Home » Blog » Living Inquiries

Tag: Living Inquiries

Ambitie; een voorbeeld van de Panorama Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

John:
Dit jaar heeft het softwareontwikkelingsbedrijf waar ik werk een enorme winst gemaakt. En toch heb ik het gevoel dat we meer moeten doen. Onze concurrenten zitten ons op de hielen. De clientèle voor onze producten is beperkt. Ik denk niet dat we te ambitieus zijn omdat onze software mensen helpt.

Scott:
Wat maakt dan dat je hier bent om deze inquiry te doen?

John:
Nou, als ik denk aan ons bedrijf, de concurrenten, de consumenten en alle materiële spullen die ik bezit, krijg ik zo’n knagend gevoel in mijn buik dat er iets niet klopt. Wat het precies is weet ik niet. Ik hoop dat jij me erbij kunt helpen.

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een kring zit. Zet alle mensen en dingen uit je bedrijf om je heen, samen met de concurrenten van je bedrijf en de potentiële kopers van de producten van je bedrijf. Scan dan de kring en laat me weten of dat knagende gevoel in je buik weer opduikt.

John:
Ik was even van mijn stuk gebracht omdat ik dacht dat je mijn bedrijf in het midden van de kring zou zetten, niet mij.

Scott:
Bedrijven zijn niet ambitieus. Alleen mensen zijn dat. Een bedrijf is alleen maar een groep mensen en aangezien we de andere mensen uit je bedrijf niet hier hebben of de concurrenten van je bedrijf of de potentiële kopers van de producten van je bedrijf, kunnen we alleen jou in het midden zetten.

John:
Als ik de kring rondkijk en de potentiële kopers zie, merk ik dat het nogal wat voor me betekent of ze onze producten wel of niet kopen.

Scott:
Vergeet niet om de consumenten die de producten van je bedrijf weigeren te kopen ook in de kring te zetten. Wat spiegelen die naar je terug?

John:
Angst. Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen.

Scott:
Benoem dit. Benoem de ontoereikende ik. Wat zegt dat gevoel over jou als persoon?

John:
Tekort. Het is angst voor een tekort aan geld en zekerheid.

Scott:
Kun je ‘deze tekortkomende ik’ vinden? Ben jij de woorden: ‘Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen’? Jij, ‘de tekortkomende ik’? Antwoord met ja of nee.

John:
Ja.

Scott:
Laat deze woorden wegvallen en ga met je volle aandacht naar dat gevoel. Ben jij die energie?

John:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Dat betekent alleen maar dat er nog woorden of beelden opkomen. Welke zijn het?

John:
Ik zal alles wat ik bezit verliezen.

Scott:
Ben jij deze woorden? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ja.

Scott:
Zie je hoe gedachten, emoties en fysieke sensatie aan elkaar gesmolten lijken te zijn? Hoe ze je het gevoel geven dat er een persoon is die diep van binnen iets tekortkomt?

John:
Ja.

Scott:
Als het lijkt alsof gedachten en emoties aan elkaar gesmolten zijn, ga je heen en weer tussen beide. Ga met je aandacht naar de woorden en vervolgens naar de energie zonder de woorden en dan weer naar de woorden en dan weer naar de energie zonder woorden. Heen en terug. Zie je dat de woorden een andere kwaliteit hebben dan de energie?

John:
Ja, de woorden zijn gewoon woorden. Ze zijn niet mij. Maar de energie voelt echter. Er is iets met die angst in mijn lichaam die voelt alsof ik het ben.

Scott:
Ga met je volle aandacht naar de energie, zonder de woorden, nu je weet dat je die woorden niet bent. Ben jij deze energie? Jij, de persoon die iets tekortkomt?

John:
Nee, dit is gewoon energie. Dat zie ik nu wel. Zonder een verhaal heeft het weinig kracht.

Scott:
Kijk nog eens naar de consumenten die de producten niet willen kopen. Ben jij dat mentale beeld van hen? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Nee.

Scott:
Ontspan maar even zonder gedachten. Merk alleen maar je capaciteit op om gewaar te zijn. Scan alles in dit gewaarzijn. Kun je de tekortkomende persoon vinden?

