Home » Blog » woorden voelen

Tag: woorden voelen

In plaats van het met mijn hoofd te begrijpen, voel ik hoe het mij aangrijpt…

Door Melanie Balint Gray, vertaald door Pleun Vermaas.

Soms droom ik. Meestal vertel ik mijn echtgenoot s’ morgens over mijn droom. Ik heb geleerd om te luisteren naar de woorden die mijn mond uit tuimelen als ik mijn droom beschrijf. Vaak zijn dit geen woorden die ik doorgaans gebruik. Het is alsof, door de droom, mijn onderbewuste verder gaat dan het gebruik van symbolen en op de een of andere manier ook via woorden met mij “praat”. En ik voel de woorden eigenlijk meer dan dat ik ernaar luister.

Ik richt mijn aandacht op hoe mijn lichaam van binnenuit reageert op elk gesproken woord. Is er een fysieke reactie of blijft het juist neutraal? Of het nu gaat om de woorden die ik gebruik bij het beschrijven van een droom of de woorden die mijn man zegt als hij me vragen stelt of andere invalshoeken aandraagt, ik ben haast alleen maar gericht op hoe mijn lichaam van binnen voelt en hoe het reageert op dit gesprek.

Vanmorgen werd ik wakker en in mijn droom nam ik samen met iemand uit mijn verleden deel aan een of andere wedstrijd of competitie om een wezen uit een verticale buis te halen. We moesten hem bevrijden omdat hij opgesloten zat in die buis. In het echt hebben die man en ik regelmatig met elkaar in de clinch gelegen. Ik ben er tot op heden niet in geslaagd mijn waakzaamheid tegenover hem te laten varen. Ben altijd op mijn qui vive met hem. Dus het was in die zin een uitdaging om met hem te moeten samenwerken in deze droom.

Het beknelde wezen had het uiterlijk en de maten als die van een dwerg. De buis was te smal voor de hand van mijn partner, maar mijn hand was een stukje kleiner en paste er wel in. Dus reikte ik naar binnen en met wat hindernissen, bevrijdde ik het kleine creatuurtje.

Ik gaf het kleine wezentje aan mijn partner. Ergens wist ik dat hij moest wegrennen met dit wezen en hem zo in veiligheid brengen. Ver weg zou hij immers vrij zijn en veilig.

In eerste instantie zei deze droom me niets. Ik kon er geen chocolade van maken. Tot mijn man me vroeg wat dit zei over mij. Voor welke kwaliteit weigerde ik mijn partner (in de droom) erkenning te geven? Welke kwaliteit had ik niet willen zien in hem en gaf ik hem nu terug, in de vorm van dat kleine wezen, zodat hij er mee vandoor kon gaan. Anders gezegd: wat had ik op deze man geprojecteerd dat ik nu wilde opheffen?

Beng!

Ik zei: “Het voelt alsof dat klopt.” Niet op een verstandelijke manier. Helemaal niet. Er waren geen gedachten of analyses op dat moment. Zulks had niet plaatsgevonden.

Het was alsof mijn lichaam een echo liet klinken van die “Beng”, alsof in die vragen erkenning van de waarheid verankerd lag. Ik voelde een brok in mijn keel opkomen voor ik antwoordde: “Ik nam het hem kwalijk dat hij niet het vermogen leek te hebben om simpelweg te “zijn”. Ik zag hoe ik die man al afgeschreven had wat dat betreft: hij zou nooit samen met mij in het-hier-en-nu aanwezig kunnen zijn en we zouden nooit een lucht-je-hart gesprek voeren. Ik voelde tranen over mijn wangen druppen en daarna spijt.

Het kleine wezen in mijn droom was als een entkristal van ‘aanwezig zijn’ dat ik nu terug gaf aan die man, terwijl ik mijn kleingeestige projectie introk.

Toen doemde er een panorama op met een kring van mensen die ik onbewust had afgedaan als mensen die niet bij machte leken gewoonweg te “zijn”. Ik zag hoe vaak ik de etiketten “in slaap”, “onbewust” en “onwetend” gemakshalve op verschillende mensen plakte waar ik van hield.

Beng!

Ik voelde het schaamrood mijn wangen kleuren en dat greep me naar de strot. Ik zat daar, met mijn vingers masseerde ik mijn keel. Er was niets aan te doen, deze ervaring moest eerst gekauwd en verteerd worden; bij die galerij van portretten voelen hoe het was om al die mensen al lang en breed afgeschreven te hebben.

Uiteindelijk loste de strakke band op en de dingen kwamen in rustiger vaarwater. Het kalmeerde, als ware.

Ik had mijn lesje geleerd. Eentje over de wijze waarop ik mezelf had gedistantieerd van juist die mensen die ik het meest liefhad. Een lesje over hoe ik een tegenstelling tussen superieur-en-inferieur-zijn in het leven had geroepen. En hoe veel pijn het me deed om dat te doen. Mijn lichaam vertelde me dat.

Waar ik mee wil zeggen dat mijn lichaam tegen me “praat” en dat er dan misschien woorden kunnen opkomen die meer inzichtelijk dan analytisch van aard zijn.

Zie wat het je te bieden heeft deze grondige gids in jezelf te voelen en van binnenuit aan te raken!