Home » Blog » angst

Tag: angst

Een voorbeeld van de Panorama Inquiry; dialoog tussen Kevin en Scott

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Kevin:
Ik haat autoriteiten. Ik vind het niet leuk als mensen mij vertellen wat ik moet doen, of me ongevraagd advies geven over wat het beste voor me zou zijn. Ik haat hoe ze doen alsof ze de waarheid in pacht hebben over alles. Mijn missie is dat ik al dat soort mensen laat inzien hoe gestoord en arrogant ze wel niet zijn! 

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een cirkel staat, waarbij al die autoriteiten uit jouw leven om je heen staan.

Kevin:
Ik zie mijn vader, mijn directeur van de middelbare school, mijn baas, bepaalde politici, een spirituele leraar die ik een tijdje heb gevolgd, en mijn beste vriend, zo een type van ik-weet-het-allemaal-wel. Eh, eens even kijken, wie nog meer? Oh ja – ik zie jou, Scott. Ik voel hetzelfde verzet tegen jou, omdat jij gelooft dat deze inquiry me de waarheid kan laten zien. 

Scott:
[lachend] Ziet ernaar uit dat je nogal wat autoritaire figuren aantrekt!

Kevin:
Dat doe ik niet. Het is niet zo dat ik ze aantrek of zo. Ze zijn er gewoon. Ik wil ze graag laten inzien hoe arrogant ze wel niet zijn. 

Scott:
Kijk de cirkel rond, tot je een trigger voelt. Stop daar dan. 

Kevin:
Ik ben al getriggerd. Mijn vader komt het meest naar voren. Hij valt op.

Scott:
Welk zelf dat tekortschiet reflecteert hij naar jou? Benoem dat. 

Kevin:
Ik denk niet dat ik tekortschiet. Hij probeerde me gewoon onder de duim te houden en hij dacht dat hij wist wat het beste voor me was. 

Scott:
Hoe voelde je je over jezelf toen hij dat deed?

Kevin:
Klein en zwak.

Scott:

Kijk, daar is het zelf dat tekortschiet. 

Kevin:
Bah! Oké. 

Scott:
Vind dat zelf. Kijk of je dat kleine en zwakke jongetje kan vinden. Zijn de woorden ‘ik voel me klein en zwak’ dat jongetje dat tekortschiet?

Kevin:
Ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten. 

Scott:
Is dat dan een ja?

Kevin:
Ja!

Scott:
Zijn de woorden: ‘ik voel een soort strakke band om mijn borst zitten’ dat kleine en zwakke jongetje?

Kevin:
Nee.

Scott:
Laat die woorden vervagen. Merk ze gewoon op en laat ze dan gaan. Voel de energie in je borst, zonder die te benoemen. Blijf er even mee zitten. Geef jezelf alle tijd die je nodig hebt. Laat het me weten als je die energie kunt voelen, zonder haar te benoemen.  

Kevin:
[stilzwijgend voor 30 seconden] Ja, ik voel het.

Scott:
Is die energie de kleine en zwakke jongen? Ben jij dat, degene die tekortschiet? 

Kevin:
Nee, het vervaagt alweer. 

Scott:
Kijk naar het gezicht van je vader. Is dat mentale plaatje de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee.

Scott:
Hoe zit het met de woorden ‘Hij probeerde me onder de duim te houden’? Ben jij dat?

Kevin:
Als ik niet het beeld van zijn gezicht bij deze woorden zet en ik alleen maar de woorden zie, dan … nee. Dat ben ik niet.

Scott:
En als je denkt aan een herinnering aan je vader? Hoe hij je onder de duim wilde houden of je vertelde hoe je jouw leven moest leven? Kun je dat voor je zien? Ben jij die herinnering?

Kevin:
Ja, dat ben ik. Ik voel de drukkende band weer en er zit ook angst bij. 

Scott:
Je hoeft alleen maar te zitten en naar dat plaatje te kijken, zonder het te interpreteren. Kijk hoe het verdwijnt. Voel de energie in je lichaam, zonder woorden en beelden. Ben jij deze energie? Jij, de zwakke en kleine jongen? 

Kevin:
Toen ik het plaatje liet gaan, gleed de drukkende spanning van me af. 

Scott:
Neem even de tijd en ontspan je. Merk op dat je het vermogen hebt om gewaar te zijn. Onderzoek je onmiddellijke ervaring. Scan de ruimte binnenin je lichaam. Kijk overal, zoals een kind doet wanneer hij op zoek is naar de paaseieren van de Paashaas. Het ei dat je zoekt is de kleine, zwakke jongen. Kun je hem vinden?

Kevin:
Nee, ik kan hem niet vinden. En ik kan het mijn vader eigenlijk meteen vergeven. Ik zie in dat hij ook een eigen verhaal had. 