John:
Nee, die is er niet. Ik kijk de kring daarom nog maar eens rond. Ik zie de baas van mijn bedrijf tevoorschijn komen in de kring. Ik krijg weer het gevoel dat er iets niet klopt. Hij zou me elk moment kunnen ontslaan.

Scott:
Ben jij de woorden ‘er klopt iets niet’? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Nee, dat zijn maar woorden. Ik kijk nu naar de woorden ‘hij zou me elk moment kunnen ontslaan’. Die woorden ben ik ook niet.

Scott:
In hoeverre heb je toch nog ergens het idee dat er hier een tekortkomende persoon bij mij zit?

John:
Op dit moment niet meer.

Scott:
Loop de kring weer langs en kijk of je opnieuw getriggerd wordt.

John:
Ja. Ik zie een herinnering van hoe ik zag dat onze concurrenten uitkwamen met bepaalde software die populair werd.

Scott:
Is dat mentale beeld ‘de tekortkomende ik’? Het kan helpen om het in een lijstje voor je te zien. Stel je een denkbeeldig fotolijstje voor en zet dan deze herinnering in het lijstje.

John:
Ja, het voelt op de een of andere manier alsof ik dat ben. Ook al ben ik niet op dat plaatje te zien.

Scott:
Laat deze woorden voorbij gaan. Voel de fysieke energie die erbij opkwam. Ben jij die?

John:
De energie is minder geworden. Nee, ik ben niet die energie. Oké, nu zie ik mijn vader, toen ik klein was. Hij zit aan de eettafel en maakt zich zorgen over geld.

Scott:
Ben jij dat mentale plaatje? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Ja, dat ben ik… Ik rust nu in de energie zonder die woorden… Oké, nee, ik ben die energie niet. Ik kreeg ineens een vredig gevoel. Ik heb niet meer het gevoel dat er iets niet klopt. En ik kan de tekortkomende persoon niet vinden. Ik zie in dat ik mezelf misleid heb. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik deze baan alleen maar doe om de rekeningen te kunnen betalen en dat dat mijn enige motivatie is. Maar ik zie nu in dat dit verhaal over tekortkoming de drijvende kracht achter alles is geweest.

Scott:
Het is goed om je rekeningen te betalen.

John:
Ja, natuurlijk. En mijn rekeningen zijn altijd betaald. Eigenlijk heb ik behoorlijk wat geld verdiend. Maar ik zie nu wat de echte motivatie is geweest van wat ik aan het doen was. Deze kernovertuiging dat ik iets tekortkom is mijn werkelijke motivatie. En die overtuiging kan ik nu niet vinden. Dus is mijn motivatie verdwenen. Dat maakt me bang. Betekent dit dat het me nu koud laat of ik nog voor het bedrijf werk?

Scott:
Dat hoeft niet zo te zijn. Het betekent dat je niet langer op gang gebracht hoeft te worden door iets wat er niet echt is; een ik dat in de kern iets tekortkomt.

John:
Nu denk ik aan mijn toekomst. Ik voel een streven om iets te bereiken.

Scott:
Dat is mooi.

John:
Ik heb veel plezier gehad in deze baan en voelde me echt geïnspireerd. Maar als ik naar de toekomst kijk, voelt het niet meer als inspiratie. Meer als angst.

Scott:
Zet je toekomst in de kring. Beter nog, zet een toekomst neer waarin je er niet in slaagt te bereiken wat je wil. Ben jij dat mentale beeld van die toekomst? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ik zie meteen dat het niets dan woorden zijn. En de angst kwam doordat ik deze woorden geloofde. Ja, dat voelt goed. Ik kan me veel meer ontspannen tijdens mijn dagelijkse leven en me op andere dingen richten waar ik van geniet, mijn familie, vrienden en hobby’s. Ik kan nog steeds bij deze baas werken, maar zonder dit verhaal. Ik heb deze baan iedere dag mee naar huis genomen. En het lijkt erop dat alles draaide om deze angst en tekortkoming.

Scott:
Misschien heb je het verhaal van Ik kom iets tekort iedere dag mee naar huis genomen omdat je dacht dat jij het was.

John:
Precies. Natuurlijk. Ja! De baan is er gewoon. Het is het gevoel dat ik iets tekortkom dat ik nu niet kan vinden. Mijn baan ziet er compleet anders uit en ook de mensen in de kring. Ik zie dat het allemaal gedachten zijn. Ik zie ook dat ik dacht dat gedachten mij waren. Er is nu dus veel minder stress. Het is zoveel rustiger in mijn hoofd wat betreft al deze dingen.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Altijd maar de vrede willen bewaren; het gebruik van de Panorama Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Geoff:
Ik weet eigenlijk niet precies waarom ik hier ben. Ik weet alleen dat deze inquiries de wereld veel vrede kunnen brengen. En daar ben ik helemaal voor in.

Scott:
Ik ook. Ik heb vrede hoog zitten.

Geoff:
Natuurlijk, ik ook. Als ik ander mensen zie ruzie maken en vechten om wie gelijk heeft en wie niet, daar word ik letterlijk misselijk van.

Scott:
Dat is niet zo vredig. Stel je je een kring voor waarbij jij in het midden zit. Plaats dan alle mensen uit jouw leven die ruzie maken en vechten om je heen in die kring. Zie je ze?

Geoff:
Ja. Ik zie mijn vader en moeder die ruzie aan het maken zijn. Ik zie mijn broer die mij altijd bij alles wat ik zeg uitdaagt. Hij wil altijd maar gelijk hebben. Ik zie Seth, een vroegere vriend van me waar ik geen contact meer mee heb. Op een avond kregen we ruzie en dat liep slecht af.

Scott:
Maak gebruik van de spiegel: wat reflecteren deze mensen naar jou over jezelf?

Geoff:
Dat ik naar vrede verlang. Meer dan wat dan ook.

Scott:
Maar al deze mensen in de kring zijn aan het ruziën en in conflict. In hoeverre ben je zelf in conflict met hoe zij zich gedragen?

Geoff:
Ja, dat is goed om te zien.

Scott:
Neem even de tijd en wees door en door eerlijk. Als je conflicten om je heen ziet of op jou gericht, heb je dan het idee dat er iets mis is?

Geoff:
Ja. Het voelt liefdeloos.

Scott:
Trek je het je persoonlijk aan?

Geoff:
Ja. Het maakt me angstig. Ik wil niet bij hen in de buurt zijn. Dus, ja, als zij een conflict hebben, en al helemaal als dat met mij is, dan heb ik eerlijk gezegd het gevoel dat ze me niet leuk vinden. Ik voel me niet geliefd.

Scott:
Laten we die ‘ongeliefde ik’ proberen te vinden. Bekijk de herinnering aan je vader en moeder die ruzie aan het maken zijn. Ben jij dat mentale beeld? Jij, die niet geliefd is?

Geoff:
Ja. Op de een of andere manier ben ik dat, ook al kom ik niet in dat beeld voor. Raar, ik heb nu dat misselijkmakende gevoel in mijn maag.

Scott:
Ben jij de woorden: ‘ik heb nu dat misselijkmakende gevoel in mijn maag’?

Geoff:
Nee, dat zijn alleen maar woorden die de ‘ongeliefde ik’ beschrijven.

Scott:
Wat we met deze inquiry willen doen is ons richten op het vinden van die ‘ongeliefde ik’, niet alleen maar de woorden die hem beschrijven. Laat die herinnering aan je vader en moeder rusten en wegvagen. En ook die woorden. Is die energie, die je in je lichaam voelt, jou? Jij, de ongeliefde ik? Voel alleen de energie. Denk er niet over na.

Geoff:
Nee. Die is nu aan het verdwijnen.

Scott:
Kijk nog eens naar dat mentale beeld van je vader en je moeder. Ben jij dat?

Geoff:
Nee.

Scott:
Loop de kring langs en laat me weten wanneer je je getriggerd voelt. Wanneer dat gevoel van ongeliefd te zijn weer opduikt.

