Home » Blog » conflict

Tag: conflict

Altijd maar de vrede willen bewaren; het gebruik van de Panorama Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Geoff:
Ik weet eigenlijk niet precies waarom ik hier ben. Ik weet alleen dat deze inquiries de wereld veel vrede kunnen brengen. En daar ben ik helemaal voor in.

Scott:
Ik ook. Ik heb vrede hoog zitten.

Geoff:
Natuurlijk, ik ook. Als ik ander mensen zie ruzie maken en vechten om wie gelijk heeft en wie niet, daar word ik letterlijk misselijk van.

Scott:
Dat is niet zo vredig. Stel je je een kring voor waarbij jij in het midden zit. Plaats dan alle mensen uit jouw leven die ruzie maken en vechten om je heen in die kring. Zie je ze?

Geoff:
Ja. Ik zie mijn vader en moeder die ruzie aan het maken zijn. Ik zie mijn broer die mij altijd bij alles wat ik zeg uitdaagt. Hij wil altijd maar gelijk hebben. Ik zie Seth, een vroegere vriend van me waar ik geen contact meer mee heb. Op een avond kregen we ruzie en dat liep slecht af.

Scott:
Maak gebruik van de spiegel: wat reflecteren deze mensen naar jou over jezelf?

Geoff:
Dat ik naar vrede verlang. Meer dan wat dan ook.

Scott:
Maar al deze mensen in de kring zijn aan het ruziën en in conflict. In hoeverre ben je zelf in conflict met hoe zij zich gedragen?

Geoff:
Ja, dat is goed om te zien.

Scott:
Neem even de tijd en wees door en door eerlijk. Als je conflicten om je heen ziet of op jou gericht, heb je dan het idee dat er iets mis is?

Geoff:
Ja. Het voelt liefdeloos.

Scott:
Trek je het je persoonlijk aan?

Geoff:
Ja. Het maakt me angstig. Ik wil niet bij hen in de buurt zijn. Dus, ja, als zij een conflict hebben, en al helemaal als dat met mij is, dan heb ik eerlijk gezegd het gevoel dat ze me niet leuk vinden. Ik voel me niet geliefd.

Scott:
Laten we die ‘ongeliefde ik’ proberen te vinden. Bekijk de herinnering aan je vader en moeder die ruzie aan het maken zijn. Ben jij dat mentale beeld? Jij, die niet geliefd is?

Geoff:
Ja. Op de een of andere manier ben ik dat, ook al kom ik niet in dat beeld voor. Raar, ik heb nu dat misselijkmakende gevoel in mijn maag.

Scott:
Ben jij de woorden: ‘ik heb nu dat misselijkmakende gevoel in mijn maag’?

Geoff:
Nee, dat zijn alleen maar woorden die de ‘ongeliefde ik’ beschrijven.

Scott:
Wat we met deze inquiry willen doen is ons richten op het vinden van die ‘ongeliefde ik’, niet alleen maar de woorden die hem beschrijven. Laat die herinnering aan je vader en moeder rusten en wegvagen. En ook die woorden. Is die energie, die je in je lichaam voelt, jou? Jij, de ongeliefde ik? Voel alleen de energie. Denk er niet over na.

Geoff:
Nee. Die is nu aan het verdwijnen.

Scott:
Kijk nog eens naar dat mentale beeld van je vader en je moeder. Ben jij dat?

Geoff:
Nee.

Scott:
Loop de kring langs en laat me weten wanneer je je getriggerd voelt. Wanneer dat gevoel van ongeliefd te zijn weer opduikt.

Geoff:
Hoe graag ik ook die ruzie met Seth niet opnieuw wil zien, komt dat toch op.

Scott:
In woorden of in beelden?

Geoff:
Allebei. Ik zie dat ik hem probeer te vermijden. En ik denk: hij moet iets aan zijn boosheid doen. Ik ben duidelijk nog niet met hem klaar.

Scott:
Ben jij de woorden: ‘hij moet iets aan zijn boosheid doen’? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Nee. Eerlijk gezegd weet ik niet eens of ik me diep van binnen wel ongeliefd voel. Ik voel me alleen afgewezen of buitengesloten als anderen gemeen tegen me doen.

Scott:
Dat is oké. Mocht dat specifieke kernverhaal over wat er tekortschiet voor jou niet spelen, dan kan deze inquiry geen kwaad. Je komt er dan alleen maar achter dat dit niet het handigste was. Bekijk de herinnering aan dat jij Seth probeert te vermijden. Ben jij dat plaatje? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Ik weet dat het alleen maar een herinnering is. Maar ik voel me angstig. Dus zal ik ‘ja’ zeggen.

Scott:
Altijd goed om ‘ja’ te zeggen als je lichaam reageert op een gedachte. Ben jij het woord ‘angstig’?

Geoff:
Nee. Ik kan die angst nu voelen, zonder dat er veel woorden aan vast zitten. Ik ben niet die energie. Het kwam alleen maar op en nu is het weg.

Scott:
Loop opnieuw de kring af.

Geoff:
Ik zie nu iets anders in de kring: mijn collega’s die op het werk in een verhitte discussie geraakt zijn. Ik zit er stil bij en voel me ongemakkelijk.

Scott:
‘Ik zit er stil bij en voel me ongemakkelijk.’ Ben jij deze woorden? Jij, de ongeliefde?

Geoff:
Ja. Het hele tafereel ziet er behoorlijk maf uit. Heel veel conflict.

Scott:
Laat al deze woorden tot rust komen, zelfs het woord ‘ongemakkelijk’. Kun je, zoals je hier zit, met je aandacht naar dat ongemak gaan en het van binnenuit voelen zonder het te proberen te veranderen of te benoemen?

Geoff:
Ja, maar het voelt alsof ik het ben.

Scott:
Dat betekent alleen maar dat er wat woorden of beelden opkomen.

Geoff:
De woorden: ‘Ik wil dit niet doen.’ Deze woorden blijven maar in mijn hoofd spoken, als ik zonder gedachten de energie in mijn lichaam probeer te voelen. Het lijkt wel of ik ze steeds harder hoor.

Scott:
Zet in gedachten deze woorden in een kader. Kijk dan rechtstreeks naar dit plaatje. Ben jij deze woorden?

Geoff:
Nee. Oké…, nu zijn de woorden verdwenen. Laat ik met mijn aandacht naar deze pijn gaan. Dit ongemak is er gewoon. Het doet niks. Alleen maar energie. En nu breidt die zich uit in de ruimte, afnemend. Ik ben het niet, de ongeliefde ik. Er zit nu helemaal geen verhaal aan vast.

Scott:
Kun je die ongeliefde persoon hier en nu vinden?

Geoff:
Nee. En als ik de kring weer rondga en mensen ruzie zie maken, lijkt dat oké, zoals het is. Er is niets om me druk over te maken. Ik zie in dat ik in strijd ben geweest met strijd, in conflict met conflict. Ik wil dat mensen mij aardig vinden.  En als ze van streek of boos zijn, voel ik me afgewezen.

Scott:
Ja, ongeliefd.

Geoff:
Ik zie ook in dat ik niet goed begrepen had wat liefde eigenlijk echt is, alsof het er alleen is als iedereen het eens is met iedereen en niemand mij uitdaagt.

Scott:
Juist.

Geoff:
Liefde is er gewoon. Het is niet alleen een liefdevol gevoel. Ik zie in dat zelfs conflict en ongemak oké zijn. Het is op de een of andere manier allemaal liefde.

Scott:
Soms kan conflict er juist voor zorgen dat wij ontwaken uit bepaalde verhalen over onszelf waaraan we ons vastklampen.

Geoff:
Ja, het verhaal: Ze geven niets om mij. Die persoon kan ik niet vinden. Ik wist niet eens dat dit verhaal speelde. Wat een blinde vlek!

Scott:
Wees je er alleen bewust van dat als je in de gaten hebt dat je de vrede wil bewaren en conflict aan het vermijden bent, dat dit oude script op de achtergrond meespeelt. Bij het kernverhaal Ik ben niet geliefd gaan mensen op zoek naar overeenstemming, oppervlakkige vriendelijkheid en vrede als een middel om zich geliefd te voelen. Maar dat werkt niet echt, want de realiteit is dat er nu eenmaal conflicten zijn.

Geoff:
Ja. Ik heb oorlog gevoerd met conflicten… En al helemaal als ik er direct bij betrokken was.

Scott:
Veel vredestichters voeren een soort oorlog tegen conflicten. Merk op dat als het vredestichten voortkomt uit de kernovertuiging ik ben niet geliefd, het ook vaak draait om een oorlog tegen basisemoties binnen jezelf, zoals angst en woede. Deze emoties worden door conflicten aangewakkerd. En zodra deze emoties opkomen worden ze als niet-vredig beschouwd.

Geoff:
Hoe kan er ware vrede zijn als er binnenin mij een oorlog tegen deze emoties aan de gang is? Dankzij deze inquiry zie ik in dat deze emoties helemaal verwelkomd kunnen worden. Ik zag gewoon niet dat ik vrede probeerde te stichten om me geliefd te kunnen voelen. Dat is alleen maar een erg oppervlakkige vrede, een manier om maar niet te hoeven voelen.

Scott:
Ja. En zodra je niet meer strijdt tegen deze emoties en ze vrij op mogen komen, worden de emoties zelf gezien als geliefd.

Geoff:
[lange pauze] Ik ben sprakeloos…. Ik heb er gewoon geen woorden voor hoe open en liefdevol ik me nu voel.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Conflict; een voorbeeld van de Boomerang Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Robert:
Ik heb een collega, die Charlie heet. We lunchen meestal samen. Onze gesprekken gaan uiteindelijk altijd over de politiek. En altijd loopt het uit op verhitte discussies. Ik zou graag over politiek willen praten zonder dat ons gesprek een gevecht wordt.

Scott:
Misschien gaan die gesprekken niet alleen maar over de politiek.

Robert:
Ik begrijp wat je bedoelt. Het wordt heel persoonlijk.

Scott:
Laten we de Boomerang Inquiry gebruiken. Pas de spiegel toe. Als je nu naar het beeld van Charlie kijkt, op het moment dat hij zijn gelijk wil krijgen, wat laat de spiegel jou dan zien over wie jij bent?

Robert:
Ik krijg dan het gevoel dat ik het verkeerd heb.

Scott:
Zie je dat er een gevoel van een afgescheiden, tekortschietende persoon is, die zichzelf moet verdedigen en beschermen?

Robert:
Ja, zoals ik al zei, het voelt echt persoonlijk.

Scott:
Laten we het specifiek benoemen. Laten we het gewoon ‘de verkeerd-hebbende ik’ noemen of ‘de persoon die het verkeerd heeft’.

Robert:
Ja, dat heb ik in mijn leven vaak gevoeld. Dit moet de reden zijn waarom ik steeds in deze discussies verzeild raak. Ik wil gelijk hebben.

Scott:
Probeer het te vinden. Als je nu zoekt, kun je ‘de persoon die het verkeerd heeft’ vinden? Zijn de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ die persoon?

Robert:
Mijn buikgevoel zegt: “Ja, dat ben ik.”

Scott:
Zodra woorden aanvoelen alsof ze jou zijn, betekent dat alleen maar dat er een bepaalde fysieke sensatie of emotie opkomt samen met die woorden. Wat is die fysieke sensatie in je buik?

Robert:
Een beklemmend gevoel.

Scott:
Zijn de woorden ‘beklemmend gevoel’ jou? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Neem even een moment en laat de woorden ‘Ik heb het verkeerd’ en ‘beklemmend gevoel’ tot rust komen. Rust een paar seconden hier, in het huidige moment, zonder je verhaal. Ga met je aandacht naar die energie in je buik. Ben jij die energie? Jij, de persoon dit het verkeerd heeft?

Robert:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Als een emotie of fysieke sensatie aanvoelt alsof je dat zelf bent, betekent dit alleen maar dat er ook een bepaalde gedachte – een bepaalde reeks woorden of een beeld –opkomt. Merk je zoiets op? Kijk in je lichaam. Is er ook een mentaal plaatje daar onder in je buik?

Robert:
Ik zie een beeld van mijn maag.

Scott:
Ben jij dat beeld? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, het is alleen maar een plaatje.

Scott:
Bekijk gewoon het plaatje, zonder er woorden bij te plaatsen. Zie hoe het uit zichzelf transformeert en verandert.

Robert:
Ja, het is aan het verdwijnen.

Scott:
Blijft er wat van een emotie over?

Robert:
Ja, angst, maar dat begint nu te verdwijnen nu het beeld verdwenen is. Maar het verdwijnt niet helemaal.

Scott:
Dat is niet erg. Laat het er zijn, zoals het is. Het gaat er niet om van fysieke sensaties en emoties af te komen. Het gaat erom om te proberen de persoon te vinden die het verkeerd heeft. Roep eens een recente herinnering op aan toen jij en Charlie aan het discussiëren waren over de politiek. Wat zegt hij?

Robert:
Dat ik in de war ben, net als alle Democraten.

Scott:
Je bent ‘in de war, net als alle Democraten.’ Ben jij die woorden?

Robert:
Nee, omdat het voor mij duidelijk is dat Democraten niet in de war zijn.

Scott:
Deze inquiry gaat niet over politiek. Het gaat er zelfs niet om wat waar is. Het gaat om het kijken of je de persoon die het verkeerd heeft kunt vinden, die ik die zich in zijn kern te kort voelt schieten, die het idee heeft dat hij zichzelf moet verdedigen en beschermen.

