Home » Blog » Een dankbrief aan angst

Een dankbrief aan angst

Door Scott Kiloby, vertaald door Pleun Vermaas.

Lieve Angst,

Ik ben zo blij met jou! Dat je zomaar komt opdagen. Dankjewel dat je één van de miljoen gedaanten bent die in en uit de onmetelijke en oneindige ruimte van het nu drijven. Soms verberg je jezelf in het verstand. Ogenschijnlijk als een gedachte die me zegt dat ik maatregelen moet nemen voor morgen. Je bent een briljante acteur, je verdient een Oscar!

Je hebt me voor de gek gehouden. Je laat me echt geloven dat mijn beslissingen voor de toekomst gebaseerd zijn op louter mijn verstand. Op deze momenten herken ik je niet. Je bent dan zo goed vermomd! Je verstopt je in de stem van de rede en de diepe spelonken van maag en borst. Ik herken je dan helemaal niet, hè?! Toch ben jij het die aan de touwtjes trekt. Ik ben écht jouw marionet, hè? We vormen ook zo’n goed team. We houden het bewustzijn in mezelf en in ieder ander voor de gek! Want iedereen denkt écht dat mijn afwegingen en besluiten helemaal ‘helder’ genomen zijn. Dat ik terecht koers op mijn verstand en dingen besluit om mezelf te beschermen. Dat ik adequaat mijn grenzen aan geef, een toekomst opbouw… of (en dit is de beste ☺) een pientere keuze maak.

Door de jaren heen, heb ik zeker een miljoen beslissingen genomen die feitelijk geheel aan jou toebehoren. Je verstopt je ook zo goed, al jarenlang, dat ik stomweg denk dat ik het zelf ben die beslist. En je hebt me beschermd, hebt grenzen voor me vastgesteld, je hebt me een toekomst gegeven en me geholpen keuzes te maken. Jij hebt dat allemaal voor mij gedaan en meer, lieve Angst. Ik dank je daarvoor, duizend maal.

En ook bedankt, voor iedere keer dat je herkenbaar voor me verschijnt. Soms ben je zelfs zo attent om direct in mijn bewustzijn te treden, zodat ik even naar je kan loeren, je aanwezigheid kan voelen, proeven, je rechtstreeks kan leren kennen, zonder de verhullende kledij van concepten. Je had er gemakkelijk voor kunnen kiezen om onherkenbaar voor mij te blijven, maar je deed het niet. Je gaf me toestemming om jou echt te zien. En op die momenten zag ik gewoon hoezeer jij aan mijn ‘touwtjes’ trekt. Jij runt de hele show, echt.

Laatst hoorde ik, in een telefoongesprek, mijn eigen antwoord op een vraag. Ik dacht nog zo dat ik zonder angst, helemaal ‘helder’ zogezegd, antwoord gaf. Maar nee! Daar was jij weer! Jij gaf me de kans je ‘live’ te ontmoeten. Daardoor werd ik overspoeld door inzichten, ja het leek wel een zondvloed. Ik zag haarscherp alle keren op mijn netvlies verschijnen waarbij jij het woord voerde. Jij was het toen ook. En toen ik een keer s’ avonds laat, een huishoudelijke beslissing nam met mijn partner, was ik me onmiddellijk van jouw aanwezigheid in mij bewust en zag hoe jij het woord voerde. Ik dacht nog dat ik mezelf tegen hem beschermde en mijn grenzen stelde. Ik dacht dat ik heel ‘verstandig’ een beslissing nam. Maar omdat ik je helemaal in mij aanwezig voelde, viel de muur van afscheiding tussen mij en mijn partner weg. Er was niemand en niets meer om te beschermen. Ik voelde me nader tot mijn partner staan dan ooit tevoren, heel nabij en intiem, echt onafscheidelijk! Lieve Angst, je bent een wolf in schaapskleren.

Weet je nog laatst toen ik op mijn werk was en probeerde een probleem daar op te lossen?
Je had me mooi te pakken! Dacht ik weer zeer intelligent de verschillende mogelijkheden zorgvuldig af te wegen, maar integendeel: ik was allesbehalve intelligent en was me daar niet eens van bewust! Ik merkte je aanwezigheid op in mijn maag en ik ging rustig met je zitten en gaf je zoveel ruimte als je nodig had. Oh, wat hield ik van je! Je liet me inzien dat er niets was om bang voor te zijn. Toen zag ik ineens hoe ik het probleem kon oplossen en die oplossing had niets meer met angst van doen. Ik ontspande volledig en weer kwam er een stortvloed aan nieuwe inzichten over me heen. Ik zag dat ik niets nodig heb om iets te laten slagen. Ik ben immers de flow zelve, aanwezig in het huidige moment. Vanaf dat moment kon ik efficiënter werken zonder dat het verstand maar door raast.

Lieve Angst, los van alles wat ik je al schreef, is dit wel het belangrijkst: ik bedank je oprecht omdat ik door jou weet dat ik zonder jou leven kan. Ik ben je bijzonder dankbaar voor al die jaren dat je belangeloos voor me in de bres sprong en me zo je bescherming bood. Uiteindelijk, weet ik door jou, dat er niemand is die beschermd hoeft te worden. Ik waardeer het dat je zo nu en dan nog eens bij me langs komt om me daaraan te herinneren wanneer dat nodig is. Ik ben zo blij dat je telkens weer op komt draven, op precies het goede moment. Je bent niet mijn vijand. Je was mijn beschermengel toen dat nodig was. Je werd mijn toegangsticket naar vrijheid. Je was verlossing in momenten van lijden. Je bent een zeer trouwe vriend gebleken. Je liet me oplossen in die eindeloze ruimte van rust en liefde, en alleen zodra ik daaraan toe was.

Jouw toegenegen,

Scott

Dit blog verscheen eerder op de oude Living Inquiries-website

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *