Home » Blog » tekort

Tag: tekort

Een voorbeeld van de Panorama Inquiry; dialoog tussen Kevin en Scott over autoriteit

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Kevin:
Ik haat autoriteiten. Ik vind het niet leuk als mensen mij vertellen wat ik moet doen, of me ongevraagd advies geven over wat het beste voor me zou zijn. Ik haat hoe ze doen alsof ze de waarheid in pacht hebben over alles. Mijn missie is dat ik al dat soort mensen laat inzien hoe gestoord en arrogant ze wel niet zijn! 

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een cirkel staat, waarbij al die autoriteiten uit jouw leven om je heen staan.

Kevin:
Ik zie mijn vader, mijn directeur van de middelbare school, mijn baas, bepaalde politici, een spirituele leraar die ik een tijdje heb gevolgd, en mijn beste vriend, zo een type van ik-weet-het-allemaal-wel. Eh, eens even kijken, wie nog meer? Oh ja – ik zie jou, Scott. Ik voel hetzelfde verzet tegen jou, omdat jij gelooft dat deze inquiry me de waarheid kan laten zien. 

Scott:
[lachend] Ziet ernaar uit dat je nogal wat autoritaire figuren aantrekt!

Kevin:
Dat doe ik niet. Het is niet zo dat ik ze aantrek of zo. Ze zijn er gewoon. Ik wil ze graag laten inzien hoe arrogant ze wel niet zijn. 

Scott:
Kijk de cirkel rond, tot je een trigger voelt. Stop daar dan. 

Kevin:
Ik ben al getriggerd. Mijn vader komt het meest naar voren. Hij valt op.

Scott:
Welk zelf dat tekortschiet reflecteert hij naar jou? Benoem dat. 

Kevin:
Ik denk niet dat ik tekortschiet. Hij probeerde me gewoon onder de duim te houden en hij dacht dat hij wist wat het beste voor me was. 

Scott:
Hoe voelde je je over jezelf toen hij dat deed?

Kevin:
Klein en zwak.

Scott:

Kijk, daar is het zelf dat tekortschiet. 

Kevin:
Bah! Oké. 

Scott:
Vind dat zelf. Kijk of je dat kleine en zwakke jongetje kan vinden. Zijn de woorden ‘ik voel me klein en zwak’ dat jongetje dat tekortschiet?

Kevin:
Ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten. 

Scott:
Is dat dan een ja?

Kevin:
Ja!

Scott:
Zijn de woorden: ‘ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten’ dat kleine en zwakke jongetje?

Kevin:
Nee.

Scott:
Laat die woorden vervagen. Merk ze gewoon op en laat ze dan gaan. Voel de energie in je borst, zonder die te benoemen. Blijf er even mee zitten. Geef jezelf alle tijd die je nodig hebt. Laat het me weten als je die energie kunt voelen, zonder haar te benoemen.  

Kevin:
[stilzwijgend voor 30 seconden] Ja, ik voel het.

Scott:
Is die energie de kleine en zwakke jongen? Ben jij dat, degene die tekortschiet? 

Kevin:
Nee, het vervaagt alweer. 

Scott:
Kijk naar het gezicht van je vader. Is dat mentale plaatje de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee.

Scott:
Hoe zit het met de woorden ‘Hij probeerde me onder de duim te houden’? Ben jij dat?

Kevin:
Als ik niet het beeld van zijn gezicht bij deze woorden zet en ik alleen maar de woorden zie, dan … nee. Dat ben ik niet.

Scott:
En als je denkt aan een herinnering aan je vader? Hoe hij je onder de duim wilde houden of je vertelde hoe je jouw leven moest leven? Kun je dat voor je zien? Ben jij die herinnering?

Kevin:
Ja, dat ben ik. Ik voel de drukkende band weer en er zit ook angst bij. 

Scott:
Je hoeft alleen maar te zitten en naar dat plaatje te kijken, zonder het te interpreteren. Kijk hoe het verdwijnt. Voel de energie in je lichaam, zonder woorden en beelden. Ben jij deze energie? Jij, de zwakke en kleine jongen? 

Kevin:
Toen ik het plaatje liet gaan, gleed de drukkende spanning van me af. 

Scott:
Neem even de tijd en ontspan je. Merk op dat je het vermogen hebt om gewaar te zijn. Onderzoek je onmiddellijke ervaring. Scan de ruimte binnenin je lichaam. Kijk overal, zoals een kind doet wanneer hij op zoek is naar de paaseieren van de Paashaas. Het ei dat je zoekt is de kleine, zwakke jongen. Kun je hem vinden?

Kevin:
Nee, ik kan hem niet vinden. En ik kan het mijn vader eigenlijk meteen vergeven. Ik zie in dat hij ook een eigen verhaal had. 

Scott:
Maak je cirkel weer. Kijk rond tot het moment dat je getriggerd wordt.

Kevin:
Ik zie politici. Ik zie mezelf naar hen kijken op t.v. en ze doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal.

Scott:
Zijn de woorden: ‘Politici doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal’ jou; jij de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee, ik ben niet die woorden. En dat plaatje is alweer weg. Nu zie ik mijn spirituele leraar. Hij gedroeg zich als zo’n echt Guru-type. Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had. Als iemand het oneens was met hem, werd die persoon als onbelangrijk bestempeld.

Scott:
Dus je voelde je onbelangrijk?

Kevin:
Ja.

Scott:
Zie je het patroon al?

Kevin:
Ja. ‘Onbelangrijk’ betekent klein en zwak. 

Scott:
‘Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had.’ Ben jij die woorden? Jij, die klein en zwak bent?

Kevin:
Nee, dat is een idee. Ik weet dat. Toch voel ik nog angst in mijn borst. 

Scott:
Laat het idee voor wat het is en voel de energie. Ben jij die energie?

Kevin:
Ja, deze angst voelt als mij. 

Scott:
Ben jij het woord ‘angst’?

Kevin:
Nee, maar ik ben wel de energie.

Scott:
Dat betekent gewoon dat er nog woorden en beelden opkomen. Welke zijn dat?

Kevin:
Het is een plaatje in mijn borst; lijkt op een zwart gat.

Scott:
Kijk rechtstreeks naar dat plaatje. Ben jij dat beeld? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Ja, dat ben ik. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘dat ben ik’? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Interessant. Nee, ik zie dat het een gedachte is. Dat ben ik niet. 

Scott:
Als je geen belang hecht aan de gedachte ‘dat ben ik’, is dan het beeld van dat zwarte gat een beeld van jou?

Kevin:
Nee. En nu valt het uit elkaar, zie ik.

Scott:
Blijf er lichtjes naar kijken, zonder te omschrijven wat het voor jou betekent. Kijk hoe het vanzelf verandert en transformeert. Waar verandert het in?

Kevin:
In een beeld van een vuist in mijn maag en een gevoel van woede.

Scott:
Ben jij dat beeld van die vuist in je maag? Jij,de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Nee, het valt weg. Nu voel ik alleen nog die kokende woede. 

Scott:
Laat die maar koken, maar zonder woorden en beelden erbij.

Kevin:
Ik zag het opkomen, als energie. En nu heeft het me losgelaten en …  het verandert in … rust. 

Scott:
Kijk weer naar je spirituele leraar. Triggert dat je?

Kevin:
Ja, maar ik bekijk alleen die gedachte. Nee, dat ben ik niet. Dat is niet de zwakke, kleine jongen. Het is alleen maar een plaatje van mij en de rest van de klas die om de leraar heen zit. Er zit geen lading op. 

Scott:
Kijk de cirkel nog een keer rond.

Kevin:
Ik zie jou hier nu en voel een kleine reactie. Maar om dat gevoel gewoon te voelen, als een pure fysieke sensatie, is bevrijdend. Ik zie je niet als een autoritaire figuur. Je vertelt me niet wat waar is. Je helpt me gewoon met het kijken naar mijn eigen overtuigingen. 

Scott:
Kijk de cirkel rond. 

Kevin:
Ik zie mijn vader en mijn spirituele leraar, maar ze lijken helemaal oké zoals ze zijn nu. Ik voel geen agressie naar hen. Maar ik zie Mark, mijn beste vriend, die weetal. Ik houd van die jongen, maar soms ben ik zo pissig op hem. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘Mark, die weetal’?

Kevin:
Nee. En ik kan zien dat ik ook niet de woorden ‘soms ben ik zo pissig op hem’ ben; ik de kleine, zwakke jongen.

Scott:
Kun je die kleine, zwakke jongen vinden?

Kevin:
Nee, die is nergens te vinden. Verdomd.

Scott:
Kijk de cirkel nog eens rond. Hoe zien de anderen er nu uit? Al die autoritaire figuren?

Kevin:
Er is helemaal niets mis met hen. 

Scott:
In hoeverre voelde je je rustig toen je steeds probeerde die mensen te laten inzien hoe arrogant ze wel niet waren met hun maniertjes?

Kevin:
Ik voelde me niet alleen niet rustig, ik kon ze ook niet veranderen. Zij bleven toch zeggen wat ze wilden zeggen, deden hun ding zoals altijd al. En ik bleef me maar opfokken. Dus ik vocht en ik vocht maar.

Scott:
Maar het leidde nergens toe. 

Kevin:
Misschien heb ik een of twee mensen enigszins veranderd tijdens mijn levenswandel, door steeds weer te ventileren dat ik tegen autoriteit was. Maar over het algemeen: nee, het leidde nergens toe. Er is voornamelijk veel schade berokkend.

Scott:
Zie je hoe relaties harmoniseren, als je stopt je te richten op anderen? En in plaats daarvan de focus bij jezelf houdt en dat zelf, dat tekortschiet, probeert te vinden?

Kevin:
Ja! Oh, mijn God, ja! Het voelt alsof ik een leven lang in een nachtmerrie heb gezeten en nu pas wakker word.

Scott:
Bekijk de cirkel nog één keer. Voel je een trigger?

Kevin:
Nee, helemaal niet.

Scott:
Je hoeft er alleen maar aan te denken deze inquiry te doen als je weer getriggerd wordt. 

Kevin:
Zal ik doen. Ik wil mezelf dit niet meer aandoen.

Scott:
Het is geweldig dat je inziet dat je dit jezelf aandoet. Wanneer je je eigen rommel opruimt, dan ziet ieder ander er vanzelf ook opgeruimd en frisser uit.

Kevin:
Vlekkeloos! [gelach] Er was maar één vlek, ikzelf, die er tussenin zit en een puinhoop van iedere relatie maak. Maar wacht! Betekent dit dat alle meningen slecht zijn? En dat ik nooit meer voor mijn mening mag uitkomen? Bedoel je dat? 

Scott:
Nee, dat bedoel ik niet. Je kunt altijd voor je mening uitkomen. We leren allemaal van elkaar en we beïnvloeden elkaar in een relatie. Je zult misschien ontdekken dat je stem komt vanuit een meer  authentiek, eerlijkere plek, als je eenmaal hebt gezien dat je niet een jongen bent die tekortschiet.

Kevin:
Het is helder als kristal. Ik kan ook zien dat mensen niet veel te verwijten valt, als ik me niet zwak en klein voel.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Ambitie; een voorbeeld van de Panorama Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

John:
Dit jaar heeft het softwareontwikkelingsbedrijf waar ik werk een enorme winst gemaakt. En toch heb ik het gevoel dat we meer moeten doen. Onze concurrenten zitten ons op de hielen. De clientèle voor onze producten is beperkt. Ik denk niet dat we te ambitieus zijn omdat onze software mensen helpt.

Scott:
Wat maakt dan dat je hier bent om deze inquiry te doen?

John:
Nou, als ik denk aan ons bedrijf, de concurrenten, de consumenten en alle materiële spullen die ik bezit, krijg ik zo’n knagend gevoel in mijn buik dat er iets niet klopt. Wat het precies is weet ik niet. Ik hoop dat jij me erbij kunt helpen.