Geoff:
Hoe graag ik ook die ruzie met Seth niet opnieuw wil zien, komt dat toch op.

Scott:
In woorden of in beelden?

Geoff:
Allebei. Ik zie dat ik hem probeer te vermijden. En ik denk: hij moet iets aan zijn boosheid doen. Ik ben duidelijk nog niet met hem klaar.

Scott:
Ben jij de woorden: ‘hij moet iets aan zijn boosheid doen’? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Nee. Eerlijk gezegd weet ik niet eens of ik me diep van binnen wel ongeliefd voel. Ik voel me alleen afgewezen of buitengesloten als anderen gemeen tegen me doen.

Scott:
Dat is oké. Mocht dat specifieke kernverhaal over wat er tekortschiet voor jou niet spelen, dan kan deze inquiry geen kwaad. Je komt er dan alleen maar achter dat dit niet het handigste was. Bekijk de herinnering aan dat jij Seth probeert te vermijden. Ben jij dat plaatje? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Ik weet dat het alleen maar een herinnering is. Maar ik voel me angstig. Dus zal ik ‘ja’ zeggen.

Scott:
Altijd goed om ‘ja’ te zeggen als je lichaam reageert op een gedachte. Ben jij het woord ‘angstig’?

Geoff:
Nee. Ik kan die angst nu voelen, zonder dat er veel woorden aan vast zitten. Ik ben niet die energie. Het kwam alleen maar op en nu is het weg.

Scott:
Loop opnieuw de kring af.

Geoff:
Ik zie nu iets anders in de kring: mijn collega’s die op het werk in een verhitte discussie geraakt zijn. Ik zit er stil bij en voel me ongemakkelijk.

Scott:
‘Ik zit er stil bij en voel me ongemakkelijk.’ Ben jij deze woorden? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Ja. Het hele tafereel ziet er behoorlijk maf uit. Heel veel conflict.

Scott:
Laat al deze woorden tot rust komen, zelfs het woord ‘ongemakkelijk’. Kun je, zoals je hier zit, met je aandacht naar dat ongemak gaan en het van binnenuit voelen zonder het te proberen te veranderen of te benoemen?

Geoff:
Ja, maar het voelt alsof ik het ben.

Scott:
Dat betekent alleen maar dat er wat woorden of beelden opkomen.

Geoff:
De woorden: ‘Ik wil dit niet doen.’ Deze woorden blijven maar in mijn hoofd spoken, als ik zonder gedachten de energie in mijn lichaam probeer te voelen. Het lijkt wel of ik ze steeds harder hoor.

Scott:
Zet in gedachten deze woorden in een kader. Kijk dan rechtstreeks naar dit plaatje. Ben jij deze woorden?

Geoff:
Nee. Oké…, nu zijn de woorden verdwenen. Laat ik met mijn aandacht naar deze pijn gaan. Dit ongemak is er gewoon. Het doet niks. Alleen maar energie. En nu breidt die zich uit in de ruimte, afnemend. Ik ben het niet, de ongeliefde ik. Er zit nu helemaal geen verhaal aan vast.

Scott:
Kun je die ongeliefde persoon hier en nu vinden?

Geoff:
Nee. En als ik de kring weer rondga en mensen ruzie zie maken, lijkt dat oké, zoals het is. Er is niets om me druk over te maken. Ik zie in dat ik in strijd ben geweest met strijd, in conflict met conflict. Ik wil dat mensen mij aardig vinden.  En als ze van streek of boos zijn, voel ik me afgewezen.

Scott:
Ja, ongeliefd.

Geoff:
Ik zie ook in dat ik niet goed begrepen had wat liefde eigenlijk echt is, alsof het er alleen is als iedereen het eens is met iedereen en niemand mij uitdaagt.

Scott:
Juist.

Geoff:
Liefde is er gewoon. Het is niet alleen een liefdevol gevoel. Ik zie in dat zelfs conflict en ongemak oké zijn. Het is op de een of andere manier allemaal liefde.

Scott:
Soms kan conflict er juist voor zorgen dat wij ontwaken uit bepaalde verhalen over onszelf waaraan we ons vastklampen.

Geoff:
Ja, het verhaal: Ze geven niets om mij. Die persoon kan ik niet vinden. Ik wist niet eens dat dit verhaal speelde. Wat een blinde vlek!

Scott:
Wees je er alleen bewust van dat als je in de gaten hebt dat je de vrede wil bewaren en conflict aan het vermijden bent, dat dit oude script op de achtergrond meespeelt. Bij het kernverhaal Ik ben niet geliefd gaan mensen op zoek naar overeenstemming, oppervlakkige vriendelijkheid en vrede als een middel om zich geliefd te voelen. Maar dat werkt niet echt, want de realiteit is dat er nu eenmaal conflicten zijn.

Geoff:
Ja. Ik heb oorlog gevoerd met conflicten… En al helemaal als ik er direct bij betrokken was.

Scott:
Veel vredestichters voeren een soort oorlog tegen conflicten. Merk op dat als het vredestichten voortkomt uit de kernovertuiging ik ben niet geliefd, het ook vaak draait om een oorlog tegen basisemoties binnen jezelf, zoals angst en woede. Deze emoties worden door conflicten aangewakkerd. En zodra deze emoties opkomen worden ze als niet-vredig beschouwd.

Geoff:
Hoe kan er ware vrede zijn als er binnenin mij een oorlog tegen deze emoties aan de gang is? Dankzij deze inquiry zie ik in dat deze emoties helemaal verwelkomd kunnen worden. Ik zag gewoon niet dat ik vrede probeerde te stichten om me geliefd te kunnen voelen. Dat is alleen maar een erg oppervlakkige vrede, een manier om maar niet te hoeven voelen.

Scott:
Ja. En zodra je niet meer strijdt tegen deze emoties en ze vrij op mogen komen, worden de emoties zelf gezien als geliefd.

Geoff:
[lange pauze] Ik ben sprakeloos…. Ik heb er gewoon geen woorden voor hoe open en liefdevol ik me nu voel.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

De Deur

Door Fiona Robertson, vertaald door Pleun Vermaas en Marloes Geraeds.

Lang, lang geleden, begon het kloppen op mijn deur
en duizend maal per dag weigerde ik open te doen
omdat ik aannam dat de deur op slot was
en ik geen sleutel had

Ik zocht stad en land af naar de beste slotenmakers
omdat ik dacht dat dit mysterie ingewikkeld was
en zich niet zomaar zou laten ontrafelen

Nu blijkt dat die deur al die tijd op een kiertje stond
en jij gewoon wachtte
tot ik op zou staan om de deur open te doen

Conflict; een voorbeeld van de Boomerang Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Robert:
Ik heb een collega, die Charlie heet. We lunchen meestal samen. Onze gesprekken gaan uiteindelijk altijd over de politiek. En altijd loopt het uit op verhitte discussies. Ik zou graag over politiek willen praten zonder dat ons gesprek een gevecht wordt.

Scott:
Misschien gaan die gesprekken niet alleen maar over de politiek.

Robert:
Ik begrijp wat je bedoelt. Het wordt heel persoonlijk.

Scott:
Laten we de Boomerang Inquiry gebruiken. Pas de spiegel toe. Als je nu naar het beeld van Charlie kijkt, op het moment dat hij zijn gelijk wil krijgen, wat laat de spiegel jou dan zien over wie jij bent?

Robert:
Ik krijg dan het gevoel dat ik het verkeerd heb.

Scott:
Zie je dat er een gevoel van een afgescheiden, tekortschietende persoon is, die zichzelf moet verdedigen en beschermen?

Robert:
Ja, zoals ik al zei, het voelt echt persoonlijk.

Scott:
Laten we het specifiek benoemen. Laten we het gewoon ‘de verkeerd-hebbende ik’ noemen of ‘de persoon die het verkeerd heeft’.

Robert:
Ja, dat heb ik in mijn leven vaak gevoeld. Dit moet de reden zijn waarom ik steeds in deze discussies verzeild raak. Ik wil gelijk hebben.