Scott:
Maak je cirkel weer. Kijk rond tot het moment dat je getriggerd wordt.

Kevin:
Ik zie politici. Ik zie mezelf naar hen kijken op t.v. en ze doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal.

Scott:
Zijn de woorden: ‘Politici doen alsof ze de volmacht hebben over ons allemaal’ jou; jij de kleine en zwakke jongen?

Kevin:
Nee, ik ben niet die woorden. En dat plaatje is alweer weg. Nu zie ik mijn spirituele leraar. Hij gedroeg zich als zo’n echt Guru-type. Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had. Als iemand het oneens was met hem, werd die persoon als onbelangrijk bestempeld.

Scott:
Dus je voelde je onbelangrijk?

Kevin:
Ja.

Scott:
Zie je het patroon al?

Kevin:
Ja. ‘Onbelangrijk’ betekent klein en zwak. 

Scott:
‘Hij dacht dat hij de waarheid in pacht had.’ Ben jij die woorden? Jij, die klein en zwak bent?

Kevin:
Nee, dat is een idee. Ik weet dat. Toch voel ik nog angst in mijn borst. 

Scott:
Laat het idee voor wat het is en voel de energie. Ben jij die energie?

Kevin:
Ja, deze angst voelt als mij. 

Scott:
Ben jij het woord ‘angst’?

Kevin:
Nee, maar ik ben wel de energie.

Scott:
Dat betekent gewoon dat er nog woorden en beelden opkomen. Welke zijn dat?

Kevin:
Het is een plaatje in mijn borst; lijkt op een zwart gat.

Scott:
Kijk rechtstreeks naar dat plaatje. Ben jij dat beeld? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Ja, dat ben ik. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘dat ben ik’? Jij, de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Interessant. Nee, ik zie dat het een gedachte is. Dat ben ik niet. 

Scott:
Als je geen belang hecht aan de gedachte ‘dat ben ik’, is dan het beeld van dat zwarte gat een beeld van jou?

Kevin:
Nee. En nu valt het uit elkaar, zie ik.

Scott:
Blijf er lichtjes naar kijken, zonder te omschrijven wat het voor jou betekent. Kijk hoe het vanzelf verandert en transformeert. Waar verandert het in?

Kevin:
In een beeld van een vuist in mijn maag en een gevoel van woede.

Scott:
Ben jij dat beeld van die vuist in je maag? Jij,de kleine, zwakke jongen?

Kevin:
Nee, het valt weg. Nu voel ik alleen nog die kokende woede. 

Scott:
Laat die maar koken, maar zonder woorden en beelden erbij.

Kevin:
Ik zag het opkomen, als energie. En nu heeft het me losgelaten en …  het verandert in … rust. 

Scott:
Kijk weer naar je spirituele leraar. Triggert dat je?

Kevin:
Ja, maar ik bekijk alleen die gedachte. Nee, dat ben ik niet. Dat is niet de zwakke, kleine jongen. Het is alleen maar een plaatje van mij en de rest van de klas die om de leraar heen zit. Er zit geen lading op. 

Scott:
Kijk de cirkel nog een keer rond.

Kevin:
Ik zie jou hier nu en voel een kleine reactie. Maar om dat gevoel gewoon te voelen, als een pure fysieke sensatie, is bevrijdend. Ik zie je niet als een autoritaire figuur. Je vertelt me niet wat waar is. Je helpt me gewoon met het kijken naar mijn eigen overtuigingen. 

Scott:
Kijk de cirkel rond. 

Kevin:
Ik zie mijn vader en mijn spirituele leraar, maar ze lijken helemaal oké zoals ze zijn nu. Ik voel geen agressie naar hen. Maar ik zie Mark, mijn beste vriend, die weetal. Ik houd van die jongen, maar soms ben ik zo pissig op hem. 

Scott:
Ben jij de woorden ‘Mark, die weetal’?

Kevin:
Nee. En ik kan zien dat ik ook niet de woorden ‘soms ben ik zo pissig op hem’ ben; ik de kleine, zwakke jongen.

Scott:
Kun je die kleine, zwakke jongen vinden?

Kevin:
Nee, die is nergens te vinden. Verdomd.

Scott:
Kijk de cirkel nog eens rond. Hoe zien de anderen er nu uit? Al die autoritaire figuren?

Kevin:
Er is helemaal niets mis met hen. 

Scott:
In hoeverre voelde je je rustig toen je steeds probeerde die mensen te laten inzien hoe arrogant ze wel niet waren met hun maniertjes?

Kevin:
Ik voelde me niet alleen niet rustig, ik kon ze ook niet veranderen. Zij bleven toch zeggen wat ze wilden zeggen, deden hun ding zoals altijd al. En ik bleef me maar opfokken. Dus ik vocht en ik vocht maar.

