Home » Blog » Paul Galewitz

Tag: Paul Galewitz

Waar de innerlijke en uiterlijke wereld elkaar ontmoeten

Door Paul Galewitz, vertaald door Hanneke Geraeds.

Ik was mijn eigen innerlijke dialoog over de gebeurtenissen in de wereld helemaal zat. Ik had en heb nog steeds zo mijn eigen ideeën over wat er gaande is in de Verenigde Staten. En deze ideeën variëren van duister naar duisterder. Mijn innerlijke toestand beïnvloedde mijn algehele houding. En dat was waar ik zo moe van werd. Het valt niet te voorspellen wanneer deze specifieke soort waanzin zal eindigen, maar ik had de behoefte om te kijken wat er in mij omging, om wat evenwicht en balans in mijn leven te brengen, in weerwil van wat er in mijn hoofd rondspookte.

Die ochtend had mijn vrouw me gevraagd of ik wist waar dat magnetisch aantrekkende aspect van mijn gehechtheid aan mijn ideeën vandaan kwam. Ik wist het niet, dus besloot ik het uit te zoeken.
Met de hulp van een zeer begaafde en geduldige facilitator (Helen Luce) ging ik uiteindelijk zitten en ging ik met mijn aandacht naar wat er allemaal in mijn onderbuik omging. Het merendeel van de fysieke sensaties zaten in mijn onderbuik, waar veel van mijn meer intense sensaties zich lijken op te houden. Op een gegeven moment kreeg ik, nadat ik veel woorden en fysieke sensaties bekeken en gevoeld had, een beeld van wat er gaande was. Ik kon een soort netwerk zien dat een representatie voorstelde van deze magnetische kwaliteit en gehechtheid die me naar deze werveling van actuele gebeurtenissen trok. Nu komt het vernederende deel: dit netwerk vertegenwoordigde hoe graag ik gelijk wilde hebben over deze gebeurtenissen, hoe ze ontstaan waren en hoe ze zouden aflopen.

En wat zat er ook achter dit netwerk van gehechtheid aan gelijk willen hebben? Angst. Er bevond zich een kleine bal van angst in de kern van mijn onderbuik. Op dat moment wist ik niet waar die angst over ging, alleen dat die van geen wijken wilde weten, ook niet toen ik hem bedankte dat hij er was en aanbood om zo lang te blijven als hij wilde (een techniek die wij toepassen waarmee de weerstand om te voelen doorbroken wordt en wat er soms voor zorgt dat de fysieke sensatie verdwijnt; noot vertaler). Dus ging ik door met aanwezig blijven bij de fysieke sensatie ervan, die niet weg te wensen, maar er meer bewust van te blijven gedurende de dagen erna. Terwijl ik dit schrijf, kan ik het voelen en besef ik de oorspronkelijke aard ervan. Toen ik later op die dag er nog eens voor ging zitten om er met mijn aandacht naartoe te gaan, realiseerde ik me paradoxaal genoeg dat dit zelfinzicht mij meer meedogend maakte, zowel ten opzichte van mezelf als ten opzichte van anderen. Gelijk willen hebben lijkt de voornaamste bezigheid te zijn van het ego. Wat dat betreft zitten we allemaal in hetzelfde schuitje. Het helpt mij herinneren om mezelf niet te veroordelen, zoals ik dat gewoonlijk doe in mijn ontmoeting met anderen.

Heeft mijn innerlijke werk ook maar iets uitgehaald in de wereld? Ik heb geen idee. Sterker nog, ik heb totaal geen idee wat er zich afspeelt in de wereld, ondanks alle meningen die rond razen in mijn grijze massa. Eigenlijk ben ik het zat om te denken dat ik weet wat er gaande is. Ik moet zeggen dat het een groot verschil heeft gemaakt in mijn innerlijke wereld. Er is hier nu meer ruimte en openheid. Het is stiller van binnen. Dat alleen al maakt dit zelfonderzoek de moeite waard.

Zodra deze sterke gevoelens in me opkomen, beschouw ik het als een daad van zelfliefde om ze er te laten zijn, zolang ze er zijn, om ze te verwelkomen en ze verdiepingsvragen te stellen (een techniek die in het Engels ‘Asking Mining Questions’ heet; noot vertaler) als dat nodig is. Het lijden zit hem namelijk in het weerstand bieden ertegen.

Het leven is op dit moment ongelofelijk schrijnend. En ik zou het niet anders willen hebben.

Het Ontrafelen

Door Paul Galewitz; vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.
Dit is geen grapje, dit is het echte zien;
Dit is het zien van patronen
van gewoontes
van rookgordijnen
van egoïsme
van interne compromissen
van oneerlijkheid
van het niet nakomen van innerlijke waarheid
 .
We hebben weet van deze afgietsels van het op ego gebaseerde bestaan,
Maar vanmorgen hoorde ik de zin: “Zeg gedag”,
en voelde de implicaties ervan.
 .
Dit is geen spel om iets te bereiken,
om een bepaalde taak te vervullen
om een spirituele mijlpaal te bereiken
of om er goed uit te zien in onze eigen ogen
of in de ogen van anderen.
Dit is een totale vernietiging van wie we denken te zijn;
en dat onder ogen te komen, tja, vernedering is niet het juiste woord
maar het is vernederend, en vreselijk, en teder,
en hierin zijn we op ons kwetsbaarst;
zodra datgene wat we altijd deden om het te bedekken
ons niet meer dient.
 .
Voor diegenen onder ons die op de een of andere manier onszelf gevonden hebben
in dit proces van ont-worden,
heb ik het grootste respect;
Dit is inderdaad niet voor bangeriken.
We kunnen ertoe neigen om het lef dat ervoor nodig is over het hoofd te zien,
maar ik zal het niet langer over het hoofd zien.
 .
Tranen zijn nooit ver weg,
mijn voorwendselen wegsmeltend.
 .
Laat het ontrafelen verder gaan.
.
.