Home » Blog » Natuurlijke Rust

Tag: Natuurlijke Rust

Omarm stress met Natuurlijke Rust en de ‘Living Inquiries’

Door Hanneke Geraeds-de Vries.

Wat als stress goed voor je zou zijn? Zou je stress dan niet in volle overgave willen omarmen?

Ik weet het, het staat haaks op wat we dagelijks over stress horen en lezen in de diverse media. Toch is dit de conclusie van een aantal wetenschappelijke onderzoeken in Amerika. De psychologe Kelly McGonigal legt het allemaal uit in haar TED talk , waarin ze opbiecht jarenlang de verkeerde en zelfs schadelijke boodschap over stress heeft af gegeven: dat stress slecht voor je gezondheid zou zijn.

Het blijkt dat het niet de stress zelf is, die slecht is voor de gezondheid, maar het geloof dat stress slecht voor je is! Uit de onderzoeksgegevens kwam zelfs naar voren dat stress gezonder is dan helemaal geen stress te hebben. Als we stress omarmen, gaat wel onze hartslag omhoog, maar trekken onze bloedvaten niet samen. De stresservaring komt dan overeen met wat er gebeurt in momenten van vreugde en moed!

Kelly McGonigal laat ons bovendien weten dat stress sociaal maakt. Tijdens een stressreactie verspreidt de hypofyse oxytocine, ook wel knuffelhormoon genoemd. Dit motiveert ons om iemand te vertellen hoe we ons voelen in plaats van het op te kroppen.
Verder helpt dit knuffelhormoon onze stressreactie gezonder te maken en herstellen we sneller van stress.

De fysieke voordelen van oxytocine worden versterkt door sociale steun; geven of ontvangen, dat maakt niet uit! Tijdens ondersteunend sociaal contact worden meer van deze knuffelhormonen afgegeven door de hypofyse.

Is dat niet wonderlijk?

Blijkbaar kunnen we schade door stress herstellen en in de toekomst vermijden! Als we stresservaringen omarmen, creëren we een gezonde biologie van vreugde en moed. Als we ons onder stress verbinden met anderen herstellen we sneller. We zijn erop gebouwd om voluit te leven!

Is dit geen fantastische ontdekking? Dan wil je toch niets liever dan zowel stress als je medemensen omarmen?

Het klinkt allemaal heel mooi, inderdaad. Maar is het wel zo eenvoudig?

Wie heeft er tegenwoordig nog tijd en gelegenheid voor sociale steun?
En hoe doe je dat eigenlijk, stress omarmen? We zitten vaak zo vast in onze automatische patronen dat deze omschakeling van stress als vijand naar stress als vriend niet zomaar in praktijk te brengen is.

Dit is waar Natuurlijke Rust en de ‘Living Inquiries’ van Scott Kiloby uitkomst bieden.
Natuurlijke Rust (in het Engels: Natural Rest) is vergelijkbaar met Mindfulness. Die rust wordt ‘natuurlijk’ genoemd, omdat die er van nature altijd is, in elke situatie, maar we ervaren deze niet of nauwelijks doordat we zo in de weer zijn met onze gedachten en het geloof er in. Bijvoorbeeld met de gedachte dat stress ongezond is.
Door zo vaak mogelijk korte momenten van deze niet-aan-gedachten-gehechte rust te nemen, wordt dit uiteindelijk een leefwijze, waarin we open staan voor wat er nu is, in plaats van onaangename gevoelens te onderdrukken. Als er dan stress opduikt, omarmen we die; als er vermoeidheid opkomt, omarmen we die ook en walsen we er niet over heen.
Vastgeroeste patronen (conditionering) houden ons af van het ervaren van Natuurlijke Rust.
De ‘Living Inquiries’ zijn een aan Mindfulness gerelateerde methode die deze patronen effectief oplossen. Door de duidelijke structuur van de ‘Living Inquiries’ werken ze als een laser: scherp en doelgericht.
Conditionering bestaat uit gedachten (woorden en/of beelden), gevoelens (fysieke sensaties) die als het ware aan elkaar geklit de kop op steken. Dit wordt door Scott Kiloby het ‘Velcro-effect’, het klit-effect genoemd.
In een inquiry worden deze patronen onder de loep genomen; elk element, hetzij woorden of beelden, hetzij fysieke sensaties, zoals bijvoorbeeld verkramping en spanning (voelbaar als energie in het lichaam), krijgt aandacht, zonder oordeel erover. De kracht zit hem erin dat er zo ook gedachten en gevoelens aan bod komen, die voorheen blinde vlekken voor ons waren. Het onbewuste, het onderdrukte, wordt bewust gemaakt.
Hierdoor lost het Velcro-effect op. Zo kan de opgeslagen energie van voorheen onderdrukte gevoelens weer gaan stromen en vallen de automatische patronen uit elkaar. Deze automatische patronen zijn nu niet meer nodig om bepaalde gevoelens te onderdrukken. Er is nu vertrouwen dat ze heel bewust omarmd kunnen worden.
Dan kan het Natuurlijk Rusten (Mindfulness) pas echt een leefwijze worden, zonder dat onze conditionering ons om de tuin blijft (ver)leiden met verslavingen en angsten.

‘Living Inquiry’-sessies kunnen online gedaan worden. Het voordeel is dat je als cliënt de ‘Inquiries’ zelf leert gebruiken, zodat je ze zelf kunt toepassen in je dagelijkse leven.
Naast het helpen omarmen van stress biedt deze methode ook mogelijkheden tot steun van en aan lotgenoten in de zogenaamde Natuurlijke Rust Groepen. Deze groepen bieden een uitstekende mogelijkheid om het knuffelhormoon oxytocine op te doen; daarmee reageren we gezonder op stress, wordt eventueel al aangerichte schade hersteld en vergroten we onze veerkracht.
In Natuurlijke Rust kunnen we dan onze unieke kwaliteiten weer moeiteloos laten stralen.

‘A diamond is just a piece of charcoal that handled stress exceptonally well’

‘Een diamant is gewoon een stuk houtskool dat uitzonderlijk goed omgegaan is met druk/stress.’

~ author unkown

Het levensspel: kies je voor lijden of Natuurlijke Rust? Zo eenvoudig is het!

‘Pijn is onvermijdelijk, lijden is een keuze’ ~ Haruki Murakami

Door Hanneke Geraeds-de Vries

Het leven is niets anders dan het ervaren van beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken.
De Living Inquiries, ontworpen door o.a. Scott Kiloby, helpen me dit in te zien.
Als je minder last of lijden wil in je leven, dan nodig ik je uit om hier even bij stil te staan. Alles wat je van de wereld waarneemt, gebeurt via je zintuigen; zien (beelden), horen (woorden en geluiden), aanraken/betasten (fysieke sensaties), ruiken (geuren) en proeven (smaken). Alles wat je van je innerlijke wereld waarneemt is dat wat je denkt, en dat zijn ook woorden of beelden en dat wat je voelt, en dat zijn altijd fysieke sensaties. Meer is er niet!
Is dit een lijdensweg of een heerlijke bron van creatie? Het hangt er maar vanaf vanwaar je kijkt. Perspectiefverschuiving is het sleutelwoord.
Zolang we beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken bewust zien (of wat preciezer: zien/horen/voelen/ruiken/proeven) zitten we op één lijn met het wonderlijke nu. Dit komt overeen met wat Scott Kiloby Natuurlijke Rust noemt of wat waarschijnlijk wat algemener bekend is als Mindfulness.
Hier en nu ontstaat inspiratie, creatie en verdwijnt het weer op een natuurlijke manier. We kennen dit allemaal als geluk, vreugde of liefde of gewoon tevredenheid.
Maar soms wordt het ineens persoonlijk. Het Velcro-effect is dan in werking. In het Nederlands: het klittenband-effect. Dit effect, opgemerkt en omschreven door Scott Kiloby, is het effect dat beelden, woorden en fysieke sensaties tegelijkertijd opkomen, alsof ze aan elkaar geklit zitten, met Velcro, met klittenband.
Ter verduidelijking een voorbeeld uit mijn eigen leven: als ik kritiek krijg (woorden) is er meteen ook een zwaar gevoel in mijn buik.
Het leven, en dus de beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken stromen dan niet meer lekker, maar ze gaan als het ware klonteren, net als melk die over de datum is. Het zijn dan niet meer losse, onschuldige beelden, woorden, geluiden, fysieke sensaties, geuren en smaken die even opkomen en weer gaan, nee, nu is er een klonter ontstaan, een kluwen. Een kluwen van aan elkaar geklitte woorden, beelden en fysieke sensaties.
Dan zijn we het Natuurlijke Rust-perspectief kwijt. Deze kluwen voelt persoonlijk, als mijzelf. En hier begint de lijdensweg. Ons gedrag wordt automatisch in plaats van spontaan. Zo klap ik dicht bij het horen van kritiek. Of, als ik me veilig voel, reageer ik boos, op mijn teentjes getrapt en sla ik terug met kritiek die niet van de lucht is. Vervolgens moet ik erover praten met anderen om me heen. De wereld wordt zwart en wit: diep van binnen geloof ik dat ik minder waard ben en daarom ga ik op zoek naar goedkeuring van een ander. Net zolang totdat ik bevestigd krijg: “ik heb het toch goed, en de criticus zit fout.” Hierdoor stijgt mijn eigenwaarde weer, althans, dat is wat ik geloof, maar eigenlijk maskeert het prettige gevoel van goedkeuring mijn zware gevoel dat ik koppel aan minderwaardigheid.