Scott:
Maar het leidde nergens toe. 

Kevin:
Misschien heb ik een of twee mensen enigszins veranderd tijdens mijn levenswandel, door steeds weer te ventileren dat ik tegen autoriteit was. Maar over het algemeen: nee, het leidde nergens toe. Er is voornamelijk veel schade berokkend.

Scott:
Zie je hoe relaties harmoniseren, als je stopt je te richten op anderen? En in plaats daarvan de focus bij jezelf houdt en dat zelf, dat tekortschiet, probeert te vinden?

Kevin:
Ja! Oh, mijn God, ja! Het voelt alsof ik een leven lang in een nachtmerrie heb gezeten en nu pas wakker word.

Scott:
Bekijk de cirkel nog één keer. Voel je een trigger?

Kevin:
Nee, helemaal niet.

Scott:
Je hoeft er alleen maar aan te denken deze inquiry te doen als je weer getriggerd wordt. 

Kevin:
Zal ik doen. Ik wil mezelf dit niet meer aandoen.

Scott:
Het is geweldig dat je inziet dat je dit jezelf aandoet. Wanneer je je eigen rommel opruimt, dan ziet ieder ander er vanzelf ook opgeruimd en frisser uit.

Kevin:
Vlekkeloos! [gelach] Er was maar één vlek, ikzelf, die er tussenin zit en een puinhoop van iedere relatie maak. Maar wacht! Betekent dit dat alle meningen slecht zijn? En dat ik nooit meer voor mijn mening mag uitkomen? Bedoel je dat? 

Scott:
Nee, dat bedoel ik niet. Je kunt altijd voor je mening uitkomen. We leren allemaal van elkaar en we beïnvloeden elkaar in een relatie. Je zult misschien ontdekken dat je stem komt vanuit een meer  authentiek, eerlijkere plek, als je eenmaal hebt gezien dat je niet een jongen bent die tekortschiet.

Kevin:
Het is helder als kristal. Ik kan ook zien dat mensen niet veel te verwijten valt, als ik me niet zwak en klein voel.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Ziet de binnenkant onder ogen!

Door Kristy Johnsson, vertaald door Pleun Vermaas.

Als we ook maar één aspect van onze wereld willen verbeteren – of het nou gaat om familiesystemen of politieke systemen – dan komen we er niet onderuit en moeten we met de billen bloot. We zullen onze bittere kanten onder ogen moeten zien die ongewild de status quo in ere houden.

Weet je wat de meest absurde ontdekking was, die ik als fervent activist deed?

  • Al die bomen die ik geplant heb;
  • alle kinderen die ik les gegeven heb;
  • alle vrijwilligersacties die ik op touw gezet heb;
  • alle mensen die ik gecoacht heb;
  • alle goede doelen die ik financieel gesteund heb;
  • al die keren dat ik gestemd heb;
  • al dat geklaag en gemekker en gejaag;
  • al die schrijfsels van me (op Facebook, blogs, protestbrieven, wat niet?);
  • al dat gedane research.

Ik deed het allemaal om de wereld een ietsiepietsie beter te maken. Iets minder zelfdestructief. En waar ik toen achter kwam is dat het helemaal niet gaat om de actie. De krachtigste actie die er is, is geen actie.

En dat was kijken in de meest duistere crypten van mijn wezen en dit alles met vol-ledige acceptatie in mijn hart opnemen. Het was vooral een samen-zijn-met en geen poging om controle of invloed uit te oefenen.

Het klinkt misschien cliché, maar ik zweer je dat het echt waar is. We kunnen domweg niet behulpzaam zijn voor wie of wat dan ook, zolang we zelf in een waan verkeren. En in het oog van de draaikolk trauma, angst en pijn, als we niet meer stevig op de grond staan, geldt dit voor de meesten van ons.

Op mijn zeventiende kregen mijn moeder en ik een keer ontzettend ruzie. Het was een vuile, gemene bekvecht. Nadat ik me op mijn kamer teruggetrokken had, kwam ze me achterna en zei: “Denk jij werkelijk dat jij het zo slecht hebt? Toen ik zo oud was als jij pleegde mijn moeder zelfmoord. Ze sprong uit het raam en was morsdood!”

Dat was de eerste keer dat ik hoorde dat mijn oma zelfmoord had gepleegd. En het gros van haar elf kinderen stonden erbij en keken toe.

Ik was compleet in shock, stond daar maar. En niet enkel om voor de hand liggende redenen. Er was ook iets anders. Er kwam een helder beeld in mij op dat me in de greep hield: ik zag mezelf voor een enorm, kwijlend beest met scherpe tanden staan. En achter mij stonden al mijn vrouwelijke voorouders die het Beest al leken te kennen. De boodschap was luid en duidelijk: nu is het jouw beurt om het Beest te ontmoeten.

Ik had er nog nooit van gehoord dat trauma van generatie op generatie overgeheveld kan worden. Dat het zelfs zijn sporen nalaat in ons DNA. Achteraf gezien was dat wél het inzicht dat ik had. Niemand van mijn familie wist dat ik jarenlang worstelde met een diepe depressie en chronische zelfmoordgedachten, maar op dat moment zag ik de link tussen mijn oma en mij heel duidelijk: haar leed en mijn leed waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. En nu was het mijn beurt om me in die duisternis, van mij en haar, te wagen.

Het onder ogen zien van zowel mijn onbewuste leed als het leed van mijn cultuur, zorgde voor een radicale ommekeer. Ik keek met nieuwe ogen naar mezelf en de wereld. En ook de wijze waarop ik mezelf neerzette en door deze wereld laveerde veranderde drastisch. Het is en blijft een ongelofelijk proces, met diepe inzichten.

Ons leed, onze gewoontepatronen en onze overtuigingen tasten alles in ons leven aan. En als miljarden mensen deze patronen afreageren op de wereld, dan krijg je een wereld zoals die nu is. Geen enkele mate van politieke verandering, educatie, het planten van bomen of actievoeren zal de wereld zo grondig en zo duurzaam veranderen als wanneer we dat wat er in ons ligt onder ogen zien en alles ontmoeten.

De Panorama Inquiry door een controlefreak

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Michael merkte dat hij getriggerd werd door zowel zijn moeder, zijn zoon en zijn vrouw. Na een aantal sessies met mij, besloot hij de Panorama Inquiry alleen te doen (zonder mijn begeleiding).

Mijn moeder moet haar geldzaken en financiën anders organiseren – beter. Ik moet ervoor zorgen dat mijn zoon de universiteit gaat doen in plaats van een HBO-opleiding. Mijn vrouw moet zich daar verre van houden. Dat is hoe het zal gaan vanaf nu! En niet anders! [Vervolgens plaatst hij zijn moeder, zoon en vrouw in een (denkbeeldige) kring om zich heen en kijkt deze rond.]

Wat spiegelt de situatie met mijn moeder terug over mij? Wat zegt dat over mij?

Ik ben een controlfreak. Dat weet ik wel.

Ik voel veel angst in mijn lichaam op dit moment. Om eerlijk te zijn: ik ben bang. En angst zorgt er bij mij voor dat ik me enorm machteloos voel in dit alles.

Benoem het: ik haat het dat ik machteloos ben.

Vind het: kan ik die machteloze ‘ik’ vinden? [Hij kijkt naar een herinnering waarin zijn zoon hem vertelt dat hij graag een HBO-opleiding wil doen.]

Dat ben ik niet. [Hij kijkt naar de woorden ‘mijn moeder moet veranderen.’]

Dat is niet die machteloze ‘ik’. [Hij ademt een paar keer diep in en uit en vanuit deze rust ziet hij dat er een beeld opkomt van zijn vrouw die zich in de discussie mengt.]

Dat ben ik, ik wil dat ze zich er onder geen beding mee bemoeit.

Zijn de woorden ‘ik wil dat ze zich er onder geen beding mee bemoeit’, die machteloze ‘ik’?

Ja. [Hij voelt de angst als energie, zonder woorden of beelden.]

Ik ben die energie niet. [Hij kijkt naar de woorden ‘Ik ben bang.’]

Ja, dat ben ik. [Hij voelt de angst en kijkt hoe die weer verdwijnt in het niets, als er geen verhaal aan vastzit.]

Ik ben niet die energie.

Laat ik de kring weer rondkijken. Mijn moeder is er. Zij triggert me. Ik zie het voor me hoe ik me als kind zijnde altijd zwak heb gevoeld in haar bijzijn.

Ben ik dat beeld van dat zwakke jongetje?

Ja, dat ben ik. [Hij kijkt naar dat beeld en ziet hoe het vervaagt. En vervolgens voelt hij de pure energie.]

Ik ben niet die energie. [Hij loopt de kring nog een keer af.]

Geen triggers. Ik kan die machteloze ‘ik’ niet vinden. Nu heb ik geen behoefte meer om wie of wat dan ook mijn wil op te leggen.

.

.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Ambitie; een voorbeeld van de Panorama Inquiry

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

John:
Dit jaar heeft het softwareontwikkelingsbedrijf waar ik werk een enorme winst gemaakt. En toch heb ik het gevoel dat we meer moeten doen. Onze concurrenten zitten ons op de hielen. De clientèle voor onze producten is beperkt. Ik denk niet dat we te ambitieus zijn omdat onze software mensen helpt.

