Home » Blog » verslaving

Tag: verslaving

Eindelijk vrij van verslaving met Natuurlijke Rust en de Living Inquiries

Door Scott Kiloby (inhoud) en Hanneke Geraeds-de Vries (vertaling en bewerking tot artikel).

Verslaving, wat houdt dat eigenlijk in?

Wikipedia definieert verslaving als een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. We kunnen afhankelijk worden van alcohol en drugs, maar ook van snacks, snoep, medicijnen, seks, internet, werken, winkelen, roken, gokken, gamen, enzovoorts. Het beheerst dan ons leven. Verslaving maakt dat we continu, zonder er controle over te hebben, op zoek zijn naar het volgende moment. We zijn continu op zoek om onszelf beter te voelen. Beter dan wat? Beter dan de onplezierige of pijnlijke gevoelens of gedachten, die nu  verschijnen. Deze gedachten en gevoelens zijn een erfenis uit het verleden. We dragen ze onbewust met ons mee en geloven tegen beter weten in op een betere toekomst. Zodra we ons voorkeursmiddel genomen hebben of bezig zijn met onze voorkeursactiviteit, lijkt dit te helpen. Maar deze korte momenten van goed voelen, verdwijnen weer onvermijdelijk omdat alle ervaringen slechts tijdelijk zijn. We blijven daarom op zoek naar bevrijding van de emotionele en psychische pijn uit ons verleden, en ook van het idee dat het ons aan iets ontbreekt, gevoelens van rusteloosheid en verveling. Doordat we geen voortdurende vrijheid van het verlangen naar onze gewoonte of ons middel ervaren, lijden we er nog eens extra onder. Bij een verslaving bestaat er geen ‘genoeg’. We blijven zoeken, zoeken en zoeken, zonder ooit echt te vinden… Het is een oneindige cyclus. Veel ontwenningsmethodes laten ons geloven dat als we van onze verslaving af willen, we ons op de toekomst moeten richten. Maar zoeken is zoeken, of het nu zoeken is naar het high-zijn van een drug of het zoeken naar een betere, gezondere of meer spirituele versie van onszelf in de toekomst. Als we onze verslaving zo benaderen, dan verandert onze gewoonte of ons middel alleen maar van inhoud. Heroïne, werk of winkelen wordt genezing, zelfverbetering of spiritueel ontwaken. De onderliggende dynamiek van zoeken is dezelfde. Het blijft een vicieuze cirkel. Gelukkig is er een uitweg uit deze vicieuze cirkel van zoeken. Een manier waarmee je totale bevrijding van je verslaving kunt vinden: Natuurlijke Rust en de Living Inquiries.

 

Natuurlijke Rust

Met Natuurlijke Rust wordt in essentie bedoeld: aanwezig zijn in het moment of meer in het moment leven, zonder met onze gedachten in de weer te zijn, zonder er in verzonken te zijn en eventuele negatieve gevoelens of pijn van binnenuit voelen enkel zoals ze nu als een puur fysieke sensatie verschijnen.

Deze rust is natuurlijk omdat het hier-en-nu al beschikbaar is voor ons. Het is rust omdat het moeiteloos is. Het is de gevoelde, fysieke sensatie van het hier-en-nu.

Elk moment van Natuurlijke Rust is geen doel in de toekomst, maar een ervaring in het hier en nu. We bereiken dit door:

  1. Gedurende de dag herhaaldelijk, vrij van gedachten, aanwezig te zijn. Vrij van gedachten wil zeggen niet verzonken zijn in gedachten.
  2. Op te merken dat gedachten (woorden en beelden) komen en gaan, zonder erover te oordelen, ze te analyseren of te becommentariëren. Het is te vergelijken met hoe we vogels voorbij zien vliegen in de lucht, als we tenminste niet de soort gaan benoemen of ons verliezen in gedachten over de vliegtechniek of hoe ze met elkaar communiceren als ze in een groep vliegen.
  3. Met onze aandacht rechtstreeks naar de fysieke sensatie van gevoelens en emoties te gaan, ze van binnen uit te voelen, en ze te laten zoals ze zijn, zonder ze te proberen te veranderen, te neutraliseren of er van af te komen.

Hoewel dit Natuurlijke Rust genoemd wordt, zijn we het niet gewend om dit te doen. Het is te vergelijken met een spier die opnieuw getraind moet worden. Door te blijven trainen, bereiken we dat we ons herinneren dat we kunnen blijven rusten op het moment dat het verlangen naar onze gewoonte of ons middel opduikt. Dit verlangen wint alleen aan kracht als het onopgemerkt blijft.

Iedere keer opnieuw hebben we de kans om te ontdekken dat elk verlangen naar een verslavende gewoonte of middel bestaat uit gedachten die tegelijkertijd opkomen met een fysieke sensatie alsof ze aan elkaar geklit zitten. En ook om te ontdekken dat gedachten woorden en/of beelden zijn en gevoelens en emoties te voelen zijn als een puur fysieke sensatie. Het wordt dan steeds gemakkelijker om er natuurlijk mee te rusten, er getuige van te zijn en het allemaal te laten ontstaan en weer verdwijnen zoals het uit zichzelf zal doen.

De ervaring dat gedachten vast geklit lijken te zitten aan gevoelens en/of emoties noemen we het Velcro-effect, het klit-effect (Velcro is klittenband). Dit effect wordt ongedaan gemaakt door natuurlijk te rusten met de fysieke sensaties van de gevoelens en/of emoties; ze geïsoleerd te voelen, zonder de woorden en beelden (de gedachten). Zo worden de woorden en beelden los gemaakt van de fysieke sensaties en kunnen de fysieke sensaties vrij bewegen in bewustzijn totdat deze vanzelf, zonder inspanning of manipulatie, wegstromen.

 

De Living Inquiries

De Living Inquiries vormen het gereedschap waarmee je heel krachtig en doelgericht, ook op andere momenten, het Velcro-effect kunt ontklitten.

Dankzij dit Velcro-effect kunnen we de onderliggende gevoelens en/of emoties oproepen wanneer we maar willen. De Living Inquiries leiden ons naar elk elementje in de klittenbal van woorden, beelden en fysieke sensaties. Het biedt ons de kans om er natuurlijk mee te rusten. Dit krachtige gereedschap komt verderop in dit artikel aan bod.

 

Verslaving is een identiteitscrisis; de ik-gerichtheid

Als iemand ons vraagt: wie ben je? Dan refereren we naar alle waarschijnlijkheid naar gedachten over het verleden: onze naam, levensgeschiedenis en gedachten over onszelf, inclusief onze jeugd en achtergrond, onze successen en mislukkingen. Dit zijn allemaal woorden en mentale beelden.

Het is een ik-verhaal dat inherent het ‘ik’ in het centrum van het leven plaatst. We noemen het daarom de ik-gerichtheid.

Deze ik-gerichtheid is een set gedachten die beweegt door de tijd, van het verleden, door het heden, naar de toekomst. Een verhaal.

Maar ben je een verhaal?

Ben je een set woorden en beelden die voor je geestesoog verschijnt?

Wat heeft een verhaal uit het verleden met nu te maken? Is het niet op dit moment waar het leven zich daadwerkelijk afspeelt?

Om een gevoel van een zelf te creëren, gebruiken we doorgaans ofwel positieve ofwel negatieve gedachten uit het verleden waar we waarde aan hechten. Hieraan lijken gevoelens en/of emoties geklit te zitten, omdat ze samen verschijnen, het eerder genoemde Velcro-effect. Zo vindt identificatie met de ik-gerichtheid plaats.

De gedachten uit het verleden bepalen hoe het huidige moment voelt en eruit ziet.

Als we onszelf bijvoorbeeld als een slachtoffer zien, ervaren we het huidige moment door een sluier van gedachten uit ons slachtofferverhaal gebaseerd op het verleden. Dit verhaal is een negatieve conceptuele lens en brengt negatieve emotionele energie met zich mee. Vanuit de slachtofferrol gezien is er een wereld vol met mensen en omstandigheden die hem of haar oneerlijk behandelen. Het slachtoffer zoekt anderen op die zijn of haar slachtofferverhaal onderbouwen. Deze anderen geloven in de illusie van het slachtofferschap. Zij voeden het. Misschien spelen zij de rol van de dader of laten ze het slachtoffer steeds weer het slachtofferverhaal vertellen. Dit bevestigt het gevoel dat hij of zij een slachtoffer is. Het verhaal houdt zo de illusie in stand. Het is een vicieuze cirkel.

Het gebeurt allemaal onbewust. Het slachtoffer realiseert zich niet dat hij of zij dit doet. Hij of zij gelooft dat het leven oneerlijk is voor hem. Dat hij of zij echt een slachtoffer is. Het slachtofferverhaal is niet de realiteit. Het is alleen maar een set gedachten.

Zowel de negatieve als de positieve verhalen die we over onszelf vertellen hebben geen absolute waarheid. En alle verhalen, of ze nu positief of negatief zijn, maken dat we ons afgescheiden voelen van elkaar. Dat gevoel van afgescheidenheid laat ons zoeken naar een toekomst waarin we onszelf compleet voelen.

De verhalen zijn van nature wispelturig.

We identificeren onszelf met de gedachten en emoties die toevallig op dat tijdstip verschijnen. Meteen volgen er dan meer klittende gedachten en emoties vanwege het Velcro-effect.

Het is geen wonder dat we naar verslavende middelen en activiteiten hebben gegrepen om ons beter te voelen. In onze verhalen zijn we overgeleverd aan de willekeur van wat er ook maar verschijnt. En, zodra we ons identificeren met gedachten en emoties, zijn we overgeleverd aan de willekeur van het Velcro-effect.

Deze manier van leven biedt geen stabiliteit. De verhalen laten de cyclus van het uitkijken naar een betere toekomst steeds maar weer voort duren.

We blijven negatieve situaties steeds in ons hoofd afspelen en fixeren ons op onze reacties op deze situaties. Onbewust proberen we onszelf zo te beschermen om maar niet die pijn weer te hoeven voelen als er zich in de toekomst vergelijkbare situaties voordoen. Deze behoefte om onszelf te beschermen houdt het gevoel in stand dat we afgescheiden zijn van anderen. Dit zelfbeschermingsmechanisme overschaduwt de niet-gehechte, niet-defensieve liefde die beschikbaar is in het huidige moment.

We handelen op basis van herinneringen van wie we zijn in plaats van te handelen vanuit de totale vrijheid die tot onze beschikking staat in het huidige moment. We proberen vaak te voorspellen en plannen hoe we in bepaalde toekomstige situaties zullen gaan handelen, in plaats van in het moment te leven en vanuit een authentieke, ongekunstelde manier van zijn een antwoord te geven op de situatie.

Als we etiketjes over onszelf vanuit het verleden meenemen naar het huidige moment, kleuren deze etiketjes onze huidige blik. Ze beperken wat we zien en doen. Deze etiketjes beperken onze creativiteit. Ze houden ons gefocust op onszelf, waardoor we de huidige situatie niet zien zoals die werkelijk is. We zien andermans perspectief over het hoofd. We zien het grotere plaatje niet meer. Met als gevolg dat we niet kunnen beschikken over echt creatief handelen waarbij iedereen baat heeft.

In onze verhalen zijn we vooral bezig met speciaal zijn en afgescheiden voelen van anderen in plaats van simpelweg hier en nu aanwezig te zijn met anderen en met wat er nu gebeurt.

We zijn niet onze positieve of negatieve etiketjes. Het zijn concepten en alle concepten, positief of negatief, verschijnen en verdwijnen in de aanwezigheid van het nu.

 

Het probleem met tijdelijke oplossingen

Omdat we niet weten wie of wat we echt zijn en we een voortdurende identiteitscrisis ervaren, is het heel begrijpelijk dat we naar onze verslavende middelen en activiteiten uitreiken om de pijn te verzachten of ons verhaal te ontvluchten. Maar door dit te doen, handelen we vanuit de valse overtuiging dat een tijdelijke, prettige oplossing ons de bevrijding kan bieden die we écht zoeken.

We kunnen het onszelf afgescheiden voelen zeker tijdelijk verlichten met middelen of activiteiten. Maar tijdelijke pleziertjes kunnen niet de ultieme en blijvende bevrijding bieden.

Iedere keer als we een drang om onszelf beter te voelen tijdelijk bevredigen, vergissen we er ons in dat we denken dat de voldoening van het verslavende middel of de activiteit zelf komt. Ons brein associeert bevrijding van het nare gevoel met het

middel of de activiteit. Op die manier zijn we al aan het rennen in het hamster-rad, op zoek naar meer tijdelijke oplossingen.

Door herhaaldelijk te rusten in het hier-en-nu, beginnen we te ontdekken wat er werkelijk gebeurt.

Onze voldoening komt niet van het middel of de activiteit.

Als we een drang tijdelijk bevredigen door ons te buiten te gaan aan een verslavend middel of activiteit ervaren we een korte pauze van het zoeken naar dat verslavende middel of die verslavende activiteit.

Dit is een belangrijk inzicht, dat we voor onszelf zullen moeten ontdekken.

Dit is waar we werkelijk naar op zoek zijn: het stoppen van het zoeken zelf.

Ware voldoening is niet tijdelijk. Herhaaldelijk rusten in het huidige moment brengt een grondige, voortdurende bevrijding van de vicieuze cirkel van het zoeken.

Tijdelijke oplossingen zullen nooit een levenslange zoektocht oplossen. Het zijn kleine pitstoppen langs de eindeloze weg van het najagen van een betere toekomst.

Deze jacht put ons uit. Zij heeft bovendien vaak een schadelijk effect op onze gezondheid en relaties.

Tijdelijke middelen en activiteiten zijn alleen maar symptomen van onze ware verslaving: ons denken. We zijn er aan verslaafd om non-stop te denken over onszelf, inclusief waar we geweest zijn en waar we heen gaan. Dit denken is gebaseerd op een bestaand gevoel van tekort te komen of tekort te schieten. Maar in plaats van te kijken naar dit verhaal over ontoereikendheid en het te zien als alleen maar woorden en beelden, geloven we het. En omdat dit gepaard gaat met oncomfortabele of zelfs pijnlijke gevoelens, zet het ons aan tot het zoeken naar nog meer tijdelijke oplossingen. Door dit zoeken naar middelen en activiteiten als een bron van tijdelijke bevrijding van het gevoel van tekort te komen of tekort te schieten, zien we eenvoudigweg het hier en nu, daar waar een stabiele en permanente bevrijding beschikbaar is, over het hoofd.

 

Natuurlijke Rust lost de ik-gerichte verhalen op

Natuurlijke Rust is het ruime, wakkere, alerte veld van bewustzijn, dat alles ziet komen en gaan. Door dit moeiteloze aanwezig zijn in het hier en nu wordt het ik-verhaal en haar spel van zoeken in het licht gezet.

Het verhaal wordt gezien voor wat het is: een cyclus van zoeken naar persoonlijk gewin, die niet beëindigd kan en zal worden door een betere toekomst na te blijven jagen. Zoeken kan en zal niet beëindigd worden door nog meer zoeken. Dit is pure logica!

“Deze methode bevrijd je van iets dat zich in de kern van alle verslavingen bevindt  –  je verslaving aan een zelf.”  ~ Jeff Foster

Door het opmerken van dit ik-verhaal en vervolgens herhaaldelijk te rusten in het hier en nu, zonder te hechten aan gedachten, worden we wakker uit de roes van ik-gerichtheid. Herhaaldelijke Natuurlijke Rust initieert een grondige en voortdurende bevrijding van de vicieuze cirkel van het zoeken.

We zullen zélf de voordelen van het hier en nu moeten ontdekken. Daarvoor kunnen we niet vertrouwen op wat anderen ons vertellen. Als we onszelf dit herhaaldelijk rusten eigen maken, ervaren we daadwerkelijk de niet-aan-gedachten-gehechte rust. Het is de sleutel tot bevrijding van onze vicieuze cirkel van zoeken.

 

Aan de slag met de Living Inquiries om het Velcro-effect te ontklitten

Naast Natuurlijke Rust zijn de Living Inquiries een zeer krachtig middel om onszelf te bevrijden van onze verslaving aan een ‘ik’ en van de onrust en onbalans die we ervaren in onze relaties met bepaalde mensen. De Living Inquiries helpen ons inzicht te krijgen in al onze relaties – niet alleen die met andere mensen, maar ook onze relatie met gedachten, gevoelens, fysieke sensaties en verslavende middelen en activiteiten. Veel mensen hebben al rust gevonden door het gebruik van dit gereedschap. Als het op de juiste manier gebruikt wordt is het effectief in het loslaten van de verhalen die ons tot verslaving aanzetten of die ons verslaafd houden.

Tot de Living Inquiries behoren de Compulsion Inquiry, de Unfindable Inquiry en de Anxiety Inquiry. Met dit gereedschap kunnen we in onze eigen directe ervaring kijken en zo gedachten, emoties en fysieke sensaties loslaten die verantwoordelijk zijn voor respectievelijk verslaving, belemmerende zelfbeelden en angsten. De Living Inquiries ontklitten het Velcro-effect; met andere woorden: ze maken conditionering ongedaan.

De Compulsion Inquiry (CI) richt zich op het ontklitten van woorden, beelden en fysieke sensaties die te maken hebben met onze drang naar verslavende middelen en activiteiten. Voordat we uitreiken naar een verslavend middel of activiteit, flitst er razendsnel een doorschijnend plaatje in en weer uit bewustzijn (de ghost-image). Het is een gedachte die verschijnt als een beeld van de toekomst, dat geassocieerd is met het zich te goed doen aan het verslavende middel of de activiteit; bijvoorbeeld een flits van een plaatje van je favoriete chocolade. Het plaatje creëert een sterke, bijna onmiddellijke drang, zowel in onze gedachten als in ons lichaam om het middel te gebruiken of tot de verslavende activiteit over te gaan.

Met deze ghost-image gaan we in de CI aan de slag. Net als de andere Living Inquiries, gaat het er bij de CI helemaal om je innerlijke ervaring van woorden, beelden en fysieke sensaties te vertragen en elk element te isoleren. Zodra we een element geïsoleerd hebben, de ghost-image bijvoorbeeld, rusten we er even mee en dan stellen we de vraag: “Is dit plaatje (of deze woorden of deze fysieke sensatie) het commando om het middel te nemen of de activiteit te gaan doen? Het is heel belangrijk dat je niet antwoordt met je verstand. Laat je lichaam het antwoord geven. Als er een fysieke sensatie opkomt als reactie, is het antwoord ja.

Ga dan met je aandacht naar deze fysieke sensatie. Voel die van binnen uit, zonder woorden of beelden erbij. Dan stellen we weer dezelfde vraag: “Is deze fysieke sensatie het commando om het middel te nemen of de activiteit te gaan doen?” Zo gaan we door met ieder element – elke set van woorden, elk plaatje en elke fysieke sensatie – op zoek naar het commando. Zodra we alle elementen op deze manier geïsoleerd hebben, kun je vaak geen commando vinden in deze afzonderlijke elementen. De drang om toe te geven aan je verslaving dooft dan uit.

De Unfindable Inquiry (UI) richt zich op de verhalen over dat we iets tekort komen of dat we tekort schieten. Deze verhalen (bijvoorbeeld: ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben een mislukkeling’, ‘ik ben niet om van te houden’, ‘ik ben niet veilig’) wakkeren de verslaving aan. Ze brengen negatieve gevoelens of pijn met zich mee waaraan we willen ontsnappen. Hierdoor grijpen we naar ons object van verslaving.

De UI start met het benoemen van het object waarnaar je op zoek wil gaan. Bijvoorbeeld ‘diegene die niet goed genoeg is’. We gaan elementje voor elementje door de brei van woorden, beelden en fysieke sensaties heen, die samen het verhaal maken. Bij elk elementje stellen we de vraag: “Is dit het?/Ben ik dit?” (Zijn deze woorden het object? Is deze emotie het object? Is deze fysieke sensatie het object?) In ons voorbeeld: “Ben ik dit? Ik, diegene die niet goed genoeg is?”.

Kort gezegd: benoem het en zoek het.

Iedere gedachte (woorden of beelden) en gevoelens en emoties (fysieke sensaties) helemaal apart nemen en er de vraag bij te stellen ‘Is dit het?/Ben ik dit?’ is een krachtige manier om de gedachten, gevoelens en emoties die aan elkaar geklit lijken te zitten te ontklitten. Door te zien dat geen enkel element, geen enkele gedachte, gevoel of emotie alleen het object is, wordt het Velcro-effect ongedaan gemaakt. De illusie van de identiteit van niet goed genoeg te zijn (of welke object je ook onderzoekt) wordt dan gezien.

De Anxiety Inquiry (AI) lost de angst en onrust op die zo’n kritieke rol spelen bij verslavingen. De AI kan krachtig zijn om ons te bevrijden van de verlangens naar het object van onze verslaving. Deze verlangens gaan vaak gepaard gaan met angst. Alsof er tegelijkertijd een afkeer is die samengaat met de verslavingen. Afkeer wakkert de verlangens juist aan. Hoe meer we denken dat we iets niet zouden moeten doen, hoe meer we het willen doen.

Daarnaast is de AI zeer effectief bij het reduceren of elimineren van de ontwenningsverschijnselen die bij drugs en alcohol komen kijken.

De AI lijkt veel op de CI, alleen zoeken we niet naar het commando, maar naar een dreiging in de woorden, beelden en fysieke sensaties.

Je kunt de Living Inquiries eenvoudig onthouden: telkens drie elementen en een vraag. Alleen de vraag varieert per inquiry: “Is dit het commando?” (CI), “Is dit het?/Ben ik dit?” (UI) en “Is dit een dreiging?” (AI).

Met behulp van deze inquiries ervaren we hoe we de mentale verhalen en de negatieve en soms pijnlijke gevoelens en emoties die ermee gepaard gaan, los kunnen laten, zodat een grondige en voortdurende vrijheid en rust gerealiseerd wordt.

De Living Inquiries kunnen het beste eerst met een getrainde facilitator gedaan worden. Zij zijn erin getraind om je te helpen bepaalde valkuilen te vermijden die je kunt tegen komen als je ze zelf probeert. Je kunt dan volledig met je aandacht bij de woorden, beelden en fysieke sensaties blijven, zonder je te hoeven bekommeren om de volgende stap in het proces. De sessies kunnen ook online gedaan worden. Het is een uniek voordeel dat je als cliënt de Inquiries zelf leert gebruiken, zodat je ze zelf kunt toepassen in je dagelijkse leven. Zodra je ze een aantal keer met een facilitator gedaan hebt, is het gemakkelijker en effectiever om ze zelf uit te proberen.

Voor meer informatie over de Living Inquiries zie: http://www.livinginquiries.com (ook in het Nederlands).

Diegenen die langere tijd verslaafd zijn aan middelen die fysieke ontwenningsverschijnselen tot gevolg hebben, zoals alcohol, tabak, medicijnen en drugs, worden eerst verwezen naar het Kiloby Center for Recovery. Zij kunnen een intake doen via internet, waaruit duidelijk wordt welk traject het beste past. Hierbij staat het individuele belang van de cliënt altijd voorop.

Het Kiloby Center for Recovery is gelegen tussen de zanderige bergen in het weelderige groen van Palm Springs in California in de Verenigde Staten. De kern van de aanpak is om cliënten de Natuurlijke Rust van het aanwezig zijn in het hier en nu, te helpen ervaren. Het gereedschap uit het boek, ‘Natural Rest for Addiction[1]‘, waaronder de Living Inquiries, leidt cliënten naar een grondige en radicale bevrijding van hun verslaving(en) [2].  Voor meer informatie: www.kiloby.com.

 

Transformatie van ik-gerichtheid naar zijn-zonder-zelf

Ware transformatie treedt alleen op door Natuurlijke Rust, eenvoudig aanwezig zijn in het hier en nu. Ook de Living Inquiries worden vanuit deze Natuurlijke Rust gedaan. Hierdoor kan de tijdgebonden ik-gerichtheid die continu een betere toekomst heeft nagejaagd, eindelijk gezien worden voor wat het is, een denkbeeldig verhaal.

Pas als we dit niet-aan-gedachten-gehecht aanwezig zijn in het hier en nu, zonder zelf, direct ervaren en dit herkennen als wat we werkelijk ten diepste zijn, vindt transformatie plaats. We plakken onze identiteit dan niet langer op een denkbeeldig verhaal. We stoppen ook met het reduceren van anderen tot etiketten en verhalen.

In plaats van reageren, gaan we handelen vanuit een authentieke en oprechte manier van zijn. Zonder-zelf-zijn laat dan vanzelf onzelfzuchtigheid zien.

Alleen door het zelf ontdekken en ervaren van Natuurlijke Rust, kunnen we datgene vinden waar we de hele tijd écht naar hebben gezocht: het einde van het zoeken zelf. We ontdekken dat het er altijd al is geweest, in het hier en nu; daar waar we weigerden (of vergaten) te kijken.

[1] Scott Kiloby, Natural Rest for Addiction, A Radical Approach to Recovery Through Mindfulness & Awareness (2017).

[2] Het centrum verwelkomt mensen die lijden aan een verslaving, maar ook eenieder die de Living Inquiries dieper wil exploreren rond problemen met betrekking tot angsten, depressie, OCS (Obsessieve-Compulsieve Stoornis), PTSS (PostTraumatische StressStoornis) of zelfs eindeloos spiritueel zoeken.

Eten op wilskracht?!

Door Judith Sumitra Burton, vertaald door Pleun Vermaas.

 

Eten op wilskracht? Het smaakt zoeter zonder. Eureka!

Kunnen de Living Inquiries, of andere tools, de helpende hand bieden om een eetverslaving achter je te laten? Het is een lastig iets, ik bedoel daarmee dat het niet mogelijk is om eten uit je leven te schrappen. Mijn relatie met eten en troosteten heeft me, door de jaren heen, veel geleerd over mezelf. Op wilskracht begon ik aan een nieuw dieet, gewapend met nieuwe voornemens en verboden, om er na een tijdje weer de brui aan te geven, omdat het onmogelijk was om het vol te houden voor een langere periode. Ik ben vele malen afgevallen en na een tijdje zat het gewicht er weer aan.

Het is nog maar pas, dat ik inzag dat mijn pogingen om wilskracht te gebruiken om mijn eten aan banden te leggen, niet werkt. Op wilskracht voel ik mijn binnenste samentrekken, als ik heel ‘vastberaden’ iets forceer, om zo gehoorzaamheid af te dwingen van dit stiekeme en zwakke zelf, dat zelfs de simpelste dingen soms niet voor elkaar krijgt.

Wat ik toen zag was zo heerlijk – een intentie om te onderzoeken of ik zonder meteen op standje wilskracht over te gaan, een gevoel van bereidwilligheid kan aanspreken – om mezelf gewoon de vraag te stellen, met liefde en respect: “Wat ben ik bereid te doen op dit moment?”.

Ik ben oprecht verbaasd hoe veel verschil het maakt, als ik op deze wijze met mezelf praat. Gewoon aardig zijn opent ‘zoete’ deuren. Bereidwilligheid geeft me de mogelijkheid om in het moment een keuze te maken, in plaats van mezelf aan een streng regime over te leveren. Werkelijk ieder moment biedt nieuwe mogelijkheden.

Ik merk dat er ruimte is om dingen te overwegen. Zo vraag ik mezelf bijvoorbeeld af: als ik dit nu eet, hoe zal ik me dan voelen na een half uurtje? Terwijl ik me het liefst sterk en licht voel. Er is meer ruimte bij bereidwilligheid, die ik bij wilskracht niet ervaar. In plaats van dat ik voetje voor voetje schuifel binnen een strikt afgebakend gebied, is er een open veld waarin zich speels en liefdevol nieuwe paden ontvouwen.

Op deze manier speelt ‘de wil’ nog wel een rol, maar dan als een zacht feel good-deuntje op de radio, waardoor ik op respectvolle wijze vol compassie met mezelf kan praten. Als ik toch een misstap bega en teveel heb gegeten, is dat oké. “Geen probleem. Perfectie is niet de hoofdzaak…” Door bereidheid kun je vrij ademen en lachen. Er is ruimte.

Het Living Inquiries-proces helpt me om lief te zijn voor mezelf en het goed/fout-denken tot rust te brengen. Het zal nog wel een tijd duren voor ook het compulsieve gedrag –bereidwilligheid versus wilskracht – uitgedoofd is. Er zijn nog veel gedachtepatronen, emoties en fysieke sensaties waar ik de Living Inquiries op los kan laten. Maar, ook al duurt het nog een tijd, ik heb goede hoop dat de resultaten blijvend zullen zijn.

In de tussentijd leer ik mezelf, stapje voor stapje, lief te hebben. Dit is hartverwarmend.

Afkicken van satsang is soms nodig

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Dat ik me op het Kiloby Center vooral ben gaan richten op het gebied van verslavingszorg is geen toeval. Ik wilde weg uit het satsangwereldje, dat was een van de redenen. Op zichzelf is dat circuit niet verkeerd of schadelijk. Maar ik herinner me de vele telefoontjes, sms-jes en e-mails van spirituele zoekers die net een week of weekend satsang met een leraar hadden gehad. Ze vertelden me dat ze het zo geweldig hadden gehad, dat ze daadwerkelijk ‘vrede hadden gevonden’, of zoiets. Maar die dinsdag of woensdag de week daarop veranderden die berichten rap: “Het is weer helemaal mis met me. Wat moet ik nu doen?!”. En dan antwoordde ik: “Onderzoek dat nou eens. Gebruik de dingen die je op satsang hebt geleerd. Ontwaken is bovenal een interne aangelegenheid. Als je denkt dat je met een bezoek aan een satsang opeens ‘ontwaakt’ bent en nooit meer zal lijden wanneer je terugkeert in je dagelijks leven en routine, dan kom je van een koude kermis thuis. Het zou net zoiets zijn als dat je naar een drugsdealer gaat en het hem kwalijk neemt dat je (tijdelijke) roes voorbij gaat.” Maar in plaats van echt zelfonderzoek te doen, boekt men meestal de eerst mogelijke volgende satsangbijeenkomst en verwacht dat de euforie of innerlijke rust weer vanzelf tot hen komt. Soms houdt dit inderdaad een paar dagen of misschien een paar weken aan, om vervolgens weer te vervallen in de gebruikelijke ellende.

Goed ik geef toe, ik ben wat vooringenomen. Toen ik zoekende was heb ik niet één keer een satsang bezocht. Oké, ik heb er wel een of twee DVD’s over bekeken, maar verder niet. Ik pikte er een paar waardevolle ‘tools’ uit, verliet het satsangwereldje en begon met een grondig zelfonderzoek. Dat maakte voor mij het verschil. Als ik met spirituele zoekers praat die ‘helemaal into satsang’ zijn, dan zeggen ze dat ze de ‘transmissie’ zo waardevol vinden. Dat is de reden om steeds weer een satsang te bezoeken. Het idee achter die transmissie is dat er een bepaalde herkenning van leraar op student wordt overgedragen tijdens een satsang. Ik ontken dat niet. Misschien treedt die transmissie voor sommigen op. Maar ja, eindeloos satsangs bezoeken, dat kan toch wat verslavende trekjes krijgen. De leraar lijkt hier wel wat op de dealer die goed ‘waar’ levert. In veel gevallen gaat het niet meer over transmissie en is het alleen maar een verslavende zoektocht.

Laat ik voorop stellen dat ik helemaal niets tegen satsang heb. Ik ben niet op oorlogspad of zo. Satsang is wel degelijk waardevol. Maar ik wil benadrukken dat (zelf)onderzoek door gebruik te maken van bruikbare ‘tools’ van essentieel belang is, wil je niet vervallen in de eindeloze tredmolen, die van satsang- naar satsangbezoek gaat. Goede spirituele leraren zullen hetzelfde zeggen, zelfs diegenen die zelf regelmatig satsang geven.

Op het Kiloby Center maken we absoluut geen onderscheid tussen een verslaving aan drugs of alcohol of een verslaving aan spiritueel zoeken of satsangbezoek. Ze hebben vele overeenkomstige elementen: het willen vermijden van of ontsnappen aan het verleden of onprettige gedachten en gevoelens die hier-en-nu opkomen, doorgaan met ‘gebruiken’ terwijl je herkent dat na een high, een low volgt, in de overtuiging dat er iets (een drug) of iemand (een spiritueel leraar) buiten jezelf is die de antwoorden heeft op al je (levens)pijn en bepaalde gemoedstoestanden en ervaringen najagen in plaats van ze vrijelijk te laten komen en gaan.

Ben je een satsang-leraar of een regelmatige satsang-bezoeker en triggert deze tekst je? Dan heb je waarschijnlijk iets om naar te kijken. Wat ik hier zeg is niet bedoeld om wie dan ook bewust te kwetsen. Geen trigger. Mijn lichaam is volkomen kalm en rustig terwijl ik dit schrijf. Deze tekst drukt eerder uit hoezeer ik compassie voel voor die mensen die telkens maar op zoek gaan naar iets buiten henzelf wat niet buiten henzelf gevonden kan worden. Ik zou precies hetzelfde zeggen tegen de drugsdealer die maar doorgaat zijn ‘waar’ aan de man te brengen en tegen de verslaafden die maar blijven terugkomen bij hun dealers. Let wel: ik zeg niet dat alle (spirituele) leraren ‘drugsdealers’ zijn of dat alle zoekers ‘verslaafden’ zijn. Het is vooral bedoeld als metafoor. Er zijn vele geweldige leraren die het belang van zelfonderzoek benadrukken. En er zijn zoekers die veel zelfonderzoek doen. Maar als deze tekst je van streek maakt, is de kans groot dat er een kern van waarheid in zit. Dus misschien loont het de moeite er eens naar te kijken. Nogmaals, onderzoek, zelf.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website

10 Levenslessen van Scott Kiloby

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds.

Vandaag, 11 november 2017 is het mijn 48e verjaardag. Ter lering en vermaak is hier de top tien van wat ik tijdens mijn 48 jaar op deze planeet geleerd heb.

1. Ik heb geleerd dat alles wat ik aangeleerd heb, kan worden onderzocht en emotioneel gezien kan worden opgelost door het vakkundig doen van inquiry. Ik heb geleerd dat als dit onderzoek grondig gebeurt, dit niet betekent dat ik geen gedachten meer heb. Het betekent alleen dat de emotionele triggers onder de gedachten weg zijn. Hierdoor kan ik mijn perspectief vrijuit uitdrukken zonder er volledig mee geïdentificeerd te zijn of getraumatiseerd te raken als er onenigheid of conflict over is met anderen.

2. Ik heb geleerd dat verslaving geen moreel falen betekent. Het is gewoon de manier waarop velen van ons overleven totdat we psychologisch, emotioneel en energiek gezien helder genoeg zijn om de verslaving achter ons te laten. We zorgen gewoon voor onszelf; zowel tijdens de verslaving als bij het achter ons laten ervan.

3. Ik heb geleerd dat, hoewel veel mensen zeggen dat ze spiritueel vrij willen zijn, er een stukje in ons denken zit dat dat niet wil. Ergens lijden we graag, wellicht omdat dat bekend terrein is. Door dit aspect in mijzelf te omarmen en te eerbiedigen en er inquiry naar te doen ben ik steeds dieper en dieper kunnen gaan.

4. Ik heb geleerd dat geld niet inherent goed of slecht is. Het zijn de overtuigingen eromheen die leed veroorzaken. Ik heb dakloze mensen ontmoet die heel gelukkig zijn. Ik heb miljonairs ontmoet die zich ellendig voelen. Ik heb spirituele mensen ontmoet die last hebben van hun overtuiging dat geld niet spiritueel is. Ik heb mensen ontmoet die geen interesse hebben in spiritualiteit die duidelijk geen problemen hebben met het wel of niet hebben van geld. Het zijn de overtuigingen, niet de briefjes in je portemonnee of het gebrek daaraan. Dat gezegd hebbende, wil ik graag geld hebben om voor mezelf te kunnen zorgen en voor de mensen van wie ik hou en die voor mij werken en voor degenen die ik in de wereld ontmoet en die niet genoeg geld hebben om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

5. Ik heb geleerd dat iedereen getraumatiseerd is, niet alleen de mensen die extreem fysiek of seksueel misbruik of een oorlog meegemaakt hebben. Het is alleen een kwestie van gradatie. Sommige trauma’s lijken in eerste instantie niet op trauma’s. Maar die emotionele trigger die opduikt bij psychologische conflicten, verwaarlozing, uitgegane relaties, politieke discussies en autoriteit ís trauma. Ik heb ook geleerd dat onze wereld in het geheel er nog niet klaar voor is om trauma te aanvaarden en op te lossen. De meeste mensen vinden nog steeds dat de ander moet veranderen, zodat zijzelf zich beter kunnen voelen. Ik heb geleerd dat ik zal blijven praten over trauma totdat we allemaal naar binnen kijken en het oplossen. Ik heb geleerd dat dit de manier is om de wereld echt te veranderen. Ik heb dit niet uit een boek geleerd. Ik heb dit geleerd door het onderzoeken van mijn eigen trauma.

6. Ik heb geleerd dat wereldse dingen geen blijvend geluk kunnen opleveren, maar slechts tijdelijke geneugten. Dit betekent niet dat ik de wereld moet vermijden of me ervan moet afwenden. Plezier is heerlijk. Dit betekent gewoon dat ik voor langdurig geluk mijn blik alleen naar binnen kan richten.

7. Ik heb geleerd dat verliefd worden vooral over het ego gaat. Voorbij de fase van verliefdheid is er een diepere, meer emotioneel volwassen liefde die eeuwig kan blijven bestaan. Deze is onbreekbaar en onvoorwaardelijk.

8. Ik heb geleerd dat alles wat ik voor anderen probeer te verbergen een kans biedt om schaamte te onderzoeken. Ik heb ook geleerd dat zodra ik vrij van schaamte ben, het niemands zaak is om alles over me te weten te komen, tenzij ik dat zelf wil.

9. Ik heb geleerd dat de dood niets is om bang voor te zijn. Alleen het ego vreest zijn eigen dood. Doe inquiry naar de leegte van het ego en de angst is weg. Dan pas kun je echt gaan leven.

10. Ik heb geleerd dat spiritueel ontwaken slechts het begin is. Ontwaken tot je ware natuur is als een lucifer die een vuur aansteekt. Het vuur is waar het om draait. En dat vuur kan de wereld veranderen, zolang je maar niet passief zit te geloven dat spiritueel ontwaken een soort eindpunt is. Er is geen eindpunt. Het leven is een constante beweging die plaatsvindt in de rustgevende ruimte van nu.

Veel liefs, Scott Kiloby

P.S. Ik heb geleerd dat alles, wat hierboven staat, in stilte verdwijnt zodra ik me van de computer afwend.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website

Dialoog over de Living Inquiries – Alles wat je over dit werk wil weten

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds.


V: Scott, uiteindelijk wil ik je wat meer controversiële en diepgaande vragen stellen over je werk. Maar laten we beginnen bij de basis. Wat zijn de Living Inquiries?

Scott: Ze vormen een reeks hulpmiddelen die door andere facilitators en mij ontwikkeld zijn om overtuigingen, verhalen en identificaties die leed veroorzaken te onderzoeken. Ze zijn ontworpen om ons te helpen emoties en fysieke sensaties direct in het lichaam te voelen, zonder de laag van woorden en afbeeldingen (d.w.z. gedachten) die aan deze emoties en fysieke sensaties kleeft. De Living Inquiries maken wat ik “het Velcro-effect” (het klittenband-effect) noem ongedaan. Het Velcro-effect is de ervaring dat gedachten vastzitten aan emoties of fysieke sensaties.

Er zijn drie belangrijke inquiries: de Unfindable (onvindbare) Inquiry (UI), de Anxiety (angst) Inquiry (AI) en de Compulsion (drang) Inquiry (CI). Ik heb eerst de Unfindable Inquiry ontwikkeld. De Compulsion Inquiry werd later gezamenlijk gemaakt door Colette Kelso en mij. De Anxiety Inquiry is voornamelijk door Fiona Robertson ontwikkeld, met enige hulp van Colette en mij in het begin. Maar vrijwel alle facilitators, vooral de Senior Facilitators, hebben geholpen bij de voortdurende ontwikkeling van dit werk. Het is echt een co-creatie in alle opzichten. Ga naar voor meer informatie over de Living Inquiries naar www.livinginquiries.com.


V: Kun je eens uitleggen hoe de Living Inquiries werken?

Scott: De Living Inquiries werken volgens een proces van iets te benoemen en vervolgens dat proberen te vinden. Je begint met te benoemen wat je zoekt. Je zou bijvoorbeeld kunnen zoeken naar het zelf of naar een meer specifieke versie van het zelf zoals: “de persoon die niet goed genoeg is.” Waar is die? Terwijl je rust als en kijkt vanuit gewaarzijn, breng je je aandacht naar woorden, beelden, emoties en fysieke sensaties (elementen) en onderzoek je ze allemaal afzonderlijk, één voor één. Als je bijvoorbeeld op zoek bent naar de persoon die niet goed genoeg is, dan stel je die vraag bij elk element. Laten we zeggen dat er een herinnering opkomt in de vorm van een plaatje. Je kijkt naar dat plaatje en vraagt: “Ben ik dit plaatje? Ik, diegene die niet goed genoeg is?”. In plaats van te antwoorden met je verstand, merk je op of er een emotie of een gevoel vastzit (of vast klit) aan het plaatje. Als dat het geval is, antwoord je: “Ja”. Als dat niet zo is, antwoord je: “Nee”.

Als er een ja is, ga je geleidelijk naar die emotie of fysieke sensatie toe en stel je dezelfde vraag bij die emotie of dat gevoel, terwijl je het voelt zonder het plaatje erop. “Ben ik deze emotie, op zichzelf? Ik, degene die niet goed genoeg is?”. Als je die emotie ervaart zonder woorden of plaatjes, antwoord je meestal: “Nee, dat ben ik niet”. Je blijft dan met de emotie rusten en laat hem zijn zoals die is. Als er woorden of afbeeldingen aan die emotie vastzitten, antwoord je: “Ja”. Daarna ga je langzaam naar elke reeks woorden en elke afbeelding, één voor één, met de vraag. Terwijl je door de verschillende woorden, afbeeldingen, emoties en fysieke sensaties loopt, merk je vaak dat je die persoon niet kunt vinden. Bij het niet vinden, is er een ontspanning of laten gaan van identificatie met dat verhaal. Van belang is het om bij kijken en voelen te blijven, het proberen te vinden waar je ook maar kijkt, naar wat er dan ook maar opkomt. Een ander belangrijk punt is om je ervaring te vertragen en alles in slow motion echt te onderzoeken. Als je te snel door de inquiry wil gaan, kan dat leiden tot het overslaan van belangrijke elementen die nog steeds leed blijven veroorzaken (ook wel bypassing genoemd).

Voor een demonstratie van de Unfindable Inquiry kun je deze videos op YouTube bekijken:

dit is een demonstratie van hoe ik de UI op mijzelf toepas, op zoek naar het afgescheiden zelf:

en hier faciliteer ik iemand anders met de UI:

De video “De Living Inquiries begrijpen voordat je inquiry gaat doen” is meer een duidelijke uitleg dan een demonstratie:

Misschien is de beste bron om te begrijpen hoe de UI werkt, mijn boek ‘The Unfindable Inquiry’, dat in 2016 wordt uitgebracht (Engelstalig). Mocht je niet kunnen wachten tot dat boek uitgegeven wordt, dan bevat het boek ‘Living Relationship’ ook grondige instructies. Het is verkrijgbaar via: www.amazon.com. (Opmerking: dit is een herpublicatie; het boek ‘Living Relationship’ is niet langer te verkrijgen via Amazon)


V: Werken de Compulsion en Anxiety Inquiries op eenzelfde manier?

Scott: Ja, die inquiries zijn specifieke aanpassingen van de Unfindable Inquiry. Met de Compulsion Inquiry is het object dat je zoekt een drang, verlangen of commando om iets dwangmatig te doen. De CI kan niet alleen gebruikt worden voor verslavingen, maar ook voor elke dwangmatige aandrang, bijvoorbeeld de wens om je ervaring te veranderen of zelfs de drang om gelijk te hebben. Met de Anxiety Inquiry is het object dat je zoekt de dreiging, het gevaar of de aanval die ten grondslag ligt aan je zorgen of angst. De CI en AI werken op dezelfde manier als de UI, met het enige verschil dat je op zoek bent naar een van die specifieke objecten in plaats van naar het zelf te zoeken. Als je deze drie inquiries eenmaal goed onder de knie hebt, kun je ze in elkaar weven, wat erg krachtig is.

