Home » Blog » onbelangrijk voelen

Tag: onbelangrijk voelen

Een voorbeeld van de Panorama Inquiry; dialoog tussen Kevin en Scott over autoriteit

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Kevin:
Ik haat autoriteiten. Ik vind het niet leuk als mensen mij vertellen wat ik moet doen, of me ongevraagd advies geven over wat het beste voor me zou zijn. Ik haat hoe ze doen alsof ze de waarheid in pacht hebben over alles. Mijn missie is dat ik al dat soort mensen laat inzien hoe gestoord en arrogant ze wel niet zijn! 

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een cirkel staat, waarbij al die autoriteiten uit jouw leven om je heen staan.

Kevin:
Ik zie mijn vader, mijn directeur van de middelbare school, mijn baas, bepaalde politici, een spirituele leraar die ik een tijdje heb gevolgd, en mijn beste vriend, zo een type van ik-weet-het-allemaal-wel. Eh, eens even kijken, wie nog meer? Oh ja – ik zie jou, Scott. Ik voel hetzelfde verzet tegen jou, omdat jij gelooft dat deze inquiry me de waarheid kan laten zien. 

Scott:
[lachend] Ziet ernaar uit dat je nogal wat autoritaire figuren aantrekt!

Kevin:
Dat doe ik niet. Het is niet zo dat ik ze aantrek of zo. Ze zijn er gewoon. Ik wil ze graag laten inzien hoe arrogant ze wel niet zijn. 

Scott:
Kijk de cirkel rond, tot je een trigger voelt. Stop daar dan. 

Kevin:
Ik ben al getriggerd. Mijn vader komt het meest naar voren. Hij valt op.

Scott:
Welk zelf dat tekortschiet reflecteert hij naar jou? Benoem dat. 

Kevin:
Ik denk niet dat ik tekortschiet. Hij probeerde me gewoon onder de duim te houden en hij dacht dat hij wist wat het beste voor me was. 

Scott:
Hoe voelde je je over jezelf toen hij dat deed?

Kevin:
Klein en zwak.

Scott:

Kijk, daar is het zelf dat tekortschiet. 

Kevin:
Bah! Oké. 

Scott:
Vind dat zelf. Kijk of je dat kleine en zwakke jongetje kan vinden. Zijn de woorden ‘ik voel me klein en zwak’ dat jongetje dat tekortschiet?

Kevin:
Ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten. 

Scott:
Is dat dan een ja?

Kevin:
Ja!

Scott:
Zijn de woorden: ‘ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten’ dat kleine en zwakke jongetje?

Kevin:
Nee.

Scott:
Laat die woorden vervagen. Merk ze gewoon op en laat ze dan gaan. Voel de energie in je borst, zonder die te benoemen. Blijf er even mee zitten. Geef jezelf alle tijd die je nodig hebt. Laat het me weten als je die energie kunt voelen, zonder haar te benoemen.  

Kevin:
[stilzwijgend voor 30 seconden] Ja, ik voel het.

Scott:
Is die energie de kleine en zwakke jongen? Ben jij dat, degene die tekortschiet? 

Kevin:
Nee, het vervaagt alweer. 

Scott:
Kijk naar het gezicht van je vader. Is dat mentale plaatje de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee.

Scott:
Hoe zit het met de woorden ‘Hij probeerde me onder de duim te houden’? Ben jij dat?

Kevin:
Als ik niet het beeld van zijn gezicht bij deze woorden zet en ik alleen maar de woorden zie, dan … nee. Dat ben ik niet.

Scott:
En als je denkt aan een herinnering aan je vader? Hoe hij je onder de duim wilde houden of je vertelde hoe je jouw leven moest leven? Kun je dat voor je zien? Ben jij die herinnering?

Kevin:
Ja, dat ben ik. Ik voel de drukkende band weer en er zit ook angst bij. 

Scott:
Je hoeft alleen maar te zitten en naar dat plaatje te kijken, zonder het te interpreteren. Kijk hoe het verdwijnt. Voel de energie in je lichaam, zonder woorden en beelden. Ben jij deze energie? Jij, de zwakke en kleine jongen? 

Kevin:
Toen ik het plaatje liet gaan, gleed de drukkende spanning van me af. 

Scott:
Neem even de tijd en ontspan je. Merk op dat je het vermogen hebt om gewaar te zijn. Onderzoek je onmiddellijke ervaring. Scan de ruimte binnenin je lichaam. Kijk overal, zoals een kind doet wanneer hij op zoek is naar de paaseieren van de Paashaas. Het ei dat je zoekt is de kleine, zwakke jongen. Kun je hem vinden?

Kevin:
Nee, ik kan hem niet vinden. En ik kan het mijn vader eigenlijk meteen vergeven. Ik zie in dat hij ook een eigen verhaal had. 

Scott:
Maak je cirkel weer. Kijk rond tot het moment dat je getriggerd wordt.

Kevin:
Ik zie politici. Ik zie mezelf naar hen kijken op t.v. en ze doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal.

Scott:
Zijn de woorden: ‘Politici doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal’ jou; jij de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee, ik ben niet die woorden. En dat plaatje is alweer weg. Nu zie ik mijn spirituele leraar. Hij gedroeg zich als zo’n echt Guru-type. Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had. Als iemand het oneens was met hem, werd die persoon als onbelangrijk bestempeld.

Scott:
Dus je voelde je onbelangrijk?

Kevin:
Ja.

Scott:
Zie je het patroon al?

Kevin:
Ja. ‘Onbelangrijk’ betekent klein en zwak. 

Scott:
‘Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had.’ Ben jij die woorden? Jij, die klein en zwak bent?

