Home » Blog » Velcro-effect

Tag: Velcro-effect

Uit de patstelling van pesten; een stappenplan voor alle betrokkenen

Door Hanneke Geraeds-de Vries.

Pesten is een groot maatschappelijk probleem. Onder jongeren komt pesten het meest voor op school, maar ook digitaal pesten vindt steeds vaker plaats (NJI, 2016, 2017). Ook volwassenen worden gepest; op het werk (FNV, 2018), in de buurt of in het verzorgingstehuis (Rickandie, 2011). De gevolgen van pesten kunnen zeer ernstig zijn, zowel op korte als op lange termijn (Kolstein, 2006; Reijntjes, 2010) en voor alle betrokkenen (Goossens, 2012, p. 30; Nishina, 2005). Het in dit artikel beschreven zevenstappenplan op basis van de Living Inquiries (Scott Kiloby) laat zien welke stappen jij kunt nemen als je last hebt van pesten.

De huidig aanpak op scholen richt zich vooral op het inzetten van gedragscodes, sociale vaardigheidstrainingen, extra surveillance, disciplinerende maat- regelen en cognitieve gedragstherapeutische benaderingen (Goossens, 2012, pp. 145-220; Yabko, 2013, p. 3). Met andere woorden: zorg dat je het juiste gedrag vertoont anders word je gestraft, ofwel door de leerkracht ofwel door de pestkop.

Betrokkenen bij een pestsituatie weten wel wat ze zouden moeten doen en willen het ook, maar lijken bij een confrontatie telkens weer te vervallen in reflexmatige reacties en gewoontes (Yabko, 2013). De huidige aanpak lijkt de betrokkenen onvoldoende handvatten te bieden om dit te veranderen (Androu, 2007).

Weet jij wel wat je zou moeten doen als je met pesten geconfronteerd wordt, maar reageer je altijd op dezelfde, niet-helpende manier? Dan kan dit zevenstappenplan behulpzaam zijn; of je nu gepest wordt, pest, meeloopt met de pester, een omstander bent, ouder bent of broer of zus, in vertrouwen genomen bent of de verantwoordelijkheid hebt over de groep waarin gepest wordt.

Als je handelt vanuit welbevinden, ook wel natuurlijke rust (Kiloby) of mindfulness (Kabat-Zinn, 2005), dan volgt de juiste actie op een natuurlijke manier en in harmonie met jezelf en met je omgeving (Dameron, 2015; Garofolo, 2012; Schonert-Reichl, 2015). De Living Inquiries van Scott Kiloby vormen een (zelf)onderzoeksmethode waarop het zevenstappenplan uit dit artikel gebaseerd is.


Last
Wie je ook bent, hoe je situatie ook is en welke rol je ook in de pestsituatie hebt, de last die jij ervaart bestaat uit wat je voelt en denkt. Dat wat je voelt zijn fysieke sensaties. Dat wat je denkt zijn woorden of beelden. Ga maar na. Denk eens terug aan een keer dat je last had van pesten. Zie je de situatie voor je? Misschien zijn er ook nog woorden die je hoort in je gedachten? Ontdek de fysieke sensatie(s) die gepaard gaan met deze beelden en/ of woorden. Voel je dat de fysieke sensatie opkomt zodra je aan die situatie denkt? Het lijkt of het gevoel vastgeklit zit aan de gedachten. Scott Kiloby noemt dit het ‘Velcro-effect’ (letterlijk: het klittenbandeffect): woorden (zwarte Bunchems), beelden (groene Bunchems) en/of fysieke sensaties (rode Bunchems) (Zie foto hierboven). Het aan elkaar klitten van deze elementen maakt dat je het als last ervaart. Om van de last af te komen is het dus zaak om dit kliteffect ongedaan te maken door elk onderdeeltje apart: 1. vast te pakken, 2. te isoleren van de rest en 3. het te laten verdwijnen, zodat het niet opnieuw gaat klitten.


