Home » Blog » Eten op wilskracht?!

Eten op wilskracht?!

Door Judith Sumitra Burton, vertaald door Pleun Vermaas.

 

Eten op wilskracht? Het smaakt zoeter zonder. Eureka!

Kunnen de Living Inquiries, of andere tools, de helpende hand bieden om een eetverslaving achter je te laten? Het is een lastig iets, ik bedoel daarmee dat het niet mogelijk is om eten uit je leven te schrappen. Mijn relatie met eten en troosteten heeft me, door de jaren heen, veel geleerd over mezelf. Op wilskracht begon ik aan een nieuw dieet, gewapend met nieuwe voornemens en verboden, om er na een tijdje weer de brui aan te geven, omdat het onmogelijk was om het vol te houden voor een langere periode. Ik ben vele malen afgevallen en na een tijdje zat het gewicht er weer aan.

Het is nog maar pas, dat ik inzag dat mijn pogingen om wilskracht te gebruiken om mijn eten aan banden te leggen, niet werkt. Op wilskracht voel ik mijn binnenste samentrekken, als ik heel ‘vastberaden’ iets forceer, om zo gehoorzaamheid af te dwingen van dit stiekeme en zwakke zelf, dat zelfs de simpelste dingen soms niet voor elkaar krijgt.

Wat ik toen zag was zo heerlijk – een intentie om te onderzoeken of ik zonder meteen op standje wilskracht over te gaan, een gevoel van bereidwilligheid kan aanspreken – om mezelf gewoon de vraag te stellen, met liefde en respect: “Wat ben ik bereid te doen op dit moment?”.

Ik ben oprecht verbaasd hoe veel verschil het maakt, als ik op deze wijze met mezelf praat. Gewoon aardig zijn opent ‘zoete’ deuren. Bereidwilligheid geeft me de mogelijkheid om in het moment een keuze te maken, in plaats van mezelf aan een streng regime over te leveren. Werkelijk ieder moment biedt nieuwe mogelijkheden.

Ik merk dat er ruimte is om dingen te overwegen. Zo vraag ik mezelf bijvoorbeeld af: als ik dit nu eet, hoe zal ik me dan voelen na een half uurtje? Terwijl ik me het liefst sterk en licht voel. Er is meer ruimte bij bereidwilligheid, die ik bij wilskracht niet ervaar. In plaats van dat ik voetje voor voetje schuifel binnen een strikt afgebakend gebied, is er een open veld waarin zich speels en liefdevol nieuwe paden ontvouwen.

Op deze manier speelt ‘de wil’ nog wel een rol, maar dan als een zacht feel good-deuntje op de radio, waardoor ik op respectvolle wijze vol compassie met mezelf kan praten. Als ik toch een misstap bega en teveel heb gegeten, is dat oké. “Geen probleem. Perfectie is niet de hoofdzaak…” Door bereidheid kun je vrij ademen en lachen. Er is ruimte.

Het Living Inquiries-proces helpt me om lief te zijn voor mezelf en het goed/fout-denken tot rust te brengen. Het zal nog wel een tijd duren voor ook het compulsieve gedrag –bereidwilligheid versus wilskracht – uitgedoofd is. Er zijn nog veel gedachtepatronen, emoties en fysieke sensaties waar ik de Living Inquiries op los kan laten. Maar, ook al duurt het nog een tijd, ik heb goede hoop dat de resultaten blijvend zullen zijn.

In de tussentijd leer ik mezelf, stapje voor stapje, lief te hebben. Dit is hartverwarmend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *