Home » Blog » ontwaken

Tag: ontwaken

10 Levenslessen van Scott Kiloby

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds.

Vandaag, 11 november 2017 is het mijn 48e verjaardag. Ter lering en vermaak is hier de top tien van wat ik tijdens mijn 48 jaar op deze planeet geleerd heb.

1. Ik heb geleerd dat alles wat ik aangeleerd heb, kan worden onderzocht en emotioneel gezien kan worden opgelost door het vakkundig doen van inquiry. Ik heb geleerd dat als dit onderzoek grondig gebeurt, dit niet betekent dat ik geen gedachten meer heb. Het betekent alleen dat de emotionele triggers onder de gedachten weg zijn. Hierdoor kan ik mijn perspectief vrijuit uitdrukken zonder er volledig mee geïdentificeerd te zijn of getraumatiseerd te raken als er onenigheid of conflict over is met anderen.

2. Ik heb geleerd dat verslaving geen moreel falen betekent. Het is gewoon de manier waarop velen van ons overleven totdat we psychologisch, emotioneel en energiek gezien helder genoeg zijn om de verslaving achter ons te laten. We zorgen gewoon voor onszelf; zowel tijdens de verslaving als bij het achter ons laten ervan.

3. Ik heb geleerd dat, hoewel veel mensen zeggen dat ze spiritueel vrij willen zijn, er een stukje in ons denken zit dat dat niet wil. Ergens lijden we graag, wellicht omdat dat bekend terrein is. Door dit aspect in mijzelf te omarmen en te eerbiedigen en er inquiry naar te doen ben ik steeds dieper en dieper kunnen gaan.

4. Ik heb geleerd dat geld niet inherent goed of slecht is. Het zijn de overtuigingen eromheen die leed veroorzaken. Ik heb dakloze mensen ontmoet die heel gelukkig zijn. Ik heb miljonairs ontmoet die zich ellendig voelen. Ik heb spirituele mensen ontmoet die last hebben van hun overtuiging dat geld niet spiritueel is. Ik heb mensen ontmoet die geen interesse hebben in spiritualiteit die duidelijk geen problemen hebben met het wel of niet hebben van geld. Het zijn de overtuigingen, niet de briefjes in je portemonnee of het gebrek daaraan. Dat gezegd hebbende, wil ik graag geld hebben om voor mezelf te kunnen zorgen en voor de mensen van wie ik hou en die voor mij werken en voor degenen die ik in de wereld ontmoet en die niet genoeg geld hebben om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

5. Ik heb geleerd dat iedereen getraumatiseerd is, niet alleen de mensen die extreem fysiek of seksueel misbruik of een oorlog meegemaakt hebben. Het is alleen een kwestie van gradatie. Sommige trauma’s lijken in eerste instantie niet op trauma’s. Maar die emotionele trigger die opduikt bij psychologische conflicten, verwaarlozing, uitgegane relaties, politieke discussies en autoriteit ís trauma. Ik heb ook geleerd dat onze wereld in het geheel er nog niet klaar voor is om trauma te aanvaarden en op te lossen. De meeste mensen vinden nog steeds dat de ander moet veranderen, zodat zijzelf zich beter kunnen voelen. Ik heb geleerd dat ik zal blijven praten over trauma totdat we allemaal naar binnen kijken en het oplossen. Ik heb geleerd dat dit de manier is om de wereld echt te veranderen. Ik heb dit niet uit een boek geleerd. Ik heb dit geleerd door het onderzoeken van mijn eigen trauma.

6. Ik heb geleerd dat wereldse dingen geen blijvend geluk kunnen opleveren, maar slechts tijdelijke geneugten. Dit betekent niet dat ik de wereld moet vermijden of me ervan moet afwenden. Plezier is heerlijk. Dit betekent gewoon dat ik voor langdurig geluk mijn blik alleen naar binnen kan richten.

7. Ik heb geleerd dat verliefd worden vooral over het ego gaat. Voorbij de fase van verliefdheid is er een diepere, meer emotioneel volwassen liefde die eeuwig kan blijven bestaan. Deze is onbreekbaar en onvoorwaardelijk.

8. Ik heb geleerd dat alles wat ik voor anderen probeer te verbergen een kans biedt om schaamte te onderzoeken. Ik heb ook geleerd dat zodra ik vrij van schaamte ben, het niemands zaak is om alles over me te weten te komen, tenzij ik dat zelf wil.

9. Ik heb geleerd dat de dood niets is om bang voor te zijn. Alleen het ego vreest zijn eigen dood. Doe inquiry naar de leegte van het ego en de angst is weg. Dan pas kun je echt gaan leven.

10. Ik heb geleerd dat spiritueel ontwaken slechts het begin is. Ontwaken tot je ware natuur is als een lucifer die een vuur aansteekt. Het vuur is waar het om draait. En dat vuur kan de wereld veranderen, zolang je maar niet passief zit te geloven dat spiritueel ontwaken een soort eindpunt is. Er is geen eindpunt. Het leven is een constante beweging die plaatsvindt in de rustgevende ruimte van nu.

Veel liefs, Scott Kiloby

P.S. Ik heb geleerd dat alles, wat hierboven staat, in stilte verdwijnt zodra ik me van de computer afwend.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website

Dood van de psyche – Navigeren door het proces van persoonlijke evolutie

Door Lisa Meuser, vertaald door Pleun Vermaas.

Gaat er een belletje rinkelen?

  • Een aanhoudend doods gevoel van binnen, het gevoel dat je op een of andere manier stervende bent (ook al is het rationeel gezien nergens op gebaseerd).
  • Doemgevoel alsof er iets vreselijks gaat gebeuren of je niet geaard voelen.
  • Aanhoudende dromen over doodgaan of de dood.

Soms als iemand veel bezig is met innerlijk werk, persoonlijke trauma’s verkent en/of overtuiginssystemen/identificaties onder de loep neemt, dan kan het gebeuren, dat enkele interessante ervaringen op gaan treden rondom het thema dood of doodgaan. Zie het als een ‘persoonlijke evolutie’.

Toen ik dit voor het eerst meemaakte was dat een schok.

Soms leek het alsof ik in een waas zat. Op andere momenten leek het meer op een nachtmerrie. Dan voelde ik me enigszins ruimtelijk en dan leken mijn gedachten het soms luidkeels uit te schreeuwen, alsof ze een houvast zochten. Ik had de neiging om, nou ja… om de pan uit te flippen. Na een tijdje raakte ik echter beter bekend met de nuancesen vermomde expressies van de dood die plaatsvinden in het leven zelf en er deel van uitmaken.Met andere woorden: de dood treedt continu op in ons dagelijks bestaan. En soms voelen we het sterker: de impact is dan simpelweg groter, vanwege wat we door maken.

Zelfverlies.

We sterven dagelijks op cellulair niveau, maar sterven op het geestelijk level is iets heel anders. We vinden het niet erg dat onze cellen afsterven en zich vernieuwen of zelfs niet dat onze zenuwbanen afsterven en weer opnieuw worden aangelegd. Hoewel we onszelf al sterk identificeren met ons lichaam, zodra het ons gevoel van zelf betreft… voelt dat nog veel echter.

In tijden als deze, wanneer het zwaarte van de dood overweldigend binnenkomt, kan het nuttig zijn om een stap terug te doen en een bredere lens te proberen om meer te kunnen zien van wat er gaande is. Maar voordat we die stap terug kunnen zetten, moeten we eerst met beide benen op de grond staan.

Zorg voor het zenuwstelsel.

Wanneer we overdonderd worden (of vecht/vluchten/verstarren) kunnen de delen van ons brein die verantwoordelijk zijn voor zelfbewustzijn, murv raken; hierbij kan een toename van tunnelvisie ontstaan en een verminderd vermogen om in relatie met onze ervaring te blijven. Daarom is het van belang om eerst met beide beentjes op de grond te komen. Om een nieuwe kijk op de situatie te krijgen, helpt het om het mechaniek van je lijf voor je te laten werken. Dus laten we bij het begin beginnen.

Hoe zorg je ervoor dat je grip krijgt op je zenuwstelsel? Dat kan als volgt:
  • voel je voeten, handen en/of je bips terwijl je ademhaalt; op de grond, de stoel of het bed of zelfs als je staat;
  • ga een luchtje scheppen;
  • kijk naar de lucht, de vogels, de bomen;
  • wrijf wat koud water over je voorhoofd en hals.