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een kring zit. Zet alle mensen en dingen uit je bedrijf om je heen, samen met de concurrenten van je bedrijf en de potentiële kopers van de producten van je bedrijf. Scan dan de kring en laat me weten of dat knagende gevoel in je buik weer opduikt.

John:
Ik was even van mijn stuk gebracht omdat ik dacht dat je mijn bedrijf in het midden van de kring zou zetten, niet mij.

Scott:
Bedrijven zijn niet ambitieus. Alleen mensen zijn dat. Een bedrijf is alleen maar een groep mensen en aangezien we de andere mensen uit je bedrijf niet hier hebben of de concurrenten van je bedrijf of de potentiële kopers van de producten van je bedrijf, kunnen we alleen jou in het midden zetten.

John:
Als ik de kring rondkijk en de potentiële kopers zie, merk ik dat het nogal wat voor me betekent of ze onze producten wel of niet kopen.

Scott:
Vergeet niet om de consumenten die de producten van je bedrijf weigeren te kopen ook in de kring te zetten. Wat spiegelen die naar je terug?

John:
Angst. Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen.

Scott:
Benoem dit. Benoem de ontoereikende ik. Wat zegt dat gevoel over jou als persoon?

John:
Tekort. Het is angst voor een tekort aan geld en zekerheid.

Scott:
Kun je ‘deze tekortkomende ik’ vinden? Ben jij de woorden: ‘Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen’? Jij, ‘de tekortkomende ik’? Antwoord met ja of nee.

John:
Ja.

Scott:
Laat deze woorden wegvallen en ga met je volle aandacht naar dat gevoel. Ben jij die energie?

John:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Dat betekent alleen maar dat er nog woorden of beelden opkomen. Welke zijn het?

John:
Ik zal alles wat ik bezit verliezen.

Scott:
Ben jij deze woorden? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ja.

Scott:
Zie je hoe gedachten, emoties en fysieke sensatie aan elkaar gesmolten lijken te zijn? Hoe ze je het gevoel geven dat er een persoon is die diep van binnen iets tekortkomt?

John:
Ja.

Scott:
Als het lijkt alsof gedachten en emoties aan elkaar gesmolten zijn, ga je heen en weer tussen beide. Ga met je aandacht naar de woorden en vervolgens naar de energie zonder de woorden en dan weer naar de woorden en dan weer naar de energie zonder woorden. Heen en terug. Zie je dat de woorden een andere kwaliteit hebben dan de energie?

John:
Ja, de woorden zijn gewoon woorden. Ze zijn niet mij. Maar de energie voelt echter. Er is iets met die angst in mijn lichaam die voelt alsof ik het ben.

Scott:
Ga met je volle aandacht naar de energie, zonder de woorden, nu je weet dat je die woorden niet bent. Ben jij deze energie? Jij, de persoon die iets tekortkomt?

John:
Nee, dit is gewoon energie. Dat zie ik nu wel. Zonder een verhaal heeft het weinig kracht.

Scott:
Kijk nog eens naar de consumenten die de producten niet willen kopen. Ben jij dat mentale beeld van hen? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Nee.

Scott:
Ontspan maar even zonder gedachten. Merk alleen maar je capaciteit op om gewaar te zijn. Scan alles in dit gewaarzijn. Kun je de tekortkomende persoon vinden?

John:
Nee, die is er niet. Ik kijk de kring daarom nog maar eens rond. Ik zie de baas van mijn bedrijf tevoorschijn komen in de kring. Ik krijg weer het gevoel dat er iets niet klopt. Hij zou me elk moment kunnen ontslaan.

Scott:
Ben jij de woorden ‘er klopt iets niet’? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Nee, dat zijn maar woorden. Ik kijk nu naar de woorden ‘hij zou me elk moment kunnen ontslaan’. Die woorden ben ik ook niet.

Scott:
In hoeverre heb je toch nog ergens het idee dat er hier een tekortkomende persoon bij mij zit?

John:
Op dit moment niet meer.