Fiona heeft een aantal goede video’s waarin ze uitlegt hoe de AI werkt:

Een introductie van de Anxiety Inquiry:

En hoe faciliteer ik mezelf met de Anxiety Inquiry?

Fiona en ik zijn ook bezig met een boek over angst. Hierin zullen specifieke instructies komen te staan voor de AI (wordt uitgegeven in 2016) (Opmerking: dit blog is opnieuw gepubliceerd, je kunt Fiona’s boek “The Art of Finding Yourself” vinden door hier te klikken. (Engelstalig)). Van de CI is nog geen demonstratievideo. Wel kun je specifieke instructies vinden in mijn boek: “Natural Rest for Addiction” (Engelstalig): bezoek www.amazon.com.


V: Hoe weet je waar je naar op zoek moet gaan bij de UI – hoe benoem je datgene?

Scott: Vertrouw op je eigen ervaring. Wie denk je dat je bent? Welke identiteit beklijft vooral; voelt als heel echt of waar – of maakt dat je last hebt? Tekort-verklaringen zoals “Ik ben ontoereikend”, “Ik ben niet aimabel” of “Ik ben onveilig” zijn populaire identiteiten om naar op zoek te gaan met de UI. Als je problemen hebt om te benoemen waar je naar op zoek bent, gebruik dan de Boomerang of Panorama Inquiry (naamgevingshulpmiddelen) om te helpen. Uitleg van deze tools is te vinden in het komende boek ‘The Unfindable Inquiry’ en ook in het boek ‘Living Relationship’. In wezen vraag je je met deze naamgevingshulpmiddelen af wat andere mensen of dingen je vertellen over wie je bent zijn. Als mijn vader me bijvoorbeeld triggert, zou ik kunnen vragen: “Welke identiteit reflecteert hij naar me terug?” Misschien is het antwoord: “Ik ben hulpeloos.” Zodra ik het heb benoemd, kan ik de UI voor die identiteit gebruiken . Deze naamgevingsinstrumenten werken in de spiegel van een relatie en helpen echt om de oorzaak van het lijden te verlichten. Het lijkt erop dat iemand of iets buiten mezelf de bron van de pijn is. Maar vrij vaak, is de andere persoon slechts bezig met het teweegbrengen van een bepaalde identiteit die bewusteloos is totdat ik het de juiste naam geef en probeer het dan te vinden. De UI is niet beperkt tot het zoeken naar tekortkomingen. Je zou naar alles kunnen zoeken, zoals een tafel, een slechte dag, kanker of iets anders.


V: Is het doel van deze Inquiries dan om in te zien dat je niets kunt vinden, waar je dan ook maar naar op zoek gaat?

Scott: Ja en nee. Het belangrijkste doel van de Inquiries is om ons in staat te stellen onbewuste gedachten, gevoelens en fysieke sensaties die lijden veroorzaken in het licht van bewustzijn te brengen en er dan mee te rusten en ze te laten zijn zoals ze zijn. Deze gedachten, emoties en fysieke sensaties vallen vaak vanzelf weg door er alleen maar mee te rusten en ernaar te kijken en ze te voelen. Op deze manier bieden de Inquiries een natuurlijke en volledige acceptatie van onze hele ervaring. Transformatie voltrekt zich dan vanzelf door dat rusten, kijken en toestaan. Het gebeurt ook door het zien van de onvindbaarheid van alles waarnaar je ook maar op zoek kunt gaan. Maar als mensen van onvindbaarheid het hoofddoel maken, om een eindpunt proberen te bereiken waar ze iets als onvindbaar beschouwen, zouden ze de prachtige kans kunnen mislopen die de Inquiries werkelijk bieden: de ervaring om alles te laten zijn zoals het is. In essentie helpen de Inquiries ons onze relatie met gedachten, emoties en fysieke sensaties te veranderen, zodat we ons niet langer verzetten tegen, proberen te veranderen, te vechten tegen en/of te vermijden wat er ook maar verschijnt. Bypassing wordt vrijwel onmogelijk als je eenmaal bedreven bent in dit soort inquiry ((zelf)onderzoek) doen.


V: Raad je aan dat mensen de Inquiries zelf toepassen, in hun eentje, of dat ze eerst met een facilitator werken?

Scott: Sommigen zullen in staat zijn om de Inquiries vakkundig te gebruiken door erover te lezen of er enkele video’s van te bekijken. Maar in de meeste gevallen stel ik voor dat mensen eerst met een facilitator werken. Een gecertificeerde facilitator is erin getraind om iemand de identiteiten en andere bronnen van leed te helpen ontdekken die grotendeels onbewust zijn en ze vervolgens voorzichtig door de Inquiries te leiden, zodat er geen bypassing optreedt. Als je eenmaal bedreven bent in zelf-facilitatie, kan het ongelooflijk bevrijdend zijn om de Inquiries alleen te doen. Het is alsof je een zwaard in je arsenaal hebt dat door het lijden snijdt als een heet mes door boter. Maar het sleutelwoord is vakkundigheid. Er zijn allerlei valkuilen waarin mensen kunnen vallen als ze niet eerst leren hoe ze deze methode op de juiste manier kunnen gebruiken. Daarom is het zo belangrijk om eerst met een facilitator te werken. Facilitators zijn te vinden op www.livinginquiries.com.


V: Ik weet dat je vele jaren privé-sessies hebt gedaan. Werk je nog steeds met mensen een-op-een of in groepen?

Scott: Ik werk alleen nog met cliënten op het Kiloby Centrum. Dat is een voltijdse baan. Ik werk niet meer online of in privé-sessies met mensen. Maar er zijn vele, vele zeer goede facilitators beschikbaar voor online werk of privé-sessies. Soms houd ik een retreat. Maar dat zijn er weinig en daar zit lange tijd tussen. Ik houd wekelijkse podcasts, RUF-talks genaamd. Ze zijn gratis. Je kunt ze beluisteren (in het Engels) via deze link: www.kiloby.com. (Opmerking: de wekelijkse podcasts zijn inmiddels gestopt, dit is een herpublicatie.)


V: Maar waarom zou je een methode hebben? Non-duale leraren zeggen vaak dat bevrijding niet bereikt kan worden met een methode en dat methodes juist nog meer het zoeken naar een betere toekomst aanwakkeren.

Scott: Sommige methodes doen dat inderdaad. Maar de Living Inquiries zijn ontworpen om de leegte van dat zoekende zelf te onthullen alsook het gezochte object of de gezochte toekomstige staat. Als je bijvoorbeeld echt zou zoeken naar degene die ‘niet verlicht’ is en zou zoeken naar wat je ook maar najaagt (bijvoorbeeld ‘verlichting’), zou je naar alle waarschijnlijkheid ontdekken dat deze dingen onvindbaar zijn. Je zou ontdekken dat er geen inherent zelf is en geen inherente verlichting. Dit laat het zoeken ontspannen en zorgt voor een diep rusten als het hier-en-nu-gewaarzijn en een natuurlijk toelaten van alles om te komen en gaan zonder identificatie met wat er dan ook maar verschijnt.


V: Met het risico te trekken aan een dood paard, wil ik bij dit punt blijven. Al die leraren die methodes schuwen kunnen het niet fout hebben. Creëert het idee om een methode te gebruiken niet een idee van een eindpunt dat je probeert te bereiken?

Scott: Dat heb ik hiervoor al beantwoord. Maar ik begrijp waar je vasthoudendheid aan deze vraag vandaan komt, dus wil ik dat eerbiedigen. Laat me er wat meer over vertellen. Als iemand de Inquiries gebruikt om te proberen er ergens mee te komen (en dat doen sommigen in het begin totdat ze het ware nut van dit werk ontdekken), dan mist diegene een cruciaal onderdeel. Ze missen de mogelijkheid om de identiteit van de zoeker en het ding dat gezocht wordt te onderzoeken. Je kunt alleen doorgaan met zoeken als de identiteit achter het zoeken en het gezochte niet wordt onderzocht. Nogmaals, het belangrijkste punt van de Inquiries is niet om het punt van onvindbaarheid te bereiken. Gaandeweg ga je inzien dat het gaat om rusten, kijken en voelen vanuit en als gewaarzijn en alles laten zijn zoals het is. Dat is waar verlichting echt om draait. Het feit dat je je ook kunt realiseren dat wat je ook maar zoekt onvindbaar is, is als een kers op de taart. De taart is het rusten, kijken, voelen en het er gewoon laten zijn. De vragen uit de Inquiries zijn bedoeld om een vriendelijker, grondiger en gerichter onderzoek te bewerkstelligen van de elementen die deel uitmaken van de last die we hebben. Ze zijn niet bedoeld om het proces onrustig of onnodig ingewikkeld te maken. Als ze vakkundig toegepast worden, maken de vragen het kijken en voelen veel gemakkelijker.


