Home » Blog » eten

Tag: eten

Ontberingen

Door Melanie Grey; vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries. 

“Ontberingen” is wat me bezig hield, terwijl ik mijzelf in allerlei bochten heb gewrongen op mijn kronkelige pad van onbewust overeten naar…  naar eenvoudig, plezierig eten: eten is gemakkelijk, om van te genieten en kracht gevend.

Het gevoel van ontbering is tijdens deze reis een kernervaring geweest. Aangezien je dat niet kunt hebben, ga dan maar eten, want dat is altijd beschikbaar, maakte ik mezelf soms wijs.

Maar die op ontbering gerichte houding heeft tegelijkertijd ook mijn aanpak van voedsel aangetast. Onthoud jezelf van suiker, zodat je niet vet wordt van al die lege calorieën. Je kunt het in plaats daarvan vervangen door kunstmatige zoetstoffen zonder calorieën. Onthoud jezelf van dit soort vet, maar dat soort vet mag wel. Stop met suiker en bloem. Enzovoorts.

Ik hoopte dat ik me na elke maaltijd verzadigd zou voelen als ik at wat ik zorgvuldig uitgezocht had. En het begon me inderdaad fysiek te verzadigen.

Maar die last van ontbering bleef via een achterdeur naar binnen komen. Ik kan dit niet hebben. Ik kan dat niet hebben. Ik kan dit niet doen. Ik kan dat niet doen.

Ik zat een tijdje met deze knagende gevoelens van ontbering en er kwamen herinneringen boven drijven die ik helder kon zien; geen herinneringen aan hoe mijn ouders of omstandigheden mij onthouden hadden van iets, maar herinneringen aan hoe ik mezelf van iets had onthouden. Van wat dan? Van ontbering de ruimte te geven om zich volledig uit te drukken. Herinneringen van hoe ik ontbering de kop in drukte, haar afkeurde, mezelf ervan vervreemde.

Ik leerde heel vroeg dat andere emoties dan geluk niet welkom waren. Ik ben opgegroeid met de boodschap uit dat liedje “Put on a Happy Face” (zet een gelukkig gezicht op). Zelfs als jong kind al, moest ik altijd lachen, zeggen dat het goed met me ging en vrolijk zijn, ongeacht het gevoel dat er ook maar onder mijn façade woedde.

Dus al vroeg kreeg ik een gevorderde training om een vrolijke fineer te laten zien. Het is alsof er van binnen een vergrendeling plaats vond, waardoor er geen andere gevoelens toegelaten werden. Als ze toch naar buiten kwamen, een beetje pit of een beetje verdriet, kreeg ik een uitbrander, waardoor ik ze maar gauw weer achter slot en grendel zette. Ik heb mezelf wijsgemaakt dat ik ze niet voelde.

De laatste tijd blijft ontbering op die dikke, metalen gevangenisdeur kloppen. En nu begin ik er beter naar te kijken. Zij wil vrij gelaten worden, samen met haar gevangenisgenoten. Een algehele uitbraak! De lijst van gevangenen is nog lang ook; het hele spectrum bestrijkend van gevoelens van extase tot  aan wanhoop. Weet je, ‘gelukkig’ is alleen maar een heel klein partje van het hele spectrum aan emoties. Zoveel emoties waarvan ooit de kop in gedrukt werd en die nog steeds uit gewoonte worden afgevlakt, zodra ze ook maar een beetje dreigen te ontsnappen.

Er is een nacht in mijn kindertijd waarin de ontbering nog steeds rond dwaalt en de laatste tijd bracht ze mij daar een paar keer terug. Ik daal af in de diepte van de eenzaamheid die ik voelde die nacht, toen er niemand was om hulp van te krijgen, alleen van mijzelf. Er is nu een beter begrip van hoe iedereen die betrokken was, beperkt werd door dit commando: “Put on a Happy Face”. Hierdoor wist niemand hoe zijn of haar eigen gevoelens te ontwarren, zijn of haar gedrag te corrigeren of er ook maar een heilzaam gesprek over te voeren. Ontberingen. We ontbeerden allemaal de capaciteit om ware gevoelens op te laten komen. Gevoelens die harten zouden kunnen openen en wonden zouden kunnen genezen. Het was gewoon hoe het was. Het had  niet anders kunnen zijn.

Als je het zo bekijkt heeft dit gevoel van ontbering mij compassie gebracht; compassie voor ons allemaal.

Het lijkt erop dat ontbering nog steeds een beetje leeft in mij. Ik ben nu meer bereid om erin af te dalen. Wat zal ze me nog meer laten zien? Wat is het volgende geschenk dat ze bevat?