Kies de dingen uit die voor jou het beste werken. Voor een uitgebreide lijst om je zeuwstelsel tot rust te brengen en de twee hersenhelften zo te krijgen dat ze goed samenwerken, klik je hier (Engelstalig).

De bredere lens.

Zodra je zenuwstelsel is gekalmeerd en je hersenhelften weer synchroon lopen, kun je een breder perspectief krijgen van wat er aan de hand is. Dit nieuwe perspectief vraagt van je om het volgende te overwegen:

  • Je biologische onderdelen sterven elke dag.
  • Jij, als menselijk wezen, bent gemaakt om op cellulair level telkens weer te sterven en opnieuw gecreëerd te worden.
  • In het ontwerp van de mens is vooruitgang en evolutie ingebakken; verbetering, verandering en groei/volwassen worden.
  • Verandering ontstaat uit het afsterven van het oude, wat ruimte biedt voor het nieuwe om in vorm te komen.
  • Ook je geest is gemaakt om te sterven en opnieuw gecreëerd te worden, omdat het onderdeel is van ons rijpingsproces.
  • Je geest wordt beïnvloed door zenuwbanen die continu veranderen, afsterven en opnieuw aangelegd worden.
  • Zodra geloofssystemen, identiteiten en trauma worden verkend, worden oude gebieden van soliditeit en zekerheid “opengesteld”. Dit zet verandering in gang op verschillende niveaus. Ons gedrag kan veranderen. Onze emoties kunnen anders aanvoelen of anders zijn.
  • Onze gedachten en onze relaties met bepaalde gedachten/overtuigingen kunnen veranderen.
  • Met verandering komt frisheid, onwennigheid en onbekendheid.

Is het dan zo gek dat gevoelens van doem of dood aanwezig zijn?

Losse eindjes.

Soms kunnen we, wanneer we door zo’n terrein gaan, zelfs ervaren dat we energetisch nabootsen of ons verwant voelen met een gebeurtenis uit ons verleden, toen we daadwerkelijk dachten dat we zouden sterven en alle angst rondom die gebeurtenis eerder werd onderdrukt dan vrij gelaten. Het pijnlichaam duikt op, om de losse eindjes met elkaar te verbinden zogezegd. Dit pijnlichaam heeft geen boodschap aan timing, het houdt een eigen agenda bij. Het maakt het pijnlichaam niet uit of het ons gelegen komt of niet. Dit kan verontrustend zijn, omdat er rationeel gezien niets ergs gebeurt… en toch reageert het lichaam en de geest alsof dat wel het geval is.

Wat betekent dit nou allemaal?

Mensen hebben het vermogen om te groeien en volwassen te worden. Niet enkel en alleen biologisch, maar ook emotioneel en psychisch. Op biologisch gebied kan dit groeipijn betekenen, omdat verandering soms samengaat met on-gemak, onbehagen en desoriëntatie. Wie kent niet een puber die een groeispurt meemaakt en zich vervreemd voelt van zijn , in ras tempo veranderd, lichaam? Dezelfde woorden, on-gemak, onbehagen en desoriëntatie, zou je ook kunnen toepassen op het ervaringsgewijze proces van emotioneel en geestelijk volwassen worden en de intergratie daarvan.

Identiteitscrisis.

Wanneer delen van onze psyche veranderen, sterft er tegelijkertijd een stukje van onze identiteit af. Wat we ervan vinden is verschillend, de reacties zijn divers. Soms is er opluchting , soms voelt het als bedreigend. Identiteiten die we jarenlang met ons hebben meegetorst, als zijnde ons, kunnen voelen alsof ze ons werkelijk zijn. Het is geen wonder dat we, geconfronteerd met het verlies van deze identiteit(en) ons angstig afvragen: maar wie ben ik dan zonder deze identiteit(en)? Als reactie zal ons denken, ons doemdenkertje, alle mogelijke doemscenario’s in de toekomst voorspiegelen. Maar achter al die gedachten en mentale constructies schuilt een simpel (maar niet perse troostrijk) antwoord:

Wie zijn we zonder onze identiteit(en)?
Zonder onze oh zo bekende ‘zelf’?
Waarheen leidt deze weg van de evolutie?

Wij kunnen dat onmogelijk weten.

Onbekend terrein.

Het denken houdt meestal niet zo van dit antwoord. Met name in onze ‘alles valt te verklaren door linker hersenhelft gedreven’-cultuur, hebben we aan niet weten een broertje dood. We hechten aan zekerheid. We houden van binaire en rechttoe rechtaan antwoorden. Maar het leven is noch binair noch rechttoe rechtaan. En niet weten schudt ons systeem, de linker hersenhelft met name, flink op. Het triggert onze onophoudelijke behoefte om te willen weten en zet de gebieden in de hersenen aan het werk, om maar tot een bevredigend en eenduidig antwoord te komen. Zekerheid voor alles en liefst eenduidig. Dit staat haaks op de zen cultuur, waar juist het ‘niet weten’ de scepter zwaait. De westerse cultuur is gestoeld en gefixeerd op de ‘moeten weten’ mentaliteit.

Maar helaas, het is simpelweg een feit dat we niet weten wat de toekomst ons brengt. We weten niet hoe het leven zal zijn als we eenmaal onze oude identiteiten ontgroeid zijn. We weten niet wie we zullen zijn als we niet meer zijn wie we altijd geweest zijn. We weten niet hoe het leven zal zijn wanneer we ons niet meer inlaten met de bokkensprongen waar we ons voorheen mee bezig hielden. Wie zou ik zijn zonder mijn control-freakerige en uitvogelende zelf? Een deel van mij smult van dit idee… als een concept. Een ander deel vindt het leuk om hierover na te denken. Maar weer een ander deel verzet zich hiertegen en wil de verdediging niet neerleggen om te zien wat er dan zou gebeuren.

Het land van het ongewisse.

Die momenten, als de dood haast voltrokken is maar de nieuwe her-creatie nog even op zich laat wachten, kunnen we ervaren als een periode van angst of doem. Juist dan is het van belang dat we erkennen dat er sterven plaats vindt binnen ons systeem en dat het een volkomen normaal deel van het proces is om je nu even niet zo zeker van jezelf te voelen. Het is heel normaal, we zitten immers in een overgangsfase. We bevinden ons midden tussen oud en nieuw in: voordat het oude helemaal verdwenen is en voordat het nieuwe als vertrouwd voelt.

Af en toe op deze manier een stapje terug doen kan helpen om dit proces wat gemakkelijker te doorlopen. Er is minder noodzaak tot het grijpen naar de laatste strohalm en verdediging, wanneer we ons herinneren dat onder deze onwelgevallige gevoelens eigenlijk alles ok is en. dat de doemscenario’s en de dood-achtige ervaringen erbij horen, dat ze tijdelijke stapstenen zijn op het pad dat leven genoemd wordt.

Geduld, compassie en steun.

Wees geduldig en heb compassie met jezelf in deze roerige periodes en/of .zoek contact met mensen die deze rol voor jou kunnen vervullen en die je steunen. Zorg goed voor je zenuwstelsel.
Keer terug naar het besef dat dood en wedergeboorte natuurlijk onderdeel van het leven zijn.

Voor extra ondersteuning zijn er gratis hulpmiddelen beschikbaar op de website van Living Inquiries, of als je vragen hebt, kun je me mailen: [email protected].

Je bent niet alleen op deze reis. Nooit.

Aanmoediging op het padloze pad – Van initiële ontwaking tot en met belichaming

Door Scott Kiloby; vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Ik heb zojuist de enige retraite achter de rug die ik vorig jaar heb begeleid – een bijeenkomst in het Krishnamurti Educational Center van Canada. De retraite was heel anders dan mijn dagelijkse werk in het Kiloby Centre for Recovery, dat vaak gaat over mensen helpen zichzelf te bevrijden van de acute ketenen van de pressie van hun verslaving, zodat ze een proces van spiritueel onderzoek kunnen beginnen dat zal leiden tot grotere diepten. Bij deze retraite was de energie en het focuspunt heel anders, met veel aanwezigen die geïnteresseerd waren in de meer volwassen vragen rond spiritueel ontwaken en belichaming.

De retraite herinnerde me aan een tijd dat ik de VS en het buitenland bereisde, sprekend over dit onderwerp. Ik heb de laatste paar jaar niet meer van die tours gemaakt. Sindsdien is mijn eigen realisatie enorm gegroeid. Ik zou vandaag heel andere dingen te vertellen hebben, als ik weer on tour zou zijn. In sommige opzichten heeft deze retraite mijn stem nieuw leven ingeblazen rond het onderwerp van authentiek spiritueel ontwaken, aangezien ik de laatste paar jaar op veel manieren stil gezeten heb.

Zelden zal je een nieuwe video van mij zien. Van tijd tot tijd zie je deze blogs. Schrijven is de manier waarop ik mezelf op dit moment graag uitdruk. Misschien ga ik op een dag weer op pad. Ik heb een nieuwe stem wat dit padloze pad naar vrijheid betreft, waar aanwezig-zijn-in-het-hier-en-nu en inquiry samenkomen op een unieke, bevrijdende en soms pijnlijke manier.

Voor degenen die onbekend zijn met het onderwerp: “padloze pad” verwijst naar het langzaam opgeven van het streven naar een betere toekomst en het helemaal in zich opnemen van een diepgaande erkenning van “wat is” zoals het zich voordoet in het huidige moment. Dit is heel anders dan we in onze cultuur leren. Die vertelt ons dat het antwoord ergens verder op de weg ligt. We groeien niet op met de wetenschap dat het huidige moment zo’n diepe en krachtige ingang is naar meer vrijheid. Zovelen van ons jagen op een vermeende extase die ergens aan het eind van de weg wordt beloofd. En velen vinden het zo niet, want het denken is altijd op zoek naar iets anders, iets beters. Het bereikt nooit de uiteindelijke belofte en dus leeft het in een constante staat van tekortkoming of gebrek. Dat is de aard van het ego – leven in een eindeloos streven naar de toekomst en nooit echt voelen dat je aangekomen bent op een plek waar er tevredenheid en diepe vrede met het leven heerst.

Het padloze pad is de herkenning van het gewaarzijn in het hier-en-nu als de basis van ons bestaan (non-duaal bewustzijn) en omvat het toelaten van “wat is” zoals het ontstaat. Het omvat het inzien dat niets dat ontstaat, is wat we zijn, zodat alles komt en gaat binnen of ten aanzien van deze aanwezigheid. Dit is bevrijdend juist omdat een toestand van lijden een soort grijpen met zich meebrengt; een grijpen naar en identificeren met de gedachten, emoties en fysieke sensaties die zich voordoen. Niet langer grijpen naar en identificeren met deze verschijnselen houdt een leven van vrijheid en liefde leven in.

Ik kan je geen hoop bieden op het padloze pad, want hoop houdt in dat er een beloofd land (of eindpunt) is dat je uiteindelijk zult vinden als je blijft zoeken. Als je de verschillende non-duale leringen van de wereld bestudeert, zul je ontdekken dat een van de kenmerken van non-dualistische realisatie het inzien is dat het huidige moment het voornaamste is. Een betere toekomst najagen valt dan weg. Dit komt in de vorm van een authentiek inzicht in dat er “nergens heen gegaan kan worden”, “niets te begrijpen valt” en “er geen zelf is om het te begrijpen.” Dit inzicht alleen al is erg krachtig, want het beëindigt niet alleen het zoeken, maar het brengt ook een diep gevoel van rust teweeg te midden van alles wat er gebeurt. Het brengt echter ook een wegvallen van eerdere drijfveren met zich mee die ooit ons leven runden. Mensen vertellen vaak over hoe ze hun interesse verliezen in het op ego gebaseerde streven, zoals het zoeken naar aandacht, liefde of erkenning van anderen. Sommigen melden desinteresse in activiteiten zoals kunst, werk en relaties. Ze bevinden zich in een soort ongemakkelijke fase waarin alles wat hen ooit dreef of enthousiasmeerde begint te verstillen. De oude manier van omgaan met anderen en de wereld lijkt niet meer op dezelfde manier te werken. Je kunt niet langer op het niveau van het ego contact maken en je kunt nergens “achter komen”, om zo te zeggen. Maar dit is slechts een fase. Er komt een nieuwe manier van zijn.

Deze nieuwe manier van zijn is waar spirituele volwassenheid zo’n grote rol speelt. Als men trouw blijft aan de inzichten en realisaties die zijn verschenen, opent deze nieuwe manier deuren die in het begin niet eens denkbaar waren. In het begin gaat het vooral om een diep verlangen naar het herkennen van de stabiliteit van het huidige moment, om een eind te maken aan het idee van zowel het zoeken als de spirituele zoeker. Enige herkenning of ontwaken vindt plaats als er zowel gereedheid als vaardigheid is. Gereedheid is de bereidheid om echt alle op ego gebaseerde verschijnselen die opkomen te onderzoeken en om vast te blijven houden aan de herkenning van het gewaarzijn daarvan, te midden van alles dat verschijnt.

Een gebrek aan gereedheid vertraagt het eerste ontwaken zonder meer. Het houdt de focus op aardse beslommeringen en op het oprakelen van het verleden en zorgen om en streven naar de toekomst. Maar wanneer de bereidheid er is, is dat op zijn minst de helft van de strijd. De andere helft is vaardigheid. Het is zo belangrijk om vaardig de huidige ervaring te kunnen onderzoeken. Het is heel gemakkelijk om aan de verleiding toe te geven en meegezogen te worden in de oude verhalen over tekortkoming en gebrek. Deze verhalen hebben een krachtig momentum. Vaardigheid houdt in weten hoe te kijken, hoe te rusten als gewaarzijn en hoe inquiry te doen. Zonder vaardigheid kan men jarenlang doelloos rond ploeteren in veel onnodig lijden, steeds opnieuw meegezogen in verhalen, dwanghandelingen, angst, depressie, zoeken en trauma. Zodrq zowel gereedheid als vaardigheid aanwezig zijn, is het eerste ontwaken tot gewaarzijn in het hier-en-nu vrijwel onvermijdelijk.

Maar wat er na dat eerste ontwaken gebeurt, is waar het echt om draait. Net zoals de op het ego gebaseerde manier van leven zo verleidelijk is voorafgaand aan een eerste ontwaken, is de wens om te voelen dat je iets bereikt hebt even verleidelijk na een eerste ontwaken. Dit kan een fatale fout zijn, die mensen in allerlei rare bochten wringt op het padloze pad. Het eerste ontwaken is vaak slechts een hoofd-ontwaken. Het lichaam is nog niet afgestemd op dit ontwaken van het hoofd. Dus deze rare bochten kunnen voortdurende verslavingen, depressies, angsten, onopgelost trauma, aanhoudende verhalen over tekortkomingen (deficiency stories) en nog veel meer omvatten. Al deze dingen zijn een manier van het lichaam om je aandacht proberen te trekken, te roepen: “hey, je bent er nog niet helemaal klaar mee, dus laat me niet in de steek.” Gedurende deze tijd kan de disconnectie met leven heel tastbaar zijn. Het verlies van interesse in de activiteiten van het leven kan heel reëel aanvoelen. Verslavingen kunnen weer de kop opsteken als een manier van het lichaam om te overleven. In veel opzichten is deze lastige fase er enkel de voorloper van dat het lichaam op één lijn komt te liggen met het initiële hoofd-ontwaken.

Op dit punt wil ik vanuit mijn eigen ervaring spreken om mensen op het padloze pad aan te moedigen om door te gaan met het onderzoeken van al deze bochten en om het idee van klaar te zijn te laten vallen. Spirituele volwassenheid gaat over het zien dat er geen eindpunt is. Het maakt ons los van het streven van het ego naar een uiteindelijke conclusie. Het laat een rauwe openheid over naar wat is en een bereidheid om het lichaam toe te staan om volledig in lijn te komen met wat “in het hoofd” is gezien als het ware.