Scott:
Wat maakt dan dat je hier bent om deze inquiry te doen?

John:
Nou, als ik denk aan ons bedrijf, de concurrenten, de consumenten en alle materiële spullen die ik bezit, krijg ik zo’n knagend gevoel in mijn buik dat er iets niet klopt. Wat het precies is weet ik niet. Ik hoop dat jij me erbij kunt helpen.

Scott:
Stel jezelf voor dat je in het midden van een kring zit. Zet alle mensen en dingen uit je bedrijf om je heen, samen met de concurrenten van je bedrijf en de potentiële kopers van de producten van je bedrijf. Scan dan de kring en laat me weten of dat knagende gevoel in je buik weer opduikt.

John:
Ik was even van mijn stuk gebracht omdat ik dacht dat je mijn bedrijf in het midden van de kring zou zetten, niet mij.

Scott:
Bedrijven zijn niet ambitieus. Alleen mensen zijn dat. Een bedrijf is alleen maar een groep mensen en aangezien we de andere mensen uit je bedrijf niet hier hebben of de concurrenten van je bedrijf of de potentiële kopers van de producten van je bedrijf, kunnen we alleen jou in het midden zetten.

John:
Als ik de kring rondkijk en de potentiële kopers zie, merk ik dat het nogal wat voor me betekent of ze onze producten wel of niet kopen.

Scott:
Vergeet niet om de consumenten die de producten van je bedrijf weigeren te kopen ook in de kring te zetten. Wat spiegelen die naar je terug?

John:
Angst. Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen.

Scott:
Benoem dit. Benoem de ontoereikende ik. Wat zegt dat gevoel over jou als persoon?

John:
Tekort. Het is angst voor een tekort aan geld en zekerheid.

Scott:
Kun je ‘deze tekortkomende ik’ vinden? Ben jij de woorden: ‘Ik ben bang dat veel mensen de producten niet willen kopen’? Jij, ‘de tekortkomende ik’? Antwoord met ja of nee.

John:
Ja.

Scott:
Laat deze woorden wegvallen en ga met je volle aandacht naar dat gevoel. Ben jij die energie?

John:
Ja, zo voelt het wel.

Scott:
Dat betekent alleen maar dat er nog woorden of beelden opkomen. Welke zijn het?

John:
Ik zal alles wat ik bezit verliezen.

Scott:
Ben jij deze woorden? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ja.

Scott:
Zie je hoe gedachten, emoties en fysieke sensatie aan elkaar gesmolten lijken te zijn? Hoe ze je het gevoel geven dat er een persoon is die diep van binnen iets tekortkomt?

John:
Ja.

Scott:
Als het lijkt alsof gedachten en emoties aan elkaar gesmolten zijn, ga je heen en weer tussen beide. Ga met je aandacht naar de woorden en vervolgens naar de energie zonder de woorden en dan weer naar de woorden en dan weer naar de energie zonder woorden. Heen en terug. Zie je dat de woorden een andere kwaliteit hebben dan de energie?

John:
Ja, de woorden zijn gewoon woorden. Ze zijn niet mij. Maar de energie voelt echter. Er is iets met die angst in mijn lichaam die voelt alsof ik het ben.

Scott:
Ga met je volle aandacht naar de energie, zonder de woorden, nu je weet dat je die woorden niet bent. Ben jij deze energie? Jij, de persoon die iets tekortkomt?

John:
Nee, dit is gewoon energie. Dat zie ik nu wel. Zonder een verhaal heeft het weinig kracht.

Scott:
Kijk nog eens naar de consumenten die de producten niet willen kopen. Ben jij dat mentale beeld van hen? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Nee.

Scott:
Ontspan maar even zonder gedachten. Merk alleen maar je capaciteit op om gewaar te zijn. Scan alles in dit gewaarzijn. Kun je de tekortkomende persoon vinden?

John:
Nee, die is er niet. Ik kijk de kring daarom nog maar eens rond. Ik zie de baas van mijn bedrijf tevoorschijn komen in de kring. Ik krijg weer het gevoel dat er iets niet klopt. Hij zou me elk moment kunnen ontslaan.

Scott:
Ben jij de woorden ‘er klopt iets niet’? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Nee, dat zijn maar woorden. Ik kijk nu naar de woorden ‘hij zou me elk moment kunnen ontslaan’. Die woorden ben ik ook niet.

Scott:
In hoeverre heb je toch nog ergens het idee dat er hier een tekortkomende persoon bij mij zit?

John:
Op dit moment niet meer.

Scott:
Loop de kring weer langs en kijk of je opnieuw getriggerd wordt.

John:
Ja. Ik zie een herinnering van hoe ik zag dat onze concurrenten uitkwamen met bepaalde software die populair werd.