Robert:
Oké, nee. Ik ben niet deze woorden. Dit is ongelofelijk. Er viel net iets van me af… een gevoel van zwaarte werd opgeheven. Ik beschouwde deze woorden als mijzelf. Je hebt gelijk – dit gaat niet over politiek. Het gaat over mij.

Scott:
Kun je de persoon die het verkeerd heeft vinden, terwijl je hier in rust zit en gedachten laat opkomen en weer gaan?

Robert:
Er blijft nog iets hangen. Ik zie de gedachte ‘ Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’. Dat voelt heel persoonlijk op de een of andere manier.

Scott:
Ben jij de woorden ‘Ik moet Charlie deze inquiry laten zien’? Jij , de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
[lachend] Nee, dat ben ik niet. En ik zie nu in dat ik hem alleen maar wilde laten zien dat hij het verkeerd heeft en dat dit helemaal niet over politiek gaat.

Scott:
Zoals je hier zit, op dit moment, kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Hij zit in mijn lichaam.

Scott:
Ben jij de woorden ‘hij zit in mijn lichaam’? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Sluit je ogen en scan met aandacht de ruimte binnenin je lichaam. Denk er niet over na. Gewoon scannen. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee, ik kan hem niet vinden. Maar ik voel dat hij in mijn lichaam zit.

Scott:
Zie je de omtrek van jouw lichaam als je je ogen gesloten hebt?

Robert:
Ja.

Scott:
Kun je zien dat het een mentaal beeld of plaatje is?

Robert:
Ja.

Scott:
Kijk naar die lijn. Volg hem rond je hele lichaam, van top tot teen. Ben jij het mentale beeld van een lijn? Jij, de persoon die het verkeerd heeft?

Robert:
Wanneer ik rechtstreeks naar de omtrek kijk, zie ik dat het gewoon een gedachte is. Ik voel op dit moment een grote openheid, alsof er geen lijn is tussen mij en de ruimte om mij heen.

Scott:
Kijk in die open ruimte. Scan het. Kun je de persoon vinden die het verkeerd heeft?

Robert:
Nee.

Scott:
Kijk nu terug naar Charlies gezicht. Raakt het je nog steeds?

Robert:
Helemaal niet. Ik heb nu niet de behoefte om met hem in discussie te gaan. Ik kan me er echt niet meer druk om maken.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Zo werkt de Living Realization-methode in ons leven:

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Het begint bij het idee dat we afzonderlijk bestaande ik-jes zijn in een wereld vol andere afzonderlijk bestaande ik-jes en dingen. De meeste mensen zijn hiervan overtuigd, de een wat stelliger dan de ander. Dit geloof in afgescheidenheid is de bron van ons leed, onze hunkering en strijd. Bij deze methode beginnen we met de heel eenvoudige uitnodiging om het gewaarzijn in iedere situatie te herkennen. We ontdekken gewaarzijn als iets dat er altijd en overal is, wat er ook speelt op dat moment. Dit geeft ons de mogelijkheid om onze neiging, om helemaal te focussen en te vertrouwen op het denken, ongemoeid te laten. Zodra we het gewaarzijn herkennen, ondervinden we een natuurlijk gemak en welzijn.

We ervaren emoties en fysieke sensaties steeds meer zonder ze automatisch te willen benoemen en er een persoonlijk verhaaltje aan op te hangen. Dit verlicht het verlangen om steeds weg te vluchten in een toekomst om te proberen ons beter te laten voelen. Elke emotie en fysieke sensatie mag zijn zoals die nu is. Dit biedt de mogelijkheid om op een natuurlijke manier te helen, de mentale en emotionele balans in ons leven te herstellen.

We ontdekken dat elk object onlosmakelijk verbonden is met de gedachten, emoties en fysieke sensaties, die er “vorm aan geven”. We zien dat alle gedachten, emoties en fysieke sensaties onafscheidelijk van het gewaarzijn opkomen en weer verdwijnen. Met behulp van de Unfindable Inquiry ontdekken we dat er geen afzonderlijk ding te vinden is. Het geloof in afgescheidenheid verdwijnt. Soms meteen of geleidelijk aan. Nadat het geloof in afgescheidenheid is ontmanteld, blijven we, voor het gemak, gerust de dingen bij naam noemen. Dit is de gulden middenweg. Het gangbare bestaan is de verschijningsvorm van verschillende dingen, zoals: ik-je, andere persoontjes, auto’s, steden, gerechtigheid, appels, de aarde en wetenschap. We zien dat het allemaal niet als iets afzonderlijks bestaat en toch verschijnt het. In het gangbare bestaan staat alles in relatie tot elkaar, en juist afgescheidenheid valt nergens te ontdekken.