Het is alsof we een kokervisie krijgen. We kijken ingezoomd naar een gepolariseerde wereld, waardoor er nogal wat buiten beeld valt. Bijvoorbeeld de kans om te groeien door mijn fouten te omarmen.
En op de een of andere manier lijkt het of deze kluwen van beelden, woorden en fysieke sensaties een bepaalde magnetische aantrekkingskracht heeft, die tegenstelde kluwens aantrekt, waarmee we in botsing komen. Onze veranderde kijk op de wereld trekt een wereld aan die deze blik ook nog eens lijkt te rechtvaardigen: ik geloof dat ik minderwaardig ben en ik vrees kritiek; ik ontmoet juist mensen die dit op een afstandje lijken te ruiken; zij geloven dat ze beter zijn dan de rest en hebben een hekel aan minderwaardigheid; ze reageren zich (automatisch) af op mijn tekortkomingen, waarop ik vervolgens dicht klap; en zo worden wij beide in ons verhaal bevestigd.
Handelingen vanuit deze toestand zijn destructief voor het geheel en het voelt tegelijkertijd als persoonlijk lijden. Geen van ons beide komt eraan toe om onze ware kracht aan de wereld te tonen. En wij lijden daar allebei onder, want we zijn maar een schim van wat we werkelijk kunnen zijn.
Hoe komen we daar uit?
Allereerst door op te merken dat we in deze toestand lijden. We moeten ons zien te herinneren dat het ons geboorterecht is om ons vrij te voelen en te kunnen genieten van het leven.
Vervolgens is het nodig om bereid te zijn alle elementen van de kluwen aan te kijken en vooral de fysieke sensaties daadwerkelijk te voelen.
Op die manier leggen we de kijker met kokervisie aan de kant en kijken we weer vanuit het Natuurlijke Rust-perspectief naar álle beelden, woorden en fysieke sensaties. Hierdoor ontwart de kluwen. De Living Inquiries zijn hier speciaal voor ontworpen: het Velcro-effect wordt ongedaan gemaakt.
Klitkracht bestaat alleen bij de gratie van onbewustheid. Lijden bestaat alleen bij de gratie van onbewustheid.
Met Natuurlijke Rust is er vrijheid of ongebondenheid en de mogelijkheid te kunnen genieten van het leven, ondanks de omstandigheden. Omstandigheden zijn, als we goed kijken, ook maar beelden, woorden, fysieke sensaties, geuren en smaken, die misschien niet altijd aangenaam zijn, maar afzonderlijk goed te hebben zijn. We voelen ons geïnspireerd, vrij om nieuwe mooie dingen, en dus nieuwe mooie beelden, woorden, fysieke sensaties, geuren en smaken te creëren. Dit perspectief voelt goed, gezond en natuurlijk.
Nu vraag je je misschien af, waarom ik dan nog steeds een Velcro-effect ervaar als ik kritiek krijg, terwijl ik de Living Inquiries nou toch al vier jaar toepas? Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat ik het minder als een last ervaar. Ik voel gewoon de fysieke sensaties. Dit maakt het voor mij mogelijk om, eventueel op een later tijdstip, het gesprek met de criticus aan te gaan en open en eerlijk te kijken naar groeimogelijkheden die ik anders gemist zou hebben. Ook kan ik dan wèl mijn visie, onderbouwing en ervaring verwoorden. Na zo’n gesprek voel ik me voldaan en… waardevol. Ongeacht of de criticus het met me eens is of niet. Daar draait het dan allang niet meer om.
Of al het Velcro-effect ooit uit mijn leven zal verdwijnen? Geen idee. Wie weet, de tijd zal het leren. Maar doet het ertoe als ik altijd en overal voor Natuurlijke Rust kan kiezen in plaats van lijden? Wat kies jij?