Scott:
Is dat mentale beeld ‘de tekortkomende ik’? Het kan helpen om het in een lijstje voor je te zien. Stel je een denkbeeldig fotolijstje voor en zet dan deze herinnering in het lijstje.

John:
Ja, het voelt op de een of andere manier alsof ik dat ben. Ook al ben ik niet op dat plaatje te zien.

Scott:
Laat deze woorden voorbij gaan. Voel de fysieke energie die erbij opkwam. Ben jij die?

John:
De energie is minder geworden. Nee, ik ben niet die energie. Oké, nu zie ik mijn vader, toen ik klein was. Hij zit aan de eettafel en maakt zich zorgen over geld.

Scott:
Ben jij dat mentale plaatje? Jij, ‘de tekortkomende ik’?

John:
Ja, dat ben ik… Ik rust nu in de energie zonder die woorden… Oké, nee, ik ben die energie niet. Ik kreeg ineens een vredig gevoel. Ik heb niet meer het gevoel dat er iets niet klopt. En ik kan de tekortkomende persoon niet vinden. Ik zie in dat ik mezelf misleid heb. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik deze baan alleen maar doe om de rekeningen te kunnen betalen en dat dat mijn enige motivatie is. Maar ik zie nu in dat dit verhaal over tekortkoming de drijvende kracht achter alles is geweest.

Scott:
Het is goed om je rekeningen te betalen.

John:
Ja, natuurlijk. En mijn rekeningen zijn altijd betaald. Eigenlijk heb ik behoorlijk wat geld verdiend. Maar ik zie nu wat de echte motivatie is geweest van wat ik aan het doen was. Deze kernovertuiging dat ik iets tekortkom is mijn werkelijke motivatie. En die overtuiging kan ik nu niet vinden. Dus is mijn motivatie verdwenen. Dat maakt me bang. Betekent dit dat het me nu koud laat of ik nog voor het bedrijf werk?

Scott:
Dat hoeft niet zo te zijn. Het betekent dat je niet langer op gang gebracht hoeft te worden door iets wat er niet echt is; een ik dat in de kern iets tekortkomt.

John:
Nu denk ik aan mijn toekomst. Ik voel een streven om iets te bereiken.

Scott:
Dat is mooi.

John:
Ik heb veel plezier gehad in deze baan en voelde me echt geïnspireerd. Maar als ik naar de toekomst kijk, voelt het niet meer als inspiratie. Meer als angst.

Scott:
Zet je toekomst in de kring. Beter nog, zet een toekomst neer waarin je er niet in slaagt te bereiken wat je wil. Ben jij dat mentale beeld van die toekomst? Jij, de tekortkomende persoon?

John:
Ik zie meteen dat het niets dan woorden zijn. En de angst kwam doordat ik deze woorden geloofde. Ja, dat voelt goed. Ik kan me veel meer ontspannen tijdens mijn dagelijkse leven en me op andere dingen richten waar ik van geniet, mijn familie, vrienden en hobby’s. Ik kan nog steeds bij deze baas werken, maar zonder dit verhaal. Ik heb deze baan iedere dag mee naar huis genomen. En het lijkt erop dat alles draaide om deze angst en tekortkoming.

Scott:
Misschien heb je het verhaal van Ik kom iets tekort iedere dag mee naar huis genomen omdat je dacht dat jij het was.

John:
Precies. Natuurlijk. Ja! De baan is er gewoon. Het is het gevoel dat ik iets tekortkom dat ik nu niet kan vinden. Mijn baan ziet er compleet anders uit en ook de mensen in de kring. Ik zie dat het allemaal gedachten zijn. Ik zie ook dat ik dacht dat gedachten mij waren. Er is nu dus veel minder stress. Het is zoveel rustiger in mijn hoofd wat betreft al deze dingen.

 

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace”

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.

Het gebruik van de Boomerang en de Panorama Inquiry als je jezelf het liefst wil verstoppen

Door Scott Kiloby, vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries.

Alexis:
Ik heb geen idee waar ik inquiry naar kan doen. Ik kan het maar niet achterhalen. Maar ik weet dat ik altijd al een gevoel heb gehad dat ik me moet verstoppen – dat ik mensen niet kan laten zien wie ik echt ben. Ik merk dit ook in mijn huidige relatie met mijn vriend. Ik verstop mezelf voor hem.

Scott:
Laten we de Boomerang Inquiry doen. Kijk in gedachten naar je vriend. Zie het als een spiegel. Wat refelecteert hij naar jou over je eigen tekortkoming – over dat je jezelf moet verstoppen?

Alexis:
Kwetsbaarheid, schaamte, angst om ontmaskerd te worden. Het is gewoon dat gevoel dat ik me het liefst wil verstoppen, begrijp je? Ik kan het niet precies benoemen.

