Home » Blog » dialoog

Tag: dialoog

Conflict; een voorbeeld van de Boomerang Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Robert:
Ik heb een collega, die Charlie heet. We lunchen meestal samen. Onze gesprekken gaan uiteindelijk altijd over de politiek. En altijd loopt het uit op verhitte discussies. Ik zou graag over politiek willen praten zonder dat ons gesprek een gevecht wordt.

Scott:
Misschien gaan die gesprekken niet alleen maar over de politiek.

Robert:
Ik begrijp wat je bedoelt. Het wordt heel persoonlijk.

Scott:
Laten we de Boomerang Inquiry gebruiken. Pas de spiegel toe. Als je nu naar het beeld van Charlie kijkt, op het moment dat hij zijn gelijk wil krijgen, wat laat de spiegel jou dan zien over wie jij bent?

Robert:
Ik krijg dan het gevoel dat ik het verkeerd heb.

Scott:
Zie je dat er een gevoel van een afgescheiden, tekortschietende persoon is, die zichzelf moet verdedigen en beschermen?

Robert:
Ja, zoals ik al zei, het voelt echt persoonlijk.

Scott:
Laten we het specifiek benoemen. Laten we het gewoon ‘de verkeerd-hebbende ik’ noemen of ‘de persoon die het verkeerd heeft’.

Robert:
Ja, dat heb ik in mijn leven vaak gevoeld. Dit moet de reden zijn waarom ik steeds in deze discussies verzeild raak. Ik wil gelijk hebben.

Scott:
Probeer het te vinden. Als je nu zoekt, kun je ‘de persoon die het verkeerd heeft’ vinden? Zijn de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ die persoon?

Robert:
Mijn buikgevoel zegt: “Ja, dat ben ik.”

Scott:
Zodra woorden aanvoelen alsof ze jou zijn, betekent dat alleen maar dat er een bepaalde fysieke sensatie of emotie opkomt samen met die woorden. Wat is die fysieke sensatie in je buik?

Robert:
Een beklemmend gevoel.

Scott:
Zijn de woorden ‘beklemmend gevoel’ jou? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Neem even een moment en laat de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ en ‘beklemmend gevoel’ tot rust komen. Rust een paar seconden hier, in het huidige moment, zonder je verhaal. Ga met je aandacht naar die energie in je buik. Ben jij die energie? Jij, de persoon dit het verkeerd heeft?

Robert:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Als een emotie of fysieke sensatie aanvoelt alsof je dat zelf bent, betekent dit alleen maar dat er ook een bepaalde gedachte – een bepaalde reeks woorden of een beeld –opkomt. Merk je zoiets op? Kijk in je lichaam. Is er ook een mentaal plaatje daar onder in je buik?

Robert:
Ik zie een beeld van mijn maag.

Scott:
Ben jij dat beeld? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, het is alleen maar een plaatje.

Scott:
Bekijk gewoon het plaatje, zonder er woorden bij te plaatsen. Zie hoe het uit zichzelf transformeert en verandert.

Robert:
Ja, het is aan het verdwijnen.

Scott:
Blijft er wat van een emotie over?

Robert:
Ja, angst, maar dat begint nu te verdwijnen nu het beeld verdwenen is. Maar het verdwijnt niet helemaal.

Scott:
Dat is niet erg. Laat het er zijn, zoals het is. Het gaat er niet om van fysieke sensaties en emoties af te komen. Het gaat erom om te proberen de persoon te vinden die het verkeerd heeft. Roep eens een recente herinnering op aan toen jij en Charlie aan het discussiëren waren over de politiek. Wat zegt hij?

Robert:
Dat ik in de war ben, net als alle Democraten.

Scott:
Je bent ‘in de war, net als alle Democraten.’ Ben jij die woorden?

Robert:
Nee, omdat het voor mij duidelijk is dat Democraten niet in de war zijn.

Scott:
Deze inquiry gaat niet over politiek. Het gaat er zelfs niet om wat waar is. Het gaat om het kijken of je de persoon die het verkeerd heeft kunt vinden, die ik die zich in zijn kern te kort voelt schieten, die het idee heeft dat hij zichzelf moet verdedigen en beschermen.

Robert:
Oké, nee. Ik ben niet deze woorden. Dit is ongelofelijk. Er viel net iets van me af… een gevoel van zwaarte werd opgeheven. Ik beschouwde deze woorden als mijzelf. Je hebt gelijk – dit gaat niet over politiek. Het gaat over mij.

Scott:
Kun je de persoon die het verkeerd heeft vinden, terwijl je hier in rust zit en gedachten laat opkomen en weer gaan?

Robert:
Er blijft nog iets hangen. Ik zie de gedachte ‘ Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’. Dat voelt heel persoonlijk op de een of andere manier.

Scott:
Ben jij de woorden ‘Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’? Jij , de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
[lachend] Nee, dat ben ik niet. En ik zie nu in dat ik hem alleen maar wilde laten zien dat hij het verkeerd heeft en dat dit helemaal niet over politiek gaat.

Scott:
Zoals je hier zit, op dit moment, kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Hij zit in mijn lichaam.

Scott:
Ben jij de woorden ‘hij zit in mijn lichaam’? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Sluit je ogen en scan met aandacht de ruimte binnenin je lichaam. Denk er niet over na. Gewoon scannen. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, ik kan hem niet vinden. Maar ik voel dat hij in mijn lichaam zit.

Scott:
Zie je de omtrek van jouw lichaam als je je ogen gesloten hebt?

Robert:
Ja.

Scott:
Kun je zien dat het een mentaal beeld of plaatje is?

Robert:
Ja.

Scott:
Kijk naar die lijn. Volg hem rond je hele lichaam, van top tot teen. Ben jij het mentale beeld van een lijn? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Wanneer ik rechtstreeks naar de omtrek kijk, zie ik dat het gewoon een gedachte is. Ik voel op dit moment een grote openheid, alsof er geen lijn is tussen mij en de ruimte om mij heen.

Scott:
Kijk in die open ruimte. Scan het. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Kijk nu terug naar Charlies gezicht. Raakt het je nog steeds?

Robert:
Helemaal niet. Ik heb nu niet de behoefte om met hem in discussie te gaan. Ik kan me er echt niet meer druk om maken.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.