Deze belichaming is een totaal ander schepsel. En velen ontkennen zelfs dat die belichaming nodig is of dat het ook maar ooit gebeurt. Ik ken tenminste drie leraren die hun websites na hun eerste ontwaking stop zetten omdat ze geen woorden meer hadden en geen erkenning boden voor een soort belichamingproces. Misschien geloofden zij ook in het idee van een eindpunt – wat bijna altijd een spel van het ego is. Toen mensen naar hen toekwamen met de vraag “wat komt er na het eerste ontwaken?”, hadden ze niets te zeggen. Ik heb persoonlijk gewerkt met verschillende leraren die tot hun grote verrassing hebben meegemaakt, dat hun lichaam na hun eerste ontwaken niet in lijn was. Ze hadden te maken met verslaving, trauma, depressie of angsten en hadden geen antwoorden. Dit komt omdat het initiële ontwaken niet al die antwoorden biedt. Het biedt alleen een opening om de diepere aspecten van onze conditionering te verkennen. Dus, toen hun eigen woorden of de overgedragen leringen geen richtlijn boden, voelden ze zich verloren in deze nieuwe fase van ontwaken. Ze konden anderen geen begeleiding of aanmoediging bieden.

Ik herinner me dat ik kritiek op Adyashanti heb gehoord van sommige van deze leraren. Adyashanti is een leraar die niet alleen focust op het eerste ontwaken, maar ook op de belichaming en hoe de bevrijding verloopt tijdens de hele ervaring na dat eerste ontwaken. Deze kritiek omvatte klachten dat Adya de mensen aan het zoeken hield en dat hij niet “duidelijk genoeg” was dat het eerste ontwaken alles is dat nodig is. En toch, veel van deze zelfde leraren hadden zelf te maken met een gebrek aan belichaming, iets waar Adyashanti hen mee had kunnen helpen als ze open genoeg waren gebleven om dat te horen. De eerste keer dat ik echt de waarde van Adyashanti’s gesprekken over het onderwerp post-ontwaken begreep, kwam toen de blokkering in mijn keelchakra opende.

Ik was al een paar jaar bezig met het onderzoeken van een erg zware blokkade in mijn keel. Het was behoorlijk pijnlijk en lag aan de basis van mijn enneagram-type 9, “de vredestichter”. Gedurende ruim de eerste 30 jaren van mijn leven, zorgde deze blokkade ervoor dat ik niet vrijuit sprak en mezelf niet vrij uitte, uit angst en onderdrukte, ongeuite woede. Het eerste ontwaken was voor mij voornamelijk in de hoofd- en hartgebieden. Het was een complete verrassing om te ontdekken dat deze keelblokkade zo hardnekkig was na dat eerste ontwaken. Echt pijnlijk! Maar met gereedheid en vaardigheid werd uiteindelijk de keelruimte vrij gemaakt. Het was alsof er nieuw leven in mij werd geblazen, alsof er een last van 25 kg van me afviel. Ik herinner me de ochtend dat het eindelijk weer vrij was. Ik maakte haast een vreugdesprong. De lichtheid die ik in dat gebied voelde was zo duidelijk dat ik me ertoe gedwongen voelde om nooit meer te spreken over bevrijding alsof het beperkt zou zijn tot een eerste hoofd-ontwaken of zelfs tot het ontwaken van het hart. Op dat moment maakte ik een diepe buiging voor Adya en bedankte hem in stilte voor de aanmoedigingen die ik nodig had om verder te gaan op verkenning en het lichaam dezelfde leegte te laten ervaren die ik jaren geleden al in hoofd en hart had gerealiseerd.

Hierin ligt de paradox van authentieke spirituele realisatie: zoeken dooft inderdaad uit, maar het ontvouwen gaat door. Net zoals het initiële hoofd-ontwaken geen eindpunt is. Het wordt de opening naar een voortdurende verdieping in het lichaam. Dit ontvouwen kan voor het ongetrainde oog lijken op zoeken, maar dat is het niet. Belichaming gaat niet over proberen ergens te geraken. Het gaat helemaal niet over proberen. Veel van het lichaamswerk, dat ik door de jaren heen ontwikkeld heb, gaat in feite over het helpen ontspannen van al het proberen, vechten, vluchten, verstarren rond verschillende lichaamsblokkades. Ik gebruik de term ‘oneindig geduld’ om dit proces van diepe rust te midden van het exploreren van het lichaam te beschrijven. Het gaat er niet om het lichaam wakker te schudden. Het gaat er om, om het lichaam toe te staan op een natuurlijke manier in lijn te komen. En gereedheid en vaardigheid zijn in deze fase net zo belangrijk als ze in voorgaande fases waren. Zonder gereedheid kun je jaren rond kronkelen in de hierboven beschreven bochten, die zich voordoen na een initieel ontwaken. Het kan zijn dat je in een soort stagnerende toestand blijft waarin je oude pointers of kernachtige uitspraken die niet langer relevant zijn na die initiële herkenning.