Scott:
Dat is geen probleem. Je hoeft het niet precies te benoemen. Dit is jouw inquiry, jouw ontdekkingsreis. Je weet hoe jij je diep van binnen voelt. Laten we die ‘ik’ gewoon een naam geven, zodat we verder kunnen. Noem het maar iets dat kwetsbaarheid, schaamte, angst om ontmaskerd te worden en het gevoel dat je jezelf wil verstoppen lijkt te omvatten.

Alexis:
Ik noem het maar ‘de zich verstoppende ik’, ook al dekt dat de lading niet helemaal.

Scott:
Kun je ‘de zich verstoppende ik’ vinden? Is het woord ‘kwetsbaarheid’ die ik?

Alexis:
Nee. Ik voel er een lichte of vage pijn bij, maar het gaat ook weer snel weg.

Scott:
Hoe zit het met het woord ‘schaamte’?

Alexis:
Ja, dat ben ik. Ik schaam me.

Scott:
Laat de woorden tot rust komen. Ga met je aandacht naar je lichaam. Neem de tijd. En rust: laat die energie [noot vertaler: fysieke sensatie] er gewoon zijn zoals die is. Ben jij die energie? Jij, de zich verstoppende ik?

Alexis:
Zo voelt het, ja. En er komen nu allerlei herinneringen naar boven. Ik zie dat kleine meisje, mezelf, dat als kind steeds maar weer belachelijk gemaakt werd. Ik zie mijn ouders en mijzelf als volwassene die hen niets over mijn eigen leven wil laten weten.

Scott:
Laten we naar de Panorama Inquiry gaan, omdat er nu andere mensen en situaties in je opkomen. Zet je vriend, dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt werd als kind en jouw ouders in een cirkel om je heen. Scan die cirkel. Wie zet je het meeste aan tot jezelf willen verstoppen?

Alexis:
Dat kleine meisje.

Scott:
Kijk naar dat plaatje van dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt wordt. Zet het in een lijstje. Ben jij dat? Jij die zich moet verstoppen?

Alexis:
Ja. Dat ben ik. Zo heb ik me altijd al gevoeld. Ik herinner me dat toen ik twintig was, ik een groep vrienden had die echt heel open was en zomaar vanalles over zichzelf kon vertellen. Ik wilde dat niet, mezelf gewoon zo bloot geven. Denk je dat dit betekent dat ik iets niet wil erkennen? Dat heb ik zelf vaak gedacht. Ik had gisteren dat inzicht over niet willen erkennen. Daar moet iets achter zitten. Ik zou daar inquiry naar moeten doen. Ik denk ook dat mijn vriend dingen niet wil erkennen. We praten meestal niet veel. We houden van elkaar, maar er is een afstand tussen ons. Soms zou ik meer willen weten over hoe hij zich echt voelt, maar ik weet niet zeker of ik dat wel wil horen. Wie weet maakt het me bang. Ik weet niet of ik die afstand creëer, of dat we dat allebei doen. Ik begin me echt zorgen te maken over onze relatie nu ik er hier zo over na zet te denken. Denk je dat hij zich ook op de een of andere manier wil verstoppen?

Scott:
Ik begrijp dat het belangrijk voor je is te praten over jezelf om inquiry te kunnen doen. Maar ik denk dat je de draad kwijt raakt met je vragen en analyses. In hoeverre is het je ooit gelukt deze dingen uit te vogelen door er constant aan te denken?

Alexis:
Nooit. Ik heb hier al zo lang over nagedacht en het lijkt niet echt iets uit te maken.

Scott:
Laten we dan proberen bij de inquiry te blijven. Ga eens terug naar dat beeld ven dat kleine meisje dat belachelijk gemaakt werd. Ben jij dat, de zich verstoppende jij? Antwoord alleen met ‘ja’ of ‘nee’.

Alexis:
Nee. Het beeld vervaagt.

Scott:
Scan de cirkel. Wie maakt er iets in je los?

Alexis:
Ze maken allemaal iets los in mij. Ik zie een muur tussen mij en hen.

Scott:
Kijk rechtstreeks naar die muur. Zie je die voor je?

Alexis:
Ja.

Scott:
Ben jij dat beeld in je gedachten van een muur? De zich verstoppende jij?

Alexis:
Nee, het is een plaatje. De muur is meer iets dat ik voel. Ik voel dat er hier een muur is.

Scott:
Oké, blijf in je gedachten naar dat plaatje van die muur kijken totdat het vervaagt. Breng dan je aandacht naar de fysieke sensatie die overgebleven is.

Alexis:
Er is geen fysieke sensatie meer. Het beeld vervaagde en het gevoel van een muur verdween.

Scott:
Scan de cirkel. Wie of wat triggert je?