V: Maar staan die Inquiry-vragen niet juist in de weg? Waarom zou je niet gewoon alleen maar rusten en alles laten zijn zoals het is? Is dat niet genoeg?

Scott: Voordat de Inquiries ontwikkeld werden, sprak ik veel over de waarde van alleen maar rusten en alles laten zijn zoals het is. Ik doe het nog steeds, omdat rusten en alles laten zijn zoals het is de kern van de Inquiries vormt. Het probleem is dat het voor veel mensen gewoon niet diep genoeg gaat. Velen van ons voelen emoties niet rechtstreeks als fysieke sensaties zodra ze zich voordoen. Met rechtstreeks bedoel ik ze direct in gewaarzijn te voelen zonder de sluier van gedachten erover heen. De Inquiries zijn bedoeld om ons te helpen rechtstreeks te voelen en te rusten met wat er ook maar in het lichaam opkomt. Onze standaard modus is om ons te focussen op en ons te identificeren met het denken. Veel leraren concentreren te veel op alleen het kijken naar gedachten of rusten als gewaarzijn. Ze wijzen mensen er niet op hoe bewust in hun lichaam te zijn. Dit is een groot gemis omdat zoveel van ons leed in het lichaam opkomt. We voelen het verleden en de toekomst op een zeer viscerale manier. Als je naar je eigen ervaring kijkt, zul je merken dat je je vooral met het denken identificeert, als er een emotie of fysieke sensatie aan vast geklit zit. Hoe sterker de emotie of fysieke sensatie, hoe meer je gelooft in of je identificeert met de gedachten. De Inquiries helpen om dit klitten tussen gedachten en de bijbehorende emoties en fysieke sensaties ongedaan te maken. Ik heb gemerkt dat veel mensen die al decennialang betrokken zijn bij non-dualistische leringen nog steeds last hebben en op zoek zijn naar een toekomstige staat van zijn, vooral omdat ze nog niet de vaardigheid hebben ontwikkeld om de emoties en fysieke sensaties werkelijk op te laten komen en te laten verdwijnen (zoals ze uit zichzelf doen, noot vertaler) zonder gedachten erbij. Ze vragen zich af waarom ze nog steeds zoveel last hebben en nog steeds zoeken. Maar het is geen hogere wiskunde. Het is gewoon dat een groot deel van hun ervaring (het lichaam) onbewust blijft. De Inquiries helpen alles in het licht van bewustzijn te brengen. Ze laten geen steen onaangeroerd. Je kunt de Inquiries niet leren en ze vaardig gebruiken en tegelijkertijd last blijven hebben en blijven zoeken.


V: Wat bedoel je met last hebben? Zeg je dat de Inquiries alle emotionele en psychologische pijn uitroeit?

Scott: Het traject van dit werk is de natuurlijke afname of eliminatie van emotionele en psychologische pijn. Maar last hebben is niet hetzelfde als tijdelijk negatieve gedachten, emoties en fysieke sensaties ervaren. Last hebben betekent identificatie in de loop van de tijd met je meezeulen – je ergens mee identificeren, erin geloven, er pijn bij voelen en uren-, dagen-, weken-, maanden- of zelfs jarenlang door blijven gaan met je ermee te identificeren. Gedachten, emoties en fysieke sensaties zijn natuurlijke, tijdelijke fenomenen van onze ervaring. Het gaat er niet om ze met alle geweld uit proberen te roeien met behulp van persoonlijke wil. Het gaat er niet om om te proberen ergens te komen, ook niet naar een toekomstige plek waar je geen pijn voelt. Het gaat erom alles dat opkomt er te laten zijn zoals het is en het de klitkracht ongedaan te maken die de fenomenen bij elkaar houdt. Het gaat erom te zien dat wat jij als echt en waar beschouwt en de bron van jouw leed is, feitelijk onvindbaar is. Het gaat erom te zien dat gedachten alleen blijven hangen en je laten lijden als je de emotie of fysieke sensatie die eraan geklit zit niet opmerkt en die er niet volledig en vriendelijk laat zijn zoals die is. Zodra je dit steeds meer begint in te zien, temidden van wat er ook maar opkomt, vermindert de last of verdwijnt die zelfs. Maar nogmaals, het is geen zoekspel. Het is een spel van rusten, alles laten zijn zoals het is en een paar kundige vragen te stellen om dat wat maakt dat je last hebt echt onder ogen te zien en op te lossen.


V: Hoe ver kan iemand gaan met de Inquiries? Het lijkt alsof je ze alleen oppervlakkig zou kunnen gebruiken, alleen maar om met een paar pijnlijke gedachten en emoties om te gaan. Maar zou je er niet ook verder mee kunnen gaan, tot het inzicht dat alles onvindbaar is?

Scott: Ja, dit werk is beïnvloed door (maar anders dan) de Boedhistische Madhyamaka School, een zelden vertaalde school. Ik kwam voor het eerst in aanraking met de leer over onvindbaarheid via mijn vriend en leraar Greg Goode. In deze school gaat het erom het idee te weerleggen dat dingen een inherent bestaan hebben. Het inherente bestaan bezorgt ons leed omdat we de werkelijkheid en de mensen, dingen en omstandigheden in ons leven voortdurend verkeerd waarnemen als objectief, vast en voordurend. Als je de Inquiries heel ver door trekt, ga je de leegte van alles inzien. Dit is ongelooflijk bevrijdend. Als je niet zo ver wil gaan, kunnen de Inquiries ook alleen gebruikt worden voor het omgaan met vervelende verslavingen, angsten of de tekort-verklaringen die leed veroorzaken. Het is aan elk individu om in te schatten hoe ver hij of zij wil gaan.


V: Leegte – een verwarrende term. In het onderricht over bewustzijn wordt leegte vaak hetzelfde beschouwd als bewustzijn. Bedoel je dat, dat het leven begint aan te voelen als een grote, lege ruimte?

Scott: Nee, zelfs die grote, lege ruimte is onvindbaar als je er met de UI naar zoekt. Leegte betekent hier dat welk object je ook maar als waar, echt, objectief, vast en voortdurend beschouwde, helemaal niet op die manier bestaat. Het zien van de leegte van iets betekent dat je het niet kunt vinden als je ernaar op zoek gaat. Als je dan tot rust komt in wat voelt als een grote, open, lege ruimte genaamd bewustzijn, kun je naar dat bewustzijn zoeken en zien dat het ook leeg en onvindbaar is. Dit helpt bij het arriveren bij het idee dat leven één grote leegte is (dat nihilisme of dogmatisch denken voort kan brengen). De grote leegte is net zo onvindbaar als het zelf of een dreiging of een drang. Alle dingen zijn even onvindbaar.


V: Als iemand de vragen zo ver door trekt, zou het leven dan niet betekenisloos worden? Alles lijkt dan onwaar en een illusie te zijn toch?

Scott: Als ik deze vragen beantwoord, onthoud dan dat ik spreek vanuit mijn eigen, directe ervaring. Ik ga er niet van uit dat iedereen dingen gaat zien zoals ik ze zie. Betekenisloos wordt pas een eindbestemming als je weigert ernaar te kijken. Betekenisloos is ook onvindbaar. Het leven zit vol met betekenis. Elk woord dat ik typ, heeft betekenis. Elk verhaal dat we vertellen heeft betekenis. Het verschil is dat je inziet dat niets een inherente betekenis heeft. Dit “betekent” (zie je de ironie?) dat alle verhalen in het leven blijven verschijnen, maar je bent er niet mee geïdentificeerd. Je grijpt je er niet meer aan vast en blijft er niet meer in hangen. Je kunt spelen in deze wereld met al zijn verhalen. Vertel verhalen. Luister ernaar. Geniet ervan. Debatteer ermee. Maar je ziet tegelijkertijd ook de illusoire aard van al deze verhalen. Het is paradoxaal. Als je bijvoorbeeld naar het zelf op zoek bent gegaan en het niet hebt gevonden, zou je jezelf nog steeds “Joe” noemen, inclusief alle verhalen die betrekking hebben op Joe, maar je zou dit met een lichtheid doen en er niet al te zwaar aan tillen. Het leven wordt een vreugdevol spel, in plaats van het serieuze en zware gevoel dat alles wat je over een Joe en al het andere denkt, objectief waar en echt is.


V: Maar hoe helpt dit met de problemen van de wereld? Hoe beëindigt dit het terrorisme bijvoorbeeld?

