Home » Blog » Fiona Robertson

Tag: Fiona Robertson

De sceptici en zelfonderzoek

Door Fiona Robertson, vertaald door Pleun Vermaas.

De oude Grieken gebruikten het woord skepsis voor ‘inquiry’, las ik vandaag. Daar komt ons woord sceptisch weer vandaan. Sceptische filosofen van waar ook ter wereld, in zowel de oude als de hedendaagse beschavingen, hebben ons vermogen om te weten, geheel of gedeeltelijk, altijd betwijfeld. Hun mening is een variant van het idee dat we niets zeker weten. En we kunnen zelfs niet weten dat we niets zeker weten.

Het is onvermijdelijk dat we inquiry gaan doen met een weten of geloof dat zeker voelt. In feite noemen we het meestal niet eens een geloof. We zeggen gewoonlijk niet: “Ik geloof dat ik niet goed genoeg ben”, maar stellen dit als een voldongen feit: “Ik ben niet goed genoeg”. Vaak komt er een punt in een sessie waarop die zekerheid barsten gaat vertonen. Dan beginnen we in te zien dat waarvan we dachten dat wat onomstotelijk vaststond, uiteindelijk wel eens op losse schroeven kan staan. Hoewel het geloof in kwestie pijnlijk is geweest, biedt de zekerheid een soort veiligheid. Het kan dus desoriënterend zijn om open te staan voor de mogelijkheid dat we misschien níet weten wat we dachten te weten. Er is vaak een gevoel van angst – als ik dit niet ben, wat dan? Of het besef dat we misschien vele jaren hebben geprobeerd om een probleem op te lossen, alleen om te ontdekken dat het niet het probleem was dat we dachten dat het was. Het is onvermijdelijk dat we uiteindelijk emoties of gewaarwordingen voelen waarvoor het geloof of weten ons op de een of andere manier heeft afgeschermd.

Ooit zag ik in een sessie een beeld van de contouren van een eiland. Het was alsof ik door een telescoop keek vanaf een schip. Het begon me te dagen dat wat ik dacht dat het geval was, misschien wel niet zo was. En zelfs bij het verminderen van de zekerheid tot 95% (in plaats van de volledige 100%), voelde ik enige opluchting. Ook bij het stellen van vragen – inclusief vragen als: “Hoe weet ik dat?” of “Wie of wat vertelt me dat?” – stellen we ons open voor de mogelijkheid van onzekerheid. De mogelijkheid dat we misschien niet echt zeker weten.

De oude sceptici wisten al dat het hebben van een ervaring van niet weten kan leiden tot rust. Heel herkenbaar, vanuit ons perspectief! Het is goed om te weten dat mensen al duizenden jaren op deze manier inquiry doen.

Mijn Verdrietig Lied

Door Fiona Robertson, vertaald door Pleun Vermaas.

ik probeerde het niet te voelen
maar niet voelen bleek vele malen pijnlijker dan wel voelen

ik probeerde zonder verlangen te zijn
denkend dat als ik zonder verlangen zou kunnen zijn, het dan op mijn pad zou verschijnen

ik wist: dit is het in ieder geval niet
voorts negeerde ik die wetenschap; bleef mijn bekende paden sleets lopen

zo vastbesloten om mijn gelijk te bewijzen
wachtte ik (tevergeefs) totdat jij mijn versie van mij goed zou keuren

ik maakte een schrijn voor mezelf
ik zong mijn verdrietig lied

De Deur

Door Fiona Robertson, vertaald door Pleun Vermaas en Marloes Geraeds.

Lang, lang geleden, begon het kloppen op mijn deur
en duizend maal per dag weigerde ik open te doen
omdat ik aannam dat de deur op slot was
en ik geen sleutel had

Ik zocht stad en land af naar de beste slotenmakers
omdat ik dacht dat dit mysterie ingewikkeld was
en zich niet zomaar zou laten ontrafelen

Nu blijkt dat die deur al die tijd op een kiertje stond
en jij gewoon wachtte
tot ik op zou staan om de deur open te doen