Scott:
Loop de kring weer langs en kijk of je opnieuw getriggerd wordt.

John:
Ja. Ik zie een herinnering van hoe ik zag dat onze concurrenten uitkwamen met bepaalde software die populair werd.

Scott:
Is dat mentale beeld ‘de tekortkomende ik’? Het kan helpen om het in een lijstje voor je te zien. Stel je een denkbeeldig fotolijstje voor en zet dan deze herinnering in het lijstje.

John:
Ja, het voelt op de een of andere manier alsof ik dat ben. Ook al ben ik niet op dat plaatje te zien.

Scott:
Laat deze woorden voorbij gaan. Voel de fysieke energie die erbij opkwam. Ben jij die?

John:
De energie is minder geworden. Nee, ik ben niet die energie. Oké, nu zie ik mijn vader, toen ik klein was. Hij zit aan de eettafel en maakt zich zorgen over geld.

Scott:
Ben jij dat mentale plaatje? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Ja, dat ben ik… Ik rust nu in de energie zonder die woorden… Oké, nee, ik ben die energie niet. Ik kreeg ineens een vredig gevoel. Ik heb niet meer het gevoel dat er iets niet klopt. En ik kan de tekortkomende persoon niet vinden. Ik zie in dat ik mezelf misleid heb. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik deze baan alleen maar doe om de rekeningen te kunnen betalen en dat dat mijn enige motivatie is. Maar ik zie nu in dat dit verhaal over tekortkoming de drijvende kracht achter alles is geweest.

Scott:
Het is goed om je rekeningen te betalen.

John:
Ja, natuurlijk. En mijn rekeningen zijn altijd betaald. Eigenlijk heb ik behoorlijk wat geld verdiend. Maar ik zie nu wat de echte motivatie is geweest van wat ik aan het doen was. Deze kernovertuiging dat ik iets tekortkom is mijn werkelijke motivatie. En die overtuiging kan ik nu niet vinden. Dus is mijn motivatie verdwenen. Dat maakt me bang. Betekent dit dat het me nu koud laat of ik nog voor het bedrijf werk?

Scott:
Dat hoeft niet zo te zijn. Het betekent dat je niet langer op gang gebracht hoeft te worden door iets wat er niet echt is; een ik dat in de kern iets tekortkomt.

John:
Nu denk ik aan mijn toekomst. Ik voel een streven om iets te bereiken.

Scott:
Dat is mooi.

John:
Ik heb veel plezier gehad in deze baan en voelde me echt geïnspireerd. Maar als ik naar de toekomst kijk, voelt het niet meer als inspiratie. Meer als angst.

Scott:
Zet je toekomst in de kring. Beter nog, zet een toekomst neer waarin je er niet in slaagt te bereiken wat je wil. Ben jij dat mentale beeld van die toekomst? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ik zie meteen dat het niets dan woorden zijn. En de angst kwam doordat ik deze woorden geloofde. Ja, dat voelt goed. Ik kan me veel meer ontspannen tijdens mijn dagelijkse leven en me op andere dingen richten waar ik van geniet, mijn familie, vrienden en hobby’s. Ik kan nog steeds bij deze baas werken, maar zonder dit verhaal. Ik heb deze baan iedere dag mee naar huis genomen. En het lijkt erop dat alles draaide om deze angst en tekortkoming.

Scott:
Misschien heb je het verhaal van Ik kom iets tekort iedere dag mee naar huis genomen omdat je dacht dat jij het was.