Zevenstappenplan

Stap 1. Waar heb ik last van?
Wanneer had je voor het laatst last van pesten? Hoe verschijnt dat nu aan je: zijn het woorden, beelden of fysieke sensaties, of een combinatie (kliteffect)? Het is mogelijk om op een voor jou geschikt moment aan de last te werken. Je bent dus niet per se aangewezen op het moment van de confrontatie zelf.

Stap 2. Wat vraagt nu de meeste aandacht?
Als fysieke sensaties de boventoon voeren ga je na waar je precies de fysieke sensatie in je lichaam voelt. Voel je het op een plek, of op meerdere plekken? Als het er meerdere zijn, voel dan welke het meest om aandacht vraagt. Zijn ze gelijkwaardig, neem ze dan samen als uitgangspunt. Kun je niet meteen aanwijzen waar in je lichaam je het voelt, vraag je dan af of je het over je hele lichaam voelt. Zo ja, dan neem je deze fysieke sensatie als uitgangspunt. Zo nee, scan dan je lichaam al voelend van je hoofd langzaam naar beneden, net zo lang totdat je de fysieke sensatie tegenkomt. Zodra je de fysieke sensatie gelokaliseerd hebt, geef je er een cijfer aan tussen de 0 en de 10. 0 Betekent dat je helemaal niets voelt, 10 dat het bijna niet te hebben is. Schrijf het eventueel op. Zo kun je bijhouden of de fysieke sensatie verbetert en verdwijnt.

Stap 3. Rust er natuurlijk mee

1. Vastpakken
Vervolgens raak je de fysieke sensatie als het ware van binnen aan: Voelt de fysieke sensatie hard of zacht? Voelt het geconcentreerd op een plek of verspreid over een groter gebied? Voel je het continu of wordt het onderbroken? Voelt het warm of koud? Wat valt je nog meer op aan deze fysieke sensatie? Verzeker jezelf ervan dat je steeds alleen maar blijft voelen. Soms verschijnen er heel subtiel beelden bij, bijvoorbeeld van de locatie van het gevoel. Is dit het geval, bekijk het beeld even en ga dan weer van kijken naar voelen. Eventueel kun je het tekenen of ergens noteren voor een later zelfonderzoek.
Als er zich beelden aan je opdringen ga je na of het beeld stilstaand is, zoals bij een foto. Of bewegen ze als in een film? Al naar gelang wat er verschijnt, kijk je ernaar alsof je naar een foto of een fotocollage kijkt aan de muur of een film in de bioscoop of op televisie: merk de verschillende kleuren en de verschillende vormen op.
Zie je woorden, ga dan met je aandacht naar de letters. Zijn ze getypt of handgeschreven? Zijn het blokletters of niet? Hoor je woorden? Luister dan aandachtig of ze hard of zachtjes klinken. Wat is de toon waarop het gezegd wordt (vriendelijk, gemeen)? Is de toonhoogte hoog of laag? Wiens stem is het eigenlijk?

2. Isoleren
Tast al voelend, kijkend of luisterend de grens af van de fysieke sensatie, beelden of woorden. Waar beginnen ze, waar eindigen ze? Zijn er ook tussengrenzen?
Merk de verschillen op tussen het voelen van de fysieke sensatie en hoe het daarbuiten voelt; tussen wat je ziet als je naar het beeld of letter kijkt en daarbuiten; tussen het horen van woord(en) en ze niet meer horen.


Stap 4. Gaat het weg?