Alexis:
Mijn ouders. Ik vind het niet gemakkelijk om me voor hen open te stellen.

Scott:
Ben jij de woorden “Ik vind het niet gemakkelijk om me voor hen open te stellen”? Jij, diegene die zich moet verstoppen?

Alexis:
Ja.

Scott:
Laat de woorden gaan en raak het gevoel van binnen aan als het ware, zonder er woorden of beelden bij te halen. Rust er alleen maar in. Ben jij die energie?

Alexis:
Nee.

Scott:
Scan de cirkel.

Alexis:
Het kleine meisje komt weer tevoorschijn, samen met een herinnering dat jongens me “Dikkertje Dap” noemden. Ik was nogal flink als kind.

Scott:
Ben jij de woorden “Dikkertje Dap”? De zich verstoppende jij?

Alexis:
Ik voel een flinke golf van pijn. Ja!

Scott:
Kijk naar de woorden “een flinke golf van pijn”. Ben jij dat?

Alexis:
Nee. Ik voel de energie nu. Het is gewoon energie. Het voelt warm, bijna fijn, als ik het niet benoem of er een verhaal aan ophang.

Scott:
Scan de cirkel.

Alexis:
Mijn vriend triggert me. Soms voel ik me verlamd als ik in zijn buurt ben.

Scott:
Kijk naar zijn gezicht. Ben jij dat plaatje?

Alexis:
Nee.

Scott:
Hoe zit het met de woorden “Soms voel ik me verlamd als ik in zijn buurt ben”?

Alexis:
Ja, dat ben ik. Dat ben ik zeker!

Scott:
Ga met je aandacht naar je lichaam. Voel.

Alexis:
Wauw, mijn hele lichaam tintelt. Er komt iets los. Het voelt goed om dit eindelijk eens te voelen. Ik wil hier even bij blijven.

Scott:
Ja.

Alexis:
Ik ben niet die energie. Het is niet de zich verstoppende ik.

Scott:
Rust en kijk. Kun je die persoon, die zich moet verstoppen, vinden?

Alexis:
Nee. Nee, dat kan ik niet. Ik voel me gewoon helemaal open. En ik zie nu in dat het niet alleen maar draait om me te willen verstoppen. Ik heb een verhaal geloofd dat ik het niet waard ben. En dat verhaal maakt dat ik me wil verstoppen.

Scott:
Ja, soms is er een hele inquiry voor nodig om de kern te kunnen pakken van wat je over jezelf gelooft. Daarom wil ik je vragen: “Kun je die persoon hier vinden, die het niet waard is?”

Alexis:
Nee, die is hier niet. Ik zie gedachten opkomen en gaan, maar nergens een ik die het niet waard is. Er is alleen maar gewaarzijn hier, en het is echt onpersoonlijk, transparant en liefdevol. Ik zie het totale plaatje – het hele verhaal van het niet waard zijn – maar het voelt niet zo dat ik dat ben. Het is als een nep film, en ik ben hier, als het gewaarzijn dat er naar kijkt.

 

Meer over het verhaal van Alexis
Merk op dat Alexis pas aan het eind haar kernverhaal over hoe zij tekortschiet kon benoemen: Ik ben het niet waard. Dat kan gebeuren. Deze inquiries zijn eerder een kunst dan wetenschap. Als je het moeilijk vindt om het verhaal vooraf te benoemen, werk dan gewoon met wat er in je opkomt en volg dat. Het idee van inquiry doen is niet alleen om je verhaal netjes in een hokje te kunnen plaatsen. Het gaat erom de emoties die opkomen, als je rechtstreeks naar de woorden en beelden kijkt waarvan je denkt dat jij dat bent, aan te gaan. Zodra deze emoties gevoeld en gezien zijn, wordt het kernverhaal over hoe je denkt tekort te schieten vanzelf duidelijker.
Het kernverhaal “Ik ben het niet waard” komt vrij veel voor. Ik heb met veel mensen gewerkt die het gevoel hadden dat hun creativiteit en natuurlijke expressie onderdrukt werden door angst. Zelf ervoer ik angst om mijn standpunten naar voren te brengen en ook om mijzelf te uiten als muzikant en songwriter. Die angst verlamde me soms.
Deze angst volledig aangaan, in al zijn aspecten, is de weg om onszelf te laten stralen zoals we zijn. Als we alleen maar de angst uit de weg gaan, blijven we in het zich herhalende patroon zitten van onszelf onwaardig voelen en onszelf willen verstoppen. Zodra angst helemaal en vrij mag opkomen, zonder vast te zitten aan het kernverhaal van hoe wij tekortschieten, zijn we in staat onszelf onbevreesder te uiten. En ook al komt er angst op, het wordt dan gewoon een nieuwe kans om te zien wat we over onszelf geloven.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace” 

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com.