John:
Precies. Natuurlijk. Ja! De baan is er gewoon. Het is het gevoel dat ik iets tekortkom dat ik nu niet kan vinden. Mijn baan ziet er compleet anders uit en ook de mensen in de kring. Ik zie dat het allemaal gedachten zijn. Ik zie ook dat ik dacht dat gedachten mij waren. Er is nu dus veel minder stress. Het is zoveel rustiger in mijn hoofd wat betreft al deze dingen.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

De kritische massa en de innerlijke revolutie

Door Scott Kiloby; vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

We leven in een nog grotendeels onontwikkelde wereld. Aan de buitenkant vertonen we zeker tekenen van evolutie. Onze telefoonvriendelijke levens, contacten via sociale media, wetenschappelijke doorbraken en andere wereldse ontwikkelingen onthullen een steeds veranderend menselijk landschap dat een vooruitstrevende kant op lijkt te gaan. Maar we ervaren nog steeds een groot gebrek aan verbondenheid met wat we zijn en stuiten op veel obstakels voor ware vrijheid, vreugde, creativiteit, tevredenheid en vrede; tenminste hier in het Westen. Velen zijn de mentale, emotionele en spirituele beperkingen, die ook hun ouders, grootouders en overgrootouders ervoeren, nog steeds niet ontgroeid. De generaties blijven genereren. De buitenkant wordt mooier en mooier. Maar de kernproblemen blijven meestal bestaan, ongeacht het aantal nieuwe nakomelingen. In zeker opzicht treedt er zelfs een soort regressie op, waarbij mensen zo van zichzelf en van elkaar verwijderd zijn, dat ze aan hun schermpjes gekluisterd blijven, zelfs als ze zich op een meter afstand van elkaar of in het gezelschap van dierbaren bevinden.

We lijken met alle geweld nog steeds relaties te willen onderhouden vanuit een gevoel van tekortkoming, alsof er ergens achter ons uiterlijk, in de diepe spelonken van ons hart en onze ziel, onze ware identiteit schuilt: “niet genoeg”. Dit doordringende gevoel van “niet genoeg” steekt overal de kop op, in elke relatie. Velen hebben zelfs de wens opgegeven om te erkennen dat er iets grootsers bestaat dan dit innerlijke gevoel van tekortkoming. In plaats daarvan herkaderen ze dit als: “het hoort nu eenmaal bij mens-zijn.” Het lijkt alsof de mogelijkheid om meer authentiek, echter, meer ontwaakt en liefdevoller te leven zo buiten hun bereik ligt, dat ze zich hebben neergelegd bij het zich toe-eigenen van dit valse masker, in plaats van het te onderzoeken.

Het masker laat anderen iets anders zien, terwijl we diep van binnen, achter die uiterlijke façade, niet bij machte zijn om echt onszelf te zijn, om onszelf, openlijk en onbeschaamd, precies te laten zien zoals we zijn. We hebben nauwelijks voeling met de fundamentele onzekerheden die bijna al onze behoeften en wensen voeden. We raken snel geëmotioneerd en vallen terug in oude patronen van conflicten, pruilen, beschuldigen, klagen of projecteren. We vermijden om deze basisemoties te voelen, terwijl we over-intellectualiseren en onszelf en elkaar over-analyseren. In het tijdperk van politieke en spirituele correctheid zijn we zo het contact met ons eigen lichaam en gevoelens verloren dat we continu nastreven de gevoelens van anderen niet te kwetsen. En zo beschermen we elkaar dus, als moederberen doen, tegen het ontgroeien van onze beperkte mentale en emotionele patronen. Dit gebrek aan contact met ons diepere emotionele landschap brengt het risico met zich mee dat we op dezelfde voet verder gaan, zoals we al duizenden jaren doen.