3. Verdwijnen
Bekijk, beluister of bevoel het en volg wat ermee gebeurt. Het is heel belangrijk dat je alleen maar volgt. Soms willen we dat iets weggaat of dat het verandert, en soms juist dat het blijft. Als dit gebeurt, merk dan op dat dit ook weer gedachten zijn; woorden en/of beelden dus. Neem ze waar en verplaats dan je aandacht weer terug naar datgene waar je mee bezig was, voordat deze extra woorden en/of beelden opdoken.
Benader het alsof je het voor de eerste keer ontdekt. En misschien is het ook de eerste keer dat je het op zo’n manier de volle aandacht geeft. De kans is groot dat er dan ook echt wat te ontdekken valt. Je doet er dus niks mee, alleen maar kijken, luisteren of voelen. Wat gebeurt er? Verdwijnt het? Zo ja, ga dan terug naar stap 1 en check of er nu nog iets is waar je last van hebt. Zo ja, doorloop hiermee dan het proces opnieuw.
Verdwijnt het niet, ga dan naar stap 5.


Stap 5. Verandert het?
Als het verandert, dan zijn er andere fysieke sensaties, woorden of beelden die we moeten isoleren. Ga weer naar stap 2 en onderzoek deze verandering.
Is dit niet het geval, ga dan verder bij stap 6.


Stap 6. Is het eng?
Is het eng of vormt het een dreiging? Dan zijn er andere fysieke sensaties, woorden of beelden die we moeten isoleren. Ga weer naar stap 2 en onderzoek deze dreiging.
Zo nee, ga dan verder bij stap 7.


Stap 7. Laat het me iets doen?
Check of je de neiging hebt om iets te gaan doen of juist iets te laten.
Zo nee, ga dan weer naar stap 2 en onderzoek datgene dat nu om aandacht vraagt.
Is dat wel het geval, onderzoek dan waar die neiging nu precies vandaan komt en diep dit antwoord uit door weer naar stap 2 te gaan.

Door op deze manier de drie onderdelen van de last volledige aandacht te geven, er op een natuurlijke manier mee te rusten, vermindert deze last. De klittenbal raakt ontklit. Als je de volgende keer in een vergelijkbare pestsituatie komt, word je er minder of niet meer door gehinderd. Concreet betekent dit dat je minder of niet meer automatisch overgaat tot het oude, onwenselijke gedragspatroon, dat niet helpend is in de pestsituatie.
Het uitblijven van dit reflexmatige gedragspatroon biedt ruimte voor creatieve mogelijkheden en oplossingen. Je ervaart dan meer keuzevrijheid. Misschien maak je gebruik van de aangeleerde gedragsregels. Misschien ontstaat er wel een uniek en creatief antwoord op de pestsituatie dat door zijn originaliteit veel meer indruk maakt en mogelijk anderen inspireert.


Voordeel
Zolang er op een dieper niveau een klittenbal van woorden, beelden en fysieke sensaties aan blijft zetten tot reflex- en patroonmatig gedrag, is elke gevraagde gedragsverandering een brug te ver (Nie, 2016) (nl.wikipedia.org/wiki/Amygdala, n.d.). Het zevenstappenmodel gebaseerd op de Living Inquiries maakt dit kliteffect ongedaan. De betrokkenen in een pestsituatie kunnen zich dan weer vrij bewegen, denken en uiten. Zo zijn ze wel in staat het geleerde toe te passen of zelfs met een creatieve, mooiere oplossing te komen.


Nadeel
Het is in het begin onwennig en het vraagt een zekere moed om aan te kijken en te voelen wat je een groot deel van je leven uit de weg bent gegaan. Je kunt het vergelijken met een spier die nog getraind moet worden. Het kan saai lijken en kost tijd. Maar ditzelfde kan gezegd worden van het trainen voor een marathon.


Conclusie
Blijven doen wat onvoldoende werkt is geen optie zolang de gevolgen van pesten zo ernstig zijn. Laten we ieder onze eigen verantwoordelijkheid nemen, als gepeste, pester, meeloper, omstander, gezinslid, vertrouwenspersoon of groepsverantwoordelijke. Vergeet niet dat wijzelf last hebben van de situatie. Wij zijn zelf de enigen die aan deze last, en dus ons eigen welzijn, kunnen werken. Als we dan weer in een pestsituatie terechtkomen, kunnen wij vrij op onze unieke en eigen manier wel tot adequate actie komen (Napoli, 2005; Wisner, 2010). We hebben geen last meer en het pesten is aangepakt: een winwinsituatie.