Scott:
Probeer het te vinden. Als je nu zoekt, kun je ‘de persoon die het verkeerd heeft’ vinden? Zijn de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ die persoon?

Robert:
Mijn buikgevoel zegt: “Ja, dat ben ik.”

Scott:
Zodra woorden aanvoelen alsof ze jou zijn, betekent dat alleen maar dat er een bepaalde fysieke sensatie of emotie opkomt samen met die woorden. Wat is die fysieke sensatie in je buik?

Robert:
Een beklemmend gevoel.

Scott:
Zijn de woorden ‘beklemmend gevoel’ jou? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Neem even een moment en laat de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ en ‘beklemmend gevoel’ tot rust komen. Rust een paar seconden hier, in het huidige moment, zonder je verhaal. Ga met je aandacht naar die energie in je buik. Ben jij die energie? Jij, de persoon dit het verkeerd heeft?

Robert:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Als een emotie of fysieke sensatie aanvoelt alsof je dat zelf bent, betekent dit alleen maar dat er ook een bepaalde gedachte – een bepaalde reeks woorden of een beeld –opkomt. Merk je zoiets op? Kijk in je lichaam. Is er ook een mentaal plaatje daar onder in je buik?

Robert:
Ik zie een beeld van mijn maag.

Scott:
Ben jij dat beeld? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, het is alleen maar een plaatje.

Scott:
Bekijk gewoon het plaatje, zonder er woorden bij te plaatsen. Zie hoe het uit zichzelf transformeert en verandert.

Robert:
Ja, het is aan het verdwijnen.

Scott:
Blijft er wat van een emotie over?

Robert:
Ja, angst, maar dat begint nu te verdwijnen nu het beeld verdwenen is. Maar het verdwijnt niet helemaal.

Scott:
Dat is niet erg. Laat het er zijn, zoals het is. Het gaat er niet om van fysieke sensaties en emoties af te komen. Het gaat erom om te proberen de persoon te vinden die het verkeerd heeft. Roep eens een recente herinnering op aan toen jij en Charlie aan het discussiëren waren over de politiek. Wat zegt hij?

Robert:
Dat ik in de war ben, net als alle Democraten.

Scott:
Je bent ‘in de war, net als alle Democraten.’ Ben jij die woorden?

Robert:
Nee, omdat het voor mij duidelijk is dat Democraten niet in de war zijn.

Scott:
Deze inquiry gaat niet over politiek. Het gaat er zelfs niet om wat waar is. Het gaat om het kijken of je de persoon die het verkeerd heeft kunt vinden, die ik die zich in zijn kern te kort voelt schieten, die het idee heeft dat hij zichzelf moet verdedigen en beschermen.

Robert:
Oké, nee. Ik ben niet deze woorden. Dit is ongelofelijk. Er viel net iets van me af… een gevoel van zwaarte werd opgeheven. Ik beschouwde deze woorden als mijzelf. Je hebt gelijk – dit gaat niet over politiek. Het gaat over mij.

Scott:
Kun je de persoon die het verkeerd heeft vinden, terwijl je hier in rust zit en gedachten laat opkomen en weer gaan?

Robert:
Er blijft nog iets hangen. Ik zie de gedachte ‘ Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’. Dat voelt heel persoonlijk op de een of andere manier.

Scott:
Ben jij de woorden ‘Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’? Jij , de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
[lachend] Nee, dat ben ik niet. En ik zie nu in dat ik hem alleen maar wilde laten zien dat hij het verkeerd heeft en dat dit helemaal niet over politiek gaat.

Scott:
Zoals je hier zit, op dit moment, kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Hij zit in mijn lichaam.

Scott:
Ben jij de woorden ‘hij zit in mijn lichaam’? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Sluit je ogen en scan met aandacht de ruimte binnenin je lichaam. Denk er niet over na. Gewoon scannen. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, ik kan hem niet vinden. Maar ik voel dat hij in mijn lichaam zit.

Scott:
Zie je de omtrek van jouw lichaam als je je ogen gesloten hebt?

Robert:
Ja.

Scott:
Kun je zien dat het een mentaal beeld of plaatje is?

Robert:
Ja.