Wat voor veel mensen belangrijk schijnt te zijn, is hoe ze eruitzien of hoe ze op een ander over komen, of ze genoeg likes op Facebook hebben, of ze slimmer zijn dan gemiddeld, of ze gelijk hebben of het goed voor elkaar hebben of dat ze genoeg geld, roem, aandacht of erkenning van de anonieme massa verzameld hebben. Natuurlijk is niet iedereen even vatbaar voor dit soort patronen. Maar tot op zekere hoogte duikt het bij de meesten van ons wel eens de kop op. We zoeken buiten onszelf naar iets waarmee we het gevoel van tekortkoming in onszelf op kunnen vullen. En de belofte dat die leemte opgevuld gaat worden vind je op elke straathoek, in elke tv-reclame, promotie, nieuwe relatie of verslavend middel of activiteit. Zelfs heel veel moderne spiritualiteit lijkt sterk op deze dingen te focussen. In sommige van deze kringen lijkt het tegenwoordig belangrijker om deel uit te maken van een populaire beweging, om mensen een spiritueel Nooitgedachtland te bieden of om een fantastische reeks spirituele beloften te vergaren in plaats van het uitnodigen tot een diepgaand en radicaal onderzoek van onze ervaring. Je zou kunnen zeggen dat de spirituele leraren de vervangers zijn geworden van ouders die geen goede rolmodellen waren of niet de nodige liefde en aandacht schonken. Tekortkoming is de brandstof voor ons leven en onze relaties. En we lijken nooit zonder te komen zitten. Het gevoel van tekortkoming heeft zo’n sluw en verbluffend vermogen om elke generatie te overleven en zichzelf zo goed in elk verhaal, gevoel en relatie te verbergen, dat we ons er maar vaag bewust van zijn hoezeer de onderstroom ervan de touwtjes in handen heeft. Het is veel geschreeuw om weinig wol. En dat is precies wat het verhaal over tekortkoming ons biedt: niets, niets meer dan de schijn van vooruitgang, erkenning of vervulling.

Deze manier van leven brengt een soort ontoereikendheid met zich mee waardoor velen zich leeg, verloren en bedroefd voelen; niet bij machte om hun ware creativiteit en potentieel in het leven te realiseren. We houden niet van onszelf. En onze cultuur zendt alleen maar verkeerde signalen uit over hoe we van onszelf zouden kunnen gaan houden. Zij richt zich op wat er buiten onszelf te vinden is en hoe de buitenkant eruit hoort te zien. We laten ons misleiden door die cultuur in plaats van deze van binnenuit te ontmantelen.

We zouden het niet meer klakkeloos voor waar aan moeten nemen. Wat is er dan nodig om daarboven uit te stijgen? In ieder geval niet nog meer beloftes die van buitenaf komen. Het is geen nieuwe iPhone of een nieuwe liefde. Het gaat niet om de toekomst, want de toekomst is altijd minimaal een stap verwijderd, zo niet meer; we bereiken haar nooit. Het is geen spiritueel Nooitgedachtland dat zichzelf presenteert als de goede afloop van een sprookje: “en ze leefden nog lang en gelukkig”. Het is niet het vooruitzicht dat anderen ons lief hebben, ons nodig hebben en erkennen. Wat er voor nodig is, is de moed om deze patronen, waar tekortkoming een rol speelt, volledig in het moment, zodra ze zich voordoen, onder ogen te zien en ze te doorzien, onszelf zonder terughoudendheid onder te dompelen in de emoties die we zo wanhopig proberen te vermijden. Als we al die energie die naar buiten toe wordt geprojecteerd, op anderen en op de toekomst, bij onszelf kunnen houden door de kracht van louter waarnemen, dan maken we kans om op een veel diepere en meer transformerende manier te evolueren.

In plaats van het zoeken naar iets buiten onszelf zouden we beter ons innerlijk landschap kunnen waarnemen. Maar het maakt nogal uit hoe we dat doen, want we zijn geneigd tot een soort verlammende analyse te vervallen, zodra we naar binnen gaan kijken.

Er bestaat een verleidelijke aantrekkingskracht om onszelf, elkaar en onze emoties te over-conceptualiseren. Waarvoor ik je hier uitnodig, is niet het herdefiniëren van onze innerlijke ervaring, maar eerder een zuiver waarnemen ervan, terwijl je alles laat zijn zoals het is. En terwijl we zo waarnemen, komen we deze patronen op het spoor, waardoor generaties aan valse overtuigingen en patronen ontmanteld worden. Daarin schuilt een prachtige vrijheid, een omarming van alles. Dit omarmen laat ons verder kijken dan zelfgenoegzaam kernachtige uitspraken citeren als: “Ik accepteer zowel mijn perfecties als mijn imperfecties.” Dat is alleen maar een onvolwassen vorm van spiritualiteit. Het kan zoveel dieper gaan dan dat.

