Home » Dialogen van sessies

 Pesten

gefaciliteerd door Scott Kiloby

vertaald door Hanneke Geraeds-de Vries

Werner:
Ik word zo’n beetje elke dag gepest op mijn werk. Ik sta op het punt om er gewoon mee te kappen. Ik kan het niet meer aan. In mijn fantasie zag ik mezelf zelfs geweldadig worden op een dag: ik kwam aan op mijn werk en zette ze even allemaal op hun plaats.

Scott:
Kan je werkgever iets doen om dit pesten aan te pakken?

Werner:
Mijn directe leidinggevende pest me ook, samen met mijn collega’s. Ze praten allemaal over mij achter mijn rug om en ze maken me belachelijk waar ik bij sta; ze zeggen bijvoorbeeld: “Werner de trage leerling”; omdat ik veel vragen stel tijdens vergaderingen.

Scott:
Stel je een cirkel voor met jezelf in het midden. Om je heen zit iedereen van je werk die je pest. Gebruik ze als een soort spiegel: als je zo naar deze mensen kijkt, hoe denk je dan over jezelf?

Werner:
Ik begin te geloven dat ik ben waar ze me voor uitschelden.

Scott:
Wil je me een paar van die andere scheldwoorden noemen?

Werner:
Het ergste is “rotkop”, omdat ik lelijk ben.

Scott:
Ik zie dat dit is wat zij je noemen. Hoe zie je jezelf? Benoem het. Als je deze gedachten bij jezelf waarneemt, wat vertellen ze je over wat jij denkt wie je echt bent?

Werner:
Een sukkel die niet goed genoeg is.

Scott:
Ik weet dat dit is wat je gedachten je vertellen, maar als je echt een sukkel bent die niet goed genoeg is, dan moeten we die toch kunnen vinden, niet?

Werner:
Ja.

Scott:
Laten we eens proberen om jou te vinden.

Werner:
Oké…

Scott:
Ga maar lekker zitten op je stoel en ontspan je. Haal een paar keer diep adem. Merk dan op dat er in je hoofd gedachten opkomen en weer verdwijnen.

Werner:
Ik zie het.

Scott:
Kijk eens naar de woorden “een sukkel die niet goed genoeg is” en kijk er rechtstreeks naar, zonder er andere woorden aan toe te voegen. Misschien helpt het om je deze woorden voor te stellen in een fotolijstje in je verbeelding. Ben jij deze woorden?

Werner:
Zeker weten.

Scott:
Wat voel je in je lichaam als je gelooft dat jij deze woorden bent?

Werner:
Heel verdrietig.

Scott:
Oké. Stel je de woorden “ik ben heel verdrietig” voor in een fotolijstje in je verbeelding. Ben jij deze woorden; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Ja, al die woorden voelen als mij. Ze komen te dicht bij, begrijp je? Ik kan ze niet zien als alleen maar woorden.

Scott:
Oké. Neem deze pen en dit papier en schrijf de woorden op “Ik ben een sukkel die niet goed genoeg is.”

Werner:
[schrijft de woorden op] Oké.

Scott:
Kijk nu rechtstreeks naar deze woorden op papier. Ben jij deze woorden?

Werner:
Ik ervaar nu ietsje meer afstand als ik ze zo op papier zie staan. Maar ik moet toch “ja” zeggen omdat ik verdriet in me op voel komen als ik ze lees.

Scott:
Kun je dat in je lichaam voelen, als een wolk van energie als het ware? Denk er niet over na. Gewoon voelen.

Werner:
Ja.

Scott:
Ben jij die energie; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Het is alleen maar een ongemakkelijk gevoel.

Scott:
Schrijf die woorden op: “Het is alleen maar een ongemakkelijk gevoel.” Ben jij deze woorden op papier; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Als ik naar die woorden op papier kijk, dan moet ik zeggen: “nee”.

Scott:
Oké. Ga nu voorzichtig met je aandacht naar de fysieke sensatie van het gevoel, zonder er woorden aan te geven. Neem je tijd. Ontspan in dat gewaarzijn. Is dat gevoel, die fysieke sensatie op zich, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Ja, dat lijkt zo.

Scott:
Schrijf die woorden op “Ja, dat lijkt zo.” Ben jij deze woorden?

Werner:
Nee.

