als een gedachte die me zegt dat ik maatregelen moet nemen voor morgen. Je bent een briljante acteur, je verdient een Oscar!

Je hebt me voor de gek gehouden. Je laat me echt geloven dat mijn beslissingen voor de toekomst gebaseerd zijn op louter mijn verstand. Op deze momenten herken ik je niet. Je bent dan zo goed vermomd! Je verstopt je in de stem van de rede en de diepe spelonken van maag en borst. Ik herken je dan helemaal niet, hè?! Toch ben jij het die aan de touwtjes trekt. Ik ben écht jouw marionet, hè? We vormen ook zo’n goed team. We houden het bewustzijn in mezelf en in ieder ander voor de gek! Want iedereen denkt écht dat mijn afwegingen en besluiten helemaal ‘helder’ genomen zijn. Dat ik terecht koers op mijn verstand en dingen besluit om mezelf te beschermen. Dat ik adequaat mijn grenzen aan geef, een toekomst opbouw… of (en dit is de beste ☺) een pientere keuze maak.

Door de jaren heen, heb ik zeker een miljoen beslissingen genomen die feitelijk geheel aan jou toebehoren. Je verstopt je ook zo goed, al jarenlang, dat ik stomweg denk dat ik het zelf ben die beslist. En je hebt me beschermd, hebt grenzen voor me vastgesteld, je hebt me een toekomst gegeven en me geholpen keuzes te maken. Jij hebt dat allemaal voor mij gedaan en meer, lieve Angst. Ik dank je daarvoor, duizend maal.

En ook bedankt, voor iedere keer dat je herkenbaar voor me verschijnt. Soms ben je zelfs zo attent om direct in mijn bewustzijn te treden, zodat ik even naar je kan loeren, je aanwezigheid kan voelen, proeven, je rechtstreeks kan leren kennen, zonder de verhullende kledij van concepten. Je had er gemakkelijk voor kunnen kiezen om onherkenbaar voor mij te blijven, maar je deed het niet. Je gaf me toestemming om jou echt te zien. En op die momenten zag ik gewoon hoezeer jij aan mijn ‘touwtjes’ trekt. Jij runt de hele show, echt.

Laatst hoorde ik, in een telefoongesprek, mijn eigen antwoord op een vraag. Ik dacht nog zo dat ik zonder angst, helemaal ‘helder’ zogezegd, antwoord gaf. Maar nee! Daar was jij weer! Jij gaf me de kans je ‘live’ te ontmoeten. Daardoor werd ik overspoeld door inzichten, ja het leek wel een zondvloed. Ik zag haarscherp alle keren op mijn netvlies verschijnen waarbij jij het woord voerde. Jij was het toen ook. En toen ik een keer s’ avonds laat, een huishoudelijke beslissing nam met mijn partner, was ik me onmiddellijk van jouw aanwezigheid in mij bewust en zag hoe jij het woord voerde. Ik dacht nog dat ik mezelf tegen hem beschermde en mijn grenzen stelde. Ik dacht dat ik heel ‘verstandig’ een beslissing nam. Maar omdat ik je helemaal in mij aanwezig voelde, viel de muur van afscheiding tussen mij en mijn partner weg. Er was niemand en niets meer om te beschermen. Ik voelde me nader tot mijn partner staan dan ooit tevoren, heel nabij en intiem, echt onafscheidelijk! Lieve Angst, je bent een wolf in schaapskleren.

Weet je nog laatst toen ik op mijn werk was en probeerde een probleem daar op te lossen?
Je had me mooi te pakken! Dacht ik weer zeer intelligent de verschillende mogelijkheden zorgvuldig af te wegen, maar integendeel: ik was allesbehalve intelligent en was me daar niet eens van bewust! Ik merkte je aanwezigheid op in mijn maag en ik ging rustig met je zitten en gaf je zoveel ruimte als je nodig had. Oh, wat hield ik van je! Je liet me inzien dat er niets was om bang voor te zijn. Toen zag ik ineens hoe ik het probleem kon oplossen en die oplossing had niets meer met angst van doen. Ik ontspande volledig en weer kwam er een stortvloed aan nieuwe inzichten over me heen. Ik zag dat ik niets nodig heb om iets te laten slagen. Ik ben immers de flow zelve, aanwezig in het huidige moment. Vanaf dat moment kon ik efficiënter werken zonder dat het verstand maar door raast.

Lieve Angst, los van alles wat ik je al schreef, is dit wel het belangrijkst: ik bedank je oprecht omdat ik door jou weet dat ik zonder jou leven kan. Ik ben je bijzonder dankbaar voor al die jaren dat je belangeloos voor me in de bres sprong en me zo je bescherming bood. Uiteindelijk, weet ik door jou, dat er niemand is die beschermd hoeft te worden. Ik waardeer het dat je zo nu en dan nog eens bij me langs komt om me daaraan te herinneren wanneer dat nodig is. Ik ben zo blij dat je telkens weer op komt draven, op precies het goede moment. Je bent niet mijn vijand. Je was mijn beschermengel toen dat nodig was. Je werd mijn toegangsticket naar vrijheid. Je was verlossing in momenten van lijden. Je bent een zeer trouwe vriend gebleken. Je liet me oplossen in die eindeloze ruimte van rust en liefde, en alleen zodra ik daaraan toe was.

Jouw toegenegen,

Scott

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website