Hanneke Geraeds-de Vries is zelfstandig gevestigd, en werkt als facilitator Living Inquiries en (stress)coach. Met behulp van de Living Inquiries biedt zij begeleiding aan cliënten, zowel volwassenen als kinderen, die gebukt gaan onder stress of last hebben van pesten.  Voor meer info zie: www.Stress2Balance.nl.

Het levensspel: kies je voor lijden of Natuurlijke Rust? Zo eenvoudig is het!

‘Pijn is onvermijdelijk, lijden is een keuze’ ~ Haruki Murakami

Door Hanneke Geraeds-de Vries

Het leven is niets anders dan het ervaren van beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken.
De Living Inquiries, ontworpen door o.a. Scott Kiloby, helpen me dit in te zien.
Als je minder last of lijden wil in je leven, dan nodig ik je uit om hier even bij stil te staan. Alles wat je van de wereld waarneemt, gebeurt via je zintuigen; zien (beelden), horen (woorden en geluiden), aanraken/betasten (fysieke sensaties), ruiken (geuren) en proeven (smaken). Alles wat je van je innerlijke wereld waarneemt is dat wat je denkt, en dat zijn ook woorden of beelden en dat wat je voelt, en dat zijn altijd fysieke sensaties. Meer is er niet!
Is dit een lijdensweg of een heerlijke bron van creatie? Het hangt er maar vanaf vanwaar je kijkt. Perspectiefverschuiving is het sleutelwoord.
Zolang we beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken bewust zien (of wat preciezer: zien/horen/voelen/ruiken/proeven) zitten we op één lijn met het wonderlijke nu. Dit komt overeen met wat Scott Kiloby Natuurlijke Rust noemt of wat waarschijnlijk wat algemener bekend is als Mindfulness.
Hier en nu ontstaat inspiratie, creatie en verdwijnt het weer op een natuurlijke manier. We kennen dit allemaal als geluk, vreugde of liefde of gewoon tevredenheid.
Maar soms wordt het ineens persoonlijk. Het Velcro-effect is dan in werking. In het Nederlands: het klittenband-effect. Dit effect, opgemerkt en omschreven door Scott Kiloby, is het effect dat beelden, woorden en fysieke sensaties tegelijkertijd opkomen, alsof ze aan elkaar geklit zitten, met Velcro, met klittenband.
Ter verduidelijking een voorbeeld uit mijn eigen leven: als ik kritiek krijg (woorden) is er meteen ook een zwaar gevoel in mijn buik.
Het leven, en dus de beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken stromen dan niet meer lekker, maar ze gaan als het ware klonteren, net als melk die over de datum is. Het zijn dan niet meer losse, onschuldige beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken die even opkomen en weer gaan, nee, nu is er een klonter ontstaan, een kluwen. Een kluwen van aan elkaar geklitte woorden, beelden en fysieke sensaties.
Dan zijn we het Natuurlijke Rust-perspectief kwijt. Deze kluwen voelt persoonlijk, als mijzelf. En hier begint de lijdensweg. Ons gedrag wordt automatisch in plaats van spontaan. Zo klap ik dicht bij het horen van kritiek. Of, als ik me veilig voel, reageer ik boos, op mijn teentjes getrapt en sla ik terug met kritiek die niet van de lucht is. Vervolgens moet ik erover praten met anderen om me heen. De wereld wordt zwart en wit: diep van binnen geloof ik dat ik minder waard ben en daarom ga ik op zoek naar goedkeuring van een ander. Net zolang totdat ik bevestigd krijg: “ik heb het toch goed, en de criticus zit fout.” Hierdoor stijgt mijn eigenwaarde weer, althans, dat is wat ik geloof, maar eigenlijk maskeert het prettige gevoel van goedkeuring mijn zware gevoel dat ik koppel aan minderwaardigheid.