Kevin:
Nee, dat is een idee. Ik weet dat. Toch voel ik nog angst in mijn borst. 

Scott:
Laat het idee voor wat het is en voel de energie. Ben jij die energie?

Kevin:
Ja, deze angst voelt als mij. 

Scott:
Ben jij het woord ‘angst’?

Kevin:
Nee, maar ik ben wel de energie.

Scott:
Dat betekent gewoon dat er nog woorden en beelden opkomen. Welke zijn dat?

Kevin:
Het is een plaatje in mijn borst; lijkt op een zwart gat.

Scott:
Kijk rechtstreeks naar dat plaatje. Ben jij dat beeld? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Ja, dat ben ik. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘dat ben ik’? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Interessant. Nee, ik zie dat het een gedachte is. Dat ben ik niet. 

Scott:
Als je geen belang hecht aan de gedachte ‘dat ben ik’, is dan het beeld van dat zwarte gat een beeld van jou?

Kevin:
Nee. En nu valt het uit elkaar, zie ik.

Scott:
Blijf er lichtjes naar kijken, zonder te omschrijven wat het voor jou betekent. Kijk hoe het vanzelf verandert en transformeert. Waar verandert het in?

Kevin:
In een beeld van een vuist in mijn maag en een gevoel van woede.

Scott:
Ben jij dat beeld van die vuist in je maag? Jij,de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Nee, het valt weg. Nu voel ik alleen nog die kokende woede. 

Scott:
Laat die maar koken, maar zonder woorden en beelden erbij.

Kevin:
Ik zag het opkomen, als energie. En nu heeft het me losgelaten en …  het verandert in … rust. 

Scott:
Kijk weer naar je spirituele leraar. Triggert dat je?

Kevin:
Ja, maar ik bekijk alleen die gedachte. Nee, dat ben ik niet. Dat is niet de zwakke, kleine jongen. Het is alleen maar een plaatje van mij en de rest van de klas die om de leraar heen zit. Er zit geen lading op. 

Scott:
Kijk de cirkel nog een keer rond.

Kevin:
Ik zie jou hier nu en voel een kleine reactie. Maar om dat gevoel gewoon te voelen, als een pure fysieke sensatie, is bevrijdend. Ik zie je niet als een autoritaire figuur. Je vertelt me niet wat waar is. Je helpt me gewoon met het kijken naar mijn eigen overtuigingen. 

Scott:
Kijk de cirkel rond. 

Kevin:
Ik zie mijn vader en mijn spirituele leraar, maar ze lijken helemaal oké zoals ze zijn nu. Ik voel geen agressie naar hen. Maar ik zie Mark, mijn beste vriend, die weetal. Ik houd van die jongen, maar soms ben ik zo pissig op hem. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘Mark, die weetal’?

Kevin:
Nee. En ik kan zien dat ik ook niet de woorden ‘soms ben ik zo pissig op hem’ ben; ik de kleine, zwakke jongen.

Scott:
Kun je die kleine, zwakke jongen vinden?

Kevin:
Nee, die is nergens te vinden. Verdomd.

Scott:
Kijk de cirkel nog eens rond. Hoe zien de anderen er nu uit? Al die autoritaire figuren?

Kevin:
Er is helemaal niets mis met hen. 

Scott:
In hoeverre voelde je je rustig toen je steeds probeerde die mensen te laten inzien hoe arrogant ze wel niet waren met hun maniertjes?

Kevin:
Ik voelde me niet alleen niet rustig, ik kon ze ook niet veranderen. Zij bleven toch zeggen wat ze wilden zeggen, deden hun ding zoals altijd al. En ik bleef me maar opfokken. Dus ik vocht en ik vocht maar.

Scott:
Maar het leidde nergens toe. 

Kevin:
Misschien heb ik een of twee mensen enigszins veranderd tijdens mijn levenswandel, door steeds weer te ventileren dat ik tegen autoriteit was. Maar over het algemeen: nee, het leidde nergens toe. Er is voornamelijk veel schade berokkend.

Scott:
Zie je hoe relaties harmoniseren, als je stopt je te richten op anderen? En in plaats daarvan de focus bij jezelf houdt en dat zelf, dat tekortschiet, probeert te vinden?

Kevin:
Ja! Oh, mijn God, ja! Het voelt alsof ik een leven lang in een nachtmerrie heb gezeten en nu pas wakker word.

Scott:
Bekijk de cirkel nog één keer. Voel je een trigger?

Kevin:
Nee, helemaal niet.

Scott:
Je hoeft er alleen maar aan te denken deze inquiry te doen als je weer getriggerd wordt. 

Kevin:
Zal ik doen. Ik wil mezelf dit niet meer aandoen.

Scott:
Het is geweldig dat je inziet dat je dit jezelf aandoet. Wanneer je je eigen rommel opruimt, dan ziet ieder ander er vanzelf ook opgeruimd en frisser uit.

Kevin:
Vlekkeloos! [gelach] Er was maar één vlek, ikzelf, die er tussenin zit en een puinhoop van iedere relatie maak. Maar wacht! Betekent dit dat alle meningen slecht zijn? En dat ik nooit meer voor mijn mening mag uitkomen? Bedoel je dat? 

Scott:
Nee, dat bedoel ik niet. Je kunt altijd voor je mening uitkomen. We leren allemaal van elkaar en we beïnvloeden elkaar in een relatie. Je zult misschien ontdekken dat je stem komt vanuit een meer  authentiek, eerlijkere plek, als je eenmaal hebt gezien dat je niet een jongen bent die tekortschiet.

Kevin:
Het is helder als kristal. Ik kan ook zien dat mensen niet veel te verwijten valt, als ik me niet zwak en klein voel.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.