Scott: Dit helpt daar niet mee, tenzij terroristen inquiry gaan doen naar de inherente overtuigingen die hen tot geweld aanzetten. Inquiry is iets dat je voor jezelf doet. Zoals Michael Jackson zong: begin met ‘de man in de spiegel’. Je begint de wereld te veranderen door je relatie met je gedachten, emoties en fysieke sensaties te veranderen. Door dat onderzoek begin je de wereld heel anders te zien. Totdat de terroristen en moordenaars van deze wereld inquiry gaan doen, zijn we aangewezen op meer conventionele manieren om deze problemen aan te pakken. Ik laat dat graag over aan de politici en ik stem op die politici die zich bewust zijn van de mogelijkheid dat zelfs hun eigen overtuigingen leeg zijn. Inquiry doen opent de deur naar meer transparante, medelevende, liefdevolle en harmonieuze relaties. Op dit moment wordt er in de wereld vooral veel naar buiten gewezen. Het is altijd de fout van iemand anders. Iets of iemand anders wordt gezien als de bron van pijn en leed. De Inquiries moedigen ons aan om dieper in te gaan op de triggers, overtuigingen en identificaties achter al dat naar buiten gewijs. Het zou geweldig zijn om twee wereldleiders zich te zien bezighouden met inquiry naar elkaar of twee dogmatische, religieuze mensen die hun overtuigingen onderzoeken. Maar inquiry is zeer bedreigend voor onze meest waardevolle overtuigingen. Die angst alleen al weerhoudt veel mensen ervan eens echt goed te kijken.


V: Relaties zijn zo lastig, inclusief de relaties tussen mensen en tussen groepen, naties, religies en politieke partijen. Is er enige hoop dat we allemaal onze percepties grondiger gaan onderzoeken om deze relaties meer in harmonie te laten verlopen?

Scott: Daar zijn we nu verre van. Je hoort niks over inquiry doen op CNN. Je hoort er niet over in presidentiële toespraken of debatten. Je ziet niet vaak dat echtparen onderling inquiry doen in plaats van te reageren op de gebruikelijke triggers. Deels heeft dat te maken met gebrek aan educatie. Veel mensen weten niet eens over de mogelijkheid van inquiry doen. Ze hebben waarschijnlijk nog nooit van het woord ‘inquiry’ gehoord. Hoe meer we het hebben over het doen van inquiry en de waarde ervan en laten zien hoe effectief het in ons eigen leven is, hoe meer andere mensen erachter zullen komen. Vrijheid is erg besmettelijk.


V: Kan inquiry doen niet tot gevolg hebben dat iemand in een gewelddadige relatie blijft in plaats van actie te ondernemen om eruit te stappen of meer voor zichzelf op te komen?

Scott: Niet als het grondig en effectief wordt gedaan. De meeste mensen merken dat ze juist beter in staat zijn de juiste actie te ondernemen na het doen van inquiry. Als je bijvoorbeeld alleen al zoekt naar ‘het slachtoffer’, kan daardoor deze slachtoffer-identiteit uiteenvallen. En die identiteit maakt dat veel mensen in een relatie blijven die schadelijk of destructief is. Inquiry doen naar de eigen onderdrukte stem of zelfexpressie kan een groter vermogen tot stand brengen om voor zichzelf op te komen in een relatie.


V: Ervaren mensen zichzelf als een soort van niets na het doen van inquiry, zodat zelfliefde irrelevant wordt?

Scott: Integendeel. Praat met facilitators die de Inquiries hebben toegepast op hun diepste identificaties. Ze zullen je waarschijnlijk vertellen dat er nu veel meer zelfliefde en mededogen is. Dat is een andere paradox. Je zou kunnen denken dat het resultaat is dat je geen zelf vindt of zelf alleen als lege ruimte vindt. Maar op een heel raadselachtige manier brengt inquiry juist compassie, liefde en acceptatie teweeg voor hoe we ook maar in het leven verschijnen, op ieder moment.


V: Hoe heeft inquiry doen jou persoonlijk geholpen?

Scott: De oude tekort-verklaring, die mijn leven leidde – ik ben niet aimabel – is nergens meer op mijn radar te bekennen. Het voelt als een vage herinnering zonder dat er een emotie of gevoel aan klit. Hierdoor kan ik meer onvoorwaardelijke liefde ervaren voor mezelf en voor mensen met wie ik in relatie sta. Ik voel me veel comfortabeler om gewoon te zijn wie of wat ik ook ben op elk moment. Toch kan ik niet echt bepalen wat of wie ik ben, waardoor ik mezelf en al het andere veel minder serieus neem. Het heeft ook enorm geholpen bij traumatische ervaringen, angst en verslavingen. Verslaving is voor mij vrijwel helemaal van de kaart geveegd. Ik geniet nog steeds van enkele genoegens, maar ik voel me er niet meer aan vastgeketend.


V: Wat zou je willen zeggen tegen de lezers die hier je antwoorden lezen, maar die nog steeds terughoudend zijn om de Living Inquiries te leren en te gebruiken?

Scott: Probeer het gewoon. Wat heb je te verliezen? Zelfs als je geen geld hebt om met een facilitator te werken, zijn er tal van gratis video’s waarin uitgelegd wordt hoe het proces werkt, zodat je het zelf kunt proberen. Als het niet werkt, laat je ze gewoon links liggen. Maar het komt zelden voor dat iemand het probeert en vindt dat het helemaal niet helpt. Wat mensen er meestal van weerhoudt om het te proberen, is angst, kortzichtigheid of het idee dat methodes over het algemeen niet werken. Sommige mensen zijn gewoon niet klaar voor dit werk. Ze moeten meer lijden. Maar lijden heeft de neiging om mensen te leiden naar wat werkt. Zo kan het zomaar zijn dat ze na een paar jaar lijden uiteindelijk bij de Inquiries terecht komen. Elke weerstand die je ervaart ten aanzien van dit werk kan met behulp van de Living Inquiries worden onderzocht. Voor mij is het leven te kort om geen vaardige manier te hebben om de oorzaak van mijn lijden te onderzoeken.


V: Zitten sommige mensen niet werkelijk vast in hun hoofd aangaande spirituele concepten en ervaren zij niet echt waar non-dualistisch onderricht werkelijk naar verwijst? Hoe kunnen die mensen worden geholpen met de Inquiries?

Scott: Ja, dat noemen wij overcompensatie. Het is veiliger om je aan de concepten vast te klampen dan ze te onderzoeken. Overcompensatie is een manier om de diepere, pijnlijkere emoties en fysieke sensaties in het lichaam te vermijden. Het is vaak een manier om onopgelost trauma te maskeren. Het is altijd een kwestie van gereedheid. Wil je je ideeën en je kennis over spiritualiteit versterken of wil je direct vrijheid ervaren? Wil je doorgaan met bypassing en overcompensatie of wil je de onderliggende pijn onderzoeken en oplossen? Voor mij is de keuze heel eenvoudig. Ik weet dat ik tijdens perioden waarin ik al deze spirituele concepten probeerde te begrijpen, bezig was met bypassing. Ik was niet klaar om de diepere pijn te onderzoeken. Maar het leven laat het ons wel zien als we niet diep genoeg gaan. Het lijden gaat door totdat we de deur openen om er op een vaardigere manier naar te kijken. Op dat moment kunnen de Inquiries veel helpen.


V: Doe je nog steeds inquiry?

Scott: Veel minder dan vroeger. Hoe minder leed er is, hoe minder er te onderzoeken valt met de Inquiries. En nu experimenteer ik op het Kiloby Centrum met nieuwe manieren van verkennen, manieren die de basis van de Inquiries bevatten, maar er nieuwe elementen aan toe voegen, vooral elementen die diepgewortelde contracties en trauma in het lichaam aanpakken.


V: Wat moet Scott nog onderzoeken? Is er nog iets waar je last van hebt?

Scott: Nee, ik draag niets met me mee in de tijd. Af en toe ontstaat er een kleine trigger, maar deze wordt meestal snel gezien en lost zichzelf vanzelf op. Toen mijn moeder overleed, voelde ik enorme golven van verdriet. Maar de Inquiries hielpen me om bewust te blijven van de diepe pijn. Ze lieten me zien dat verdriet eigenlijk gewoon liefde is, vermomd als pijn. Maar er was zeker pijn. Het loste vanzelf op, maar het rouwproces moest volledig worden onderzocht. De pijn heeft zich niet voort gezet in de tijd. Als ik aan mijn moeder denk, voel ik alleen liefde en mededogen. In de afgelopen vijf jaar heb ik me meer geconcentreerd op enkele diepere contracties in de buurt van mijn ruggengraat, overblijfselen van eerder trauma van het opgroeien als homo en gepest worden. Maar die zijn grotendeels uitgedoofd. Er zit nog steeds wat energie in kleine budeltjes in de buurt van de wervelkolom. Ze lossen op natuurlijke wijze op door eenvoudig rusten en af en toe inquiry doen. Het was een geweldig proces om naar te kijken, toen eerdere tekort-verklaringen, verslavingen en angsten wegvielen, resulterend in de diepere contracties en geblokkeerde energieën die in het licht van bewustzijn komen en langzaam oplossen. Het leven is geweldig! Er komt geen einde aan de reikwijdte van vrijheid. Het was niet altijd gemakkelijk. Ik heb door de jaren heen veel pijn ervaren. Maar ik ben zo blij dat ik deze benadering heb gevonden. Ik kan me geen leven zonder voorstellen. Dat is waarom ik zo enthousiast ben over dit werk. Dat is waarom ik er zo veel over schrijf en praat. Ik wil gewoon dat anderen weten dat het er is en dat ze niet meer hoeven te lijden.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website