Het is alsof we een kokervisie krijgen. We kijken ingezoomd naar een gepolariseerde wereld, waardoor er nogal wat buiten beeld valt. Bijvoorbeeld de kans om te groeien door mijn fouten te omarmen.
En op de een of andere manier lijkt het of deze kluwen van beelden, woorden en fysieke sensaties een bepaalde magnetische aantrekkingskracht heeft, die tegenstelde kluwens aantrekt, waarmee we in botsing komen. Onze veranderde kijk op de wereld trekt een wereld aan die deze blik ook nog eens lijkt te rechtvaardigen: ik geloof dat ik minderwaardig ben en ik vrees kritiek; ik ontmoet juist mensen die dit op een afstandje lijken te ruiken; zij geloven dat ze beter zijn dan de rest en hebben een hekel aan minderwaardigheid; ze reageren zich (automatisch) af op mijn tekortkomingen, waarop ik vervolgens dicht klap; en zo worden wij beide in ons verhaal bevestigd.
Handelingen vanuit deze toestand zijn destructief voor het geheel en het voelt tegelijkertijd als persoonlijk lijden. Geen van ons beide komt eraan toe om onze ware kracht aan de wereld te tonen. En wij lijden daar allebei onder, want we zijn maar een schim van wat we werkelijk kunnen zijn.
Hoe komen we daar uit?
Allereerst door op te merken dat we in deze toestand lijden. We moeten ons zien te herinneren dat het ons geboorterecht is om ons vrij te voelen en te kunnen genieten van het leven.
Vervolgens is het nodig om bereid te zijn alle elementen van de kluwen aan te kijken en vooral de fysieke sensaties daadwerkelijk te voelen.
Op die manier leggen we de kijker met kokervisie aan de kant en kijken we weer vanuit het Natuurlijke Rust-perspectief naar álle beelden, woorden en fysieke sensaties. Hierdoor ontwart de kluwen. De Living Inquiries zijn hier speciaal voor ontworpen: het Velcro-effect wordt ongedaan gemaakt.
Klitkracht bestaat alleen bij de gratie van onbewustheid. Lijden bestaat alleen bij de gratie van onbewustheid.
Met Natuurlijke Rust is er vrijheid of ongebondenheid en de mogelijkheid te kunnen genieten van het leven, ondanks de omstandigheden. Omstandigheden zijn, als we goed kijken, ook maar beelden, woorden, fysieke sensaties, geuren en smaken, die misschien niet altijd aangenaam zijn, maar afzonderlijk goed te hebben zijn. We voelen ons geïnspireerd, vrij om nieuwe mooie dingen, en dus nieuwe mooie beelden, woorden, fysieke sensaties, geuren en smaken te creëren. Dit perspectief voelt goed, gezond en natuurlijk.
Nu vraag je je misschien af, waarom ik dan nog steeds een Velcro-effect ervaar als ik kritiek krijg, terwijl ik de Living Inquiries nou toch al vier jaar toepas? Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat ik het minder als een last ervaar. Ik voel gewoon de fysieke sensaties. Dit maakt het voor mij mogelijk om, eventueel op een later tijdstip, het gesprek met de criticus aan te gaan en open en eerlijk te kijken naar groeimogelijkheden die ik anders gemist zou hebben. Ook kan ik dan wèl mijn visie, onderbouwing en ervaring verwoorden. Na zo’n gesprek voel ik me voldaan en… waardevol. Ongeacht of de criticus het met me eens is of niet. Daar draait het dan allang niet meer om.
Of al het Velcro-effect ooit uit mijn leven zal verdwijnen? Geen idee. Wie weet, de tijd zal het leren. Maar doet het ertoe als ik altijd en overal voor Natuurlijke Rust kan kiezen in plaats van lijden? Wat kies jij?