Dit onderzoek brengt ons niet in een of andere lege, open toestand van Nirvana, want ook zo’n toestand gaat weer voorbij. Ik spreek hier ook niet over een non-dualistische realisatie, want dat is ook alleen maar een voorbijgaande fase. Nee, dit soort waarnemen, zolang we niets omzeilen en de moed hebben om bij alles wat er dan ook maar opkomt te blijven, maakt het mogelijk om volledig van onszelf te houden en onszelf te zijn. We laten gehechtheid aan verleden en toekomst varen, maar ook de gehechtheid aan het nu en aan alle spirituele of speciale staten en ervaringen. We komen weer terug in de wereld en realiseren ons dat we die nooit verlaten hebben. We houden van onszelf zonder onszelf echt te kunnen definiëren. En deze vrijheid, die niet langer door concepten wordt aangetast, stelt ons in staat om te blijven veranderen en evolueren. Ons hart, denken en lichaam blijven plooibaar, in staat zich aan te passen aan en vloeiend mee te bewegen met allerlei ervaringen – van liefde tot liefdesverdriet tot rouw of de dood. Dit kan de manier waarop we onszelf, elkaar en de wereld zien, ingrijpend veranderen. Het kan ons creatieve vermogen ontketenen, niet langer gebonden aan de lof van anderen. We zijn dan creatief, louter uit pure en onverhulde vreugde om het creatieve proces zelf – niets meer en niets minder. We laten als vanzelf de generaties van leed en tekortkoming achter ons. Onze relaties veranderen. We zijn niet langer gebonden aan het altijd maar beschermen van de gevoelens van andere mensen of het willen ontvangen van liefde van anderen. We zijn niet langer op die oude, kleverige manier aan elkaar gehecht, die verstikkend en behoeftig aanvoelt. We hebben lief op een volwassen, heldere en openhartige manier. We komen dichter bij elkaar en voelen ons dieper verbonden met elkaar, simpelweg door onze maskers neer te leggen.

En dat, mijn vrienden, is geen belofte. Beloften impliceren dat er iets te geven valt, iets dat van buiten af komt of in de toekomst te vinden is. Dit alles zit al in je. Het enige dat nodig is, is de moed om op de juiste manier waar te nemen. Laat niemand je vertellen dat je meer nodig hebt dan de handeling van puur waarnemen en de organische acceptatie van je ervaring die daarmee samen gaat. De sleutel tot het leven zit niet verborgen in een diepgaande tekst. Het is niet iets dat we aan onszelf toe hoeven te voegen. Het menselijk leven is geen vergissing. Het is niet nodig om het van buitenaf te corrigeren. Onze liefde wordt binnenin onze smart vastgehouden, wachtend om los te breken zodra dit leed ontmoet wordt. Ons beloofde land is ons gewaarzijn in dit moment van alles dat zich al op een natuurlijke manier ontvouwt. Het grootste besef is niet dat er een prachtige toekomst op ons staat te wachten. Het zit hem in het van moment tot moment zien wat er werkelijk in de kern van onze huidige ervaring ligt. Als we zien dat daar niets ligt, is alles mogelijk. Compleet blanco laten we dan het leven alle ruimte innemen en op een wijze, andere manier evolueren. Dat is hoe de generaties van leed en tekortkoming wegvallen. Dat is hoe we verbinding met elkaar vinden. Dat is hoe we de pure vreugde herontdekken van het creëren van waar we voor hier zijn om te creëren. Dat is hoe we los komen van onze schermpjes. Dat is hoe we gezonde grenzen stellen. Dat is hoe we nieuwe mogelijkheden voor onze kinderen aanboren. Dat is hoe we de oorlogen beëindigen. Dat is hoe we anderen laten zijn wie ze zijn. Dat is hoe we onze eigen, unieke expressie in de wereld vinden. Dat is hoe we stoppen met het buiten onszelf zoeken naar iets dat ons innerlijk niet kan vervullen.

Zo worden we wie we altijd al bedoeld waren te zijn: onszelf.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website