Home » Blog » inquiry doen

Tag: inquiry doen

Twee kleine druktemakers

Door Judith Sumitra Burton, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Tijdens een Living Inquiries-sessie vanmorgen voelde ik me ‘wanhopig’. Dat kwam door de druk om meer geld te moeten verdienen. Het is een oude bekende voor mij, dat verhaal!

Voor vandaag, morgen en waarschijnlijk de komende paar jaar is er genoeg geld om rond te komen. Maar hoe moet het daarna? Ik moet meer verdienen, meer sparen, zorgen voor een goed gevulde bankrekening, zodat ik op mijn oude dag geen last zal zijn voor mijn familie!

Ik kon de druk van wanhoop in de linkerkant van mijn buik voelen. Twee kleine ballen van energie daar schenen te weten dat dit waar was – ze zetten me letterlijk onder druk om beter mijn best te doen, om iets extra’s te doen, om meer geld te verdienen. Ik bleef met mijn aandacht bij deze energieën, de twee kleine ballen, en stond toe dat ze met nieuwsgierigheid gevoeld werden. Waar was dit allemaal voor nodig?

En toen verschenen ze: ik zag deze twee kleine druktemakers van uilen, precies op die plek in mijn buik (ik had dit plaatje van de kleine uilen eerder in de week online gezien). Ik kon ze allebei zien en voelen, rondrennend in een poging wat energie op te wekken. Hoe meer ik met mijn aandacht bij deze kleine druktemakers bleef, des te  meer ze op stripfiguren gingen lijken. Ik begon te lachen en mijn facilitator ook. Hun energie was aanstekelijk – zo authentiek druk, een hoop geblaat maar weinig wol.

Door het lachen kon ik me wat ontspannen. En toen ik mijn aandacht terugbracht naar mijn lichaam om op zoek te gaan naar deze ‘wanhoop om meer geld te verdienen’, waren deze kleine druktemakers van uilen vertederend en stil geworden.

Het werd me toen duidelijk dat als ik zo nodig een druktemaker wilde zijn en me een beetje zorgen wilde maken over geld of iets anders, deze kleine uilen er zouden zijn om samen met mij drukte te maken. We zouden rond kunnen stampen, onze veren kunnen pluizen en schelle kreetjes kunnen slaken, zoveel we maar wilden. En als we moe zouden worden van al dat gedoe, zouden we weer stil worden en tot rust komen.

Ah, hoe wonderlijk die inquiries!

Het Leven is Voor Mij

Door Judith Sumitra Burton, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Het leven is voor me (niet tegen me).

Een paar maanden geleden drong dit besef ineens tot me door en het voelt alsof alles in mijn wezen nu verschuift om ruimte te maken voor deze waarheid.

Een groot deel van mijn leven heb ik zonder dat ik het in de gaten had in een waas rond gelopen. Hierbij had ik het idee, zonder dat ik het begreep, dat ik door iets duisters achtervolgd werd. Het voelde echt (als ik er al ooit eens echt bij stil heb gestaan om erover na te denken) alsof het leven tegen me was. Dat het obstakels en afschuwelijke toestanden op mijn pad bracht, waardoor ik moest worstelen om de dingen aan te pakken. Niets ging zoals ik dacht dat het zou moeten gaan. Ik voelde me een slachtoffer van heftige, onzichtbare krachten.

Jarenlang heb ik moeite gedaan om ‘het verhaal van mijn leven’ te begrijpen. Een leven dat zich helemaal niet ontvouwde zoals ik had gehoopt en gepland; vechtend tegen deze onzichtbare krachten, terwijl ik probeerde de scènes weer in overeenstemming te brengen met mijn oorspronkelijke droom. Het mocht niet baten. Hoe meer ik vocht, des te meer ik faalde. Uiteindelijk gaf ik het gewoon op. En dat opgeven lijkt de basis te hebben gelegd voor dit nieuwe inzicht.

In de afgelopen jaren, waarin ik met de Living Inquiries gewerkt heb, leerde ik geleidelijk aan me te ontspannen, om de dingen te laten zoals ze zijn. Wat een enorme verandering ten opzichte van de eerdere strijd om de dingen in overeenstemming te brengen met mijn persoonlijke wensen! Als kind heb ik geleerd dat ik mijn eigen lot kon creëren; dat ik alles kon bereiken als ik me daar maar voor inzette. Klinkt als een goed bedoelde les, toch? Maar in feite leidde al dit proberen en doen mij in een waas van verwarring.

Nu voelt het meer alsof ‘iets anders’ de leiding heeft. Een kracht die groter is dan dit kleine ik-je. En ik hoef me niet te verzetten tegen alles wat op mijn pad komt. Het voelt veilig om het los te laten, te stoppen met vechten en me te ontspannen in het leven zoals het door me heen stroomt.

Ik hoef alleen maar te Rusten, Inquiry (zelf-onderzoek) te doen en te Genieten van het Leven (zoals Scott Kiloby vaak  adviseert). Rust zo vaak mogelijk zonder in gedachten te verzinken, al is het maar voor heel even; doe zelf-onderzoek naar alles wat het oneens lijkt te zijn met wat het leven brengt en wees daarbij nieuwsgierig en mild; en geniet van wat er al is.

Het klinkt gemakkelijk, hoewel het niet altijd zo is. Er spoelen nog steeds golven van emotie door me heen als er een blokkade is. Ik denk er niet altijd aan om de tijd te nemen om te rusten, om echt te ontspannen in ‘wat is’. En ik betrap mezelf er wel eens op dat ik nog steeds vecht tegen de realiteit, bang dat ontspannen in het leven te kort door de bocht is om van het leed verlost te raken.

Maar er is een groeiend besef dat Het Leven voor mij is. Dat het hier is om mij te helpen, niet om mij kwaad te doen. En dat is fenomenaal!

Afkicken van satsang is soms nodig

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Dat ik me op het Kiloby Center vooral ben gaan richten op het gebied van verslavingszorg is geen toeval. Ik wilde weg uit het satsangwereldje, dat was een van de redenen. Op zichzelf is dat circuit niet verkeerd of schadelijk. Maar ik herinner me de vele telefoontjes, sms-jes en e-mails van spirituele zoekers die net een week of weekend satsang met een leraar hadden gehad. Ze vertelden me dat ze het zo geweldig hadden gehad, dat ze daadwerkelijk ‘vrede hadden gevonden’, of zoiets. Maar die dinsdag of woensdag de week daarop veranderden die berichten rap: “Het is weer helemaal mis met me. Wat moet ik nu doen?!”. En dan antwoordde ik: “Onderzoek dat nou eens. Gebruik de dingen die je op satsang hebt geleerd. Ontwaken is bovenal een interne aangelegenheid. Als je denkt dat je met een bezoek aan een satsang opeens ‘ontwaakt’ bent en nooit meer zal lijden wanneer je terugkeert in je dagelijks leven en routine, dan kom je van een koude kermis thuis. Het zou net zoiets zijn als dat je naar een drugsdealer gaat en het hem kwalijk neemt dat je (tijdelijke) roes voorbij gaat.” Maar in plaats van echt zelfonderzoek te doen, boekt men meestal de eerst mogelijke volgende satsangbijeenkomst en verwacht dat de euforie of innerlijke rust weer vanzelf tot hen komt. Soms houdt dit inderdaad een paar dagen of misschien een paar weken aan, om vervolgens weer te vervallen in de gebruikelijke ellende.

Goed ik geef toe, ik ben wat vooringenomen. Toen ik zoekende was heb ik niet één keer een satsang bezocht. Oké, ik heb er wel een of twee DVD’s over bekeken, maar verder niet. Ik pikte er een paar waardevolle ‘tools’ uit, verliet het satsangwereldje en begon met een grondig zelfonderzoek. Dat maakte voor mij het verschil. Als ik met spirituele zoekers praat die ‘helemaal into satsang’ zijn, dan zeggen ze dat ze de ‘transmissie’ zo waardevol vinden. Dat is de reden om steeds weer een satsang te bezoeken. Het idee achter die transmissie is dat er een bepaalde herkenning van leraar op student wordt overgedragen tijdens een satsang. Ik ontken dat niet. Misschien treedt die transmissie voor sommigen op. Maar ja, eindeloos satsangs bezoeken, dat kan toch wat verslavende trekjes krijgen. De leraar lijkt hier wel wat op de dealer die goed ‘waar’ levert. In veel gevallen gaat het niet meer over transmissie en is het alleen maar een verslavende zoektocht.

Laat ik voorop stellen dat ik helemaal niets tegen satsang heb. Ik ben niet op oorlogspad of zo. Satsang is wel degelijk waardevol. Maar ik wil benadrukken dat (zelf)onderzoek door gebruik te maken van bruikbare ‘tools’ van essentieel belang is, wil je niet vervallen in de eindeloze tredmolen, die van satsang- naar satsangbezoek gaat. Goede spirituele leraren zullen hetzelfde zeggen, zelfs diegenen die zelf regelmatig satsang geven.

Op het Kiloby Center maken we absoluut geen onderscheid tussen een verslaving aan drugs of alcohol of een verslaving aan spiritueel zoeken of satsangbezoek. Ze hebben vele overeenkomstige elementen: het willen vermijden van of ontsnappen aan het verleden of onprettige gedachten en gevoelens die hier-en-nu opkomen, doorgaan met ‘gebruiken’ terwijl je herkent dat na een high, een low volgt, in de overtuiging dat er iets (een drug) of iemand (een spiritueel leraar) buiten jezelf is die de antwoorden heeft op al je (levens)pijn en bepaalde gemoedstoestanden en ervaringen najagen in plaats van ze vrijelijk te laten komen en gaan.

Ben je een satsang-leraar of een regelmatige satsang-bezoeker en triggert deze tekst je? Dan heb je waarschijnlijk iets om naar te kijken. Wat ik hier zeg is niet bedoeld om wie dan ook bewust te kwetsen. Geen trigger. Mijn lichaam is volkomen kalm en rustig terwijl ik dit schrijf. Deze tekst drukt eerder uit hoezeer ik compassie voel voor die mensen die telkens maar op zoek gaan naar iets buiten henzelf wat niet buiten henzelf gevonden kan worden. Ik zou precies hetzelfde zeggen tegen de drugsdealer die maar doorgaat zijn ‘waar’ aan de man te brengen en tegen de verslaafden die maar blijven terugkomen bij hun dealers. Let wel: ik zeg niet dat alle (spirituele) leraren ‘drugsdealers’ zijn of dat alle zoekers ‘verslaafden’ zijn. Het is vooral bedoeld als metafoor. Er zijn vele geweldige leraren die het belang van zelfonderzoek benadrukken. En er zijn zoekers die veel zelfonderzoek doen. Maar als deze tekst je van streek maakt, is de kans groot dat er een kern van waarheid in zit. Dus misschien loont het de moeite er eens naar te kijken. Nogmaals, onderzoek, zelf.

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website