Maar vaardigheid is minstens zo belangrijk. In de uitvoeringsfase is de grootste vaardigheid misschien wel de vaardigheid om niets te doen. We zijn zo geconditioneerd om iets met ons lichaam te doen om te proberen onszelf beter te laten voelen of om onszelf ‘leeg’ te laten voelen. Maar leren om niets te doen op de meest subtiele niveaus van ons fysieke bestaan en in de diepste en donkerste blokkades is echt een vaardigheid. Het vereist het aan het licht brengen van al dat subtiele of niet zo subtiele proberen, om echt in te zien dat we niets anders kunnen doen dan gewaar te blijven en de vecht-, vlucht- en verstarringsmechanismen op te merken en op elk niveau tot rust te laten komen. Ik heb ontdekt dat de persoonlijke wil ingezet wordt bij veel van de oefeningen die mensen proberen met betrekking tot het lichaam. Hierdoor blijven mensen vaak lang worstelen met dat niveau.

Misschien zijn dit de belangrijkste woorden die ik kan geven ter bemoediging: blijf open. Trap niet in de val van ego’s idee van een definitief moment van realisatie. Trap niet in de val van het idee van eindpunten. Trap niet in de val van het idee dat een hoofd-ontwaken ware bevrijding is. Blijf open voor het ontvouwen. Laat de bevrijding helemaal tot in je lichaam komen en in elke hoek en uithoek ervan. Als je nog steeds last hebt van angst, trauma, verslavingen, depressies of zelfs het kleinste gevoel van tekortkoming of gebrek, dan is er iets om te ontdekken. Bevrijding is geen regel op een Curriculum Vitae. Het is niet iets waarover iemand opschept. Het is niet een laatste eindstation dat we bereiken, zodat we nooit meer iets hoeven te onderzoeken. Bevrijding is een houding van volledige openheid. Die openheid is de gereedheid. Zodra de gereedheid er is, is het leren van vaardigheden alles wat je nodig hebt. Deze vaardigheden weerhouden je ervan om de belichaming te vertragen. Er is een volwassen manier om met het lichaam te werken. Die heeft niets te maken met zoeken. Belichaming was de grootste en meest bevrijdende verrassing op mijn padloze pad.

Al dat in rare bochten wringen dooft uit tijdens de belichamingsfase. De nieuwe manier van zijn brengt niet alleen een lichtheid van zijn met zich mee, maar ook een hernieuwde interesse in leven, onderzoeken, liefhebben en geïnspireerd en enthousiast zijn over het leven. Maar het is iets anders dan geïnteresseerd zijn vanuit een op het ego gebaseerd perspectief. Je komt erachter dat je niets terugkrijgt voor wat je doet. Dus je leeft niet, ontdekt niet en hebt niet lief met de hoop dat het je iets beters zal brengen. Je leeft, ontdekt en hebt lief alleen voor de pure handeling ervan. Deze handeling wordt gedaan voor haar eigen genoegdoening, zonder de hoop op een beloning.

Relaties zijn vanzelf meer open, intiem en eerlijk. Deze houding van openheid maakt juist dat inspiratie en enthousiasme op een nieuwe manier tevoorschijn komen. Je zit niet langer geketend aan de oude manieren om in de wereld te zijn en wordt niet langer belast met de pijnlijke traagheid van het lichaam en al zijn opgeslagen angsten, verslavingen en trauma’s. Met deze houding van openheid, voel je je daadwerkelijk steeds minder dicht op het fysieke niveau, waardoor je je veel vrijer kunt bewegen in het huidige moment. Mis deze boot niet. Elk moment is een kans om de rit van je leven te maken, om spiritueel ontwaken naar de diepste plekken te brengen.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website.