Scott:
Kijk naar die lijn. Volg hem rond je hele lichaam, van top tot teen. Ben jij het mentale beeld van een lijn? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Wanneer ik rechtstreeks naar de omtrek kijk, zie ik dat het gewoon een gedachte is. Ik voel op dit moment een grote openheid, alsof er geen lijn is tussen mij en de ruimte om mij heen.

Scott:
Kijk in die open ruimte. Scan het. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Kijk nu terug naar Charlies gezicht. Raakt het je nog steeds?

Robert:
Helemaal niet. Ik heb nu niet de behoefte om met hem in discussie te gaan. Ik kan me er echt niet meer druk om maken.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Het Leven is Voor Mij

Door Judith Sumitra Burton, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Het leven is voor me (niet tegen me).

Een paar maanden geleden drong dit besef ineens tot me door en het voelt alsof alles in mijn wezen nu verschuift om ruimte te maken voor deze waarheid.

Een groot deel van mijn leven heb ik zonder dat ik het in de gaten had in een waas rond gelopen. Hierbij had ik het idee, zonder dat ik het begreep, dat ik door iets duisters achtervolgd werd. Het voelde echt (als ik er al ooit eens echt bij stil heb gestaan om erover na te denken) alsof het leven tegen me was. Dat het obstakels en afschuwelijke toestanden op mijn pad bracht, waardoor ik moest worstelen om de dingen aan te pakken. Niets ging zoals ik dacht dat het zou moeten gaan. Ik voelde me een slachtoffer van heftige, onzichtbare krachten.

Jarenlang heb ik moeite gedaan om ‘het verhaal van mijn leven’ te begrijpen. Een leven dat zich helemaal niet ontvouwde zoals ik had gehoopt en gepland; vechtend tegen deze onzichtbare krachten, terwijl ik probeerde de scènes weer in overeenstemming te brengen met mijn oorspronkelijke droom. Het mocht niet baten. Hoe meer ik vocht, des te meer ik faalde. Uiteindelijk gaf ik het gewoon op. En dat opgeven lijkt de basis te hebben gelegd voor dit nieuwe inzicht.

In de afgelopen jaren, waarin ik met de Living Inquiries gewerkt heb, leerde ik geleidelijk aan me te ontspannen, om de dingen te laten zoals ze zijn. Wat een enorme verandering ten opzichte van de eerdere strijd om de dingen in overeenstemming te brengen met mijn persoonlijke wensen! Als kind heb ik geleerd dat ik mijn eigen lot kon creëren; dat ik alles kon bereiken als ik me daar maar voor inzette. Klinkt als een goed bedoelde les, toch? Maar in feite leidde al dit proberen en doen mij in een waas van verwarring.

Nu voelt het meer alsof ‘iets anders’ de leiding heeft. Een kracht die groter is dan dit kleine ik-je. En ik hoef me niet te verzetten tegen alles wat op mijn pad komt. Het voelt veilig om het los te laten, te stoppen met vechten en me te ontspannen in het leven zoals het door me heen stroomt.

Ik hoef alleen maar te Rusten, Inquiry (zelf-onderzoek) te doen en te Genieten van het Leven (zoals Scott Kiloby vaak  adviseert). Rust zo vaak mogelijk zonder in gedachten te verzinken, al is het maar voor heel even; doe zelf-onderzoek naar alles wat het oneens lijkt te zijn met wat het leven brengt en wees daarbij nieuwsgierig en mild; en geniet van wat er al is.

Het klinkt gemakkelijk, hoewel het niet altijd zo is. Er spoelen nog steeds golven van emotie door me heen als er een blokkade is. Ik denk er niet altijd aan om de tijd te nemen om te rusten, om echt te ontspannen in ‘wat is’. En ik betrap mezelf er wel eens op dat ik nog steeds vecht tegen de realiteit, bang dat ontspannen in het leven te kort door de bocht is om van het leed verlost te raken.

Maar er is een groeiend besef dat Het Leven voor mij is. Dat het hier is om mij te helpen, niet om mij kwaad te doen. En dat is fenomenaal!