Scott:
Ervaar die fysieke sensatie nu weer, zonder er zelfs deze woorden aan te geven. Ben jij dit gevoel, deze fysieke sensatie? Druk het gevoel niet weg, maar raak het als het ware zachtjes aan met je innerlijke tastzin. Voel de fysieke sensatie van binnenuit, zonder ideeën erover.

Werner:
Nee, dat ben ik niet; ik, de sukkel.

Scott:
Haal je nu een beeld voor ogen, een herinnering, van een keer dat je pas geleden gepest werd op het werk. Zie je dat voor je?

Werner:
Ja.

Scott:
Ontspan en kijk rechtstreeks naar dit beeld. Ben jij dat? Het antwoord is “ja” als je lichaam op de een of andere manier erop reageert. Het is “nee” als je lichaam niet reageert.

Werner:
Ja; onmiddellijke boosheid.

Scott:
Schrijf die woorden op: “onmiddellijke boosheid”. Ben jij deze woorden; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
[zit even in stilte] Nee … ha ha! Het is alleen maar energie die eigenlijk best aangenaam is als ik die er gewoon laat zijn zoals die is.

Scott:
Kijk nu nog eens terug naar dat beeld van toen je gepest werd op je werk. Ben jij dat beeld?

Werner:
Ik weet het niet. Het heeft nog steeds wat lading.

Scott:
Oké. Het enige wat je hoeft te doen als er lading op zit, is “ja” zeggen.

Werner:
Ja.

Scott:
Als woorden of beelden voelen als jou, de sukkel die niet goed genoeg is, dan betekent dit dat het lijkt alsof de woorden of beelden vastzitten aan emoties of fysieke sensaties. Dat is het Velcro-effect. Weet je wat Velcro is?

Werner:
Ja, ik heb Velcro [Velcro is klittenband.] op mijn halterbank thuis. Ik gebruik het om mijn handen vast te klitten aan de halter. Ja, ik zie het Velcro-effect tussen mijn gedachten en emoties.

Scott:
Door dat Velcro-effect treedt er zelfidentificatie op. Zie je dat?

Werner:
Ja.

Scott:
Lijkt het alsof het mentale beeld van gepest worden vastzit aan het gevoel van boosheid?

Werner:
Ja.

Scott:
Soms, als het Velcro-effect optreedt, is er een subtiel, mentaal beeld van een gedeelte van het lichaam of van een of andere vorm rond dit gevoel. Zie je zo’n beeld?

Werner:
Ja. Ik zie een bundel stalen staven bij het gevoel.

Scott:
Ontspan en kijk rechtstreeks naar die mentale foto van stalen staven. Ben jij dat beeld; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Hmmm… Ik weet het niet… nee, nu ik weer kijk, vervaagt die kleine jongen ook. Maar de woorden “je doet ook niets goed” komen op.

Scott:
Kijk rechtstreeks naar deze woorden. Ben jij deze woorden zelf; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Nee, het zijn gewoon woorden. Als ik er rechtstreeks naar kijk, zonder er meer woorden aan te geven, vervagen ze en de lading in mijn lichaam is ook vervaagd.

Scott:
Hoe zit het met het woord “rotkop”?

Werner:
Dat lijkt op mij te slaan. Ik voel weer verdriet.

Scott:
Blijf dit even voelen. Laat de energie er zijn zonder het te proberen te begrijpen of er een etiketje aan te geven. Stel jezelf dan de vraag of jij deze energie bent; jij, de lelijke sukkel. Neem de tijd.

Werner:
Nee, het is gewoon energie. Het voelt zo gezond om deze gevoelens op een natuurlijke manier te laten stromen!

Scott:
Kijk nog eens naar het woord “rotkop”. Ben jij dat woord op zich; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Alleen dat woord? Nee. Wauw, dit is interessant. Ik zie dit alles zo voor me oplossen.

Scott:
Hoe zit het met de woorden “Werner is een trage leerling”?

Werner:
Nee, ik ben die woorden niet. Ze lijken een of ander dom rijmpje. Eigenlijk best grappig nu.

Scott:
Als je je ontspant in gewaarzijn, kun je dan de sukkel vinden die niet goed genoeg is?

Werner:
[lachend] Nee, ik voel me alsof er een last van mijn schouders gevallen is. Ik voel me vrij. Maar… op de een of andere manier voelt het alsof de sukkel er nog steeds is, verborgen in de schaduw.

Scott:
Kijk naar de woorden “De sukkel is er nog steeds, verborgen in de schaduw.” Ben jij deze woorden op zich; jij, de sukkel?

Werner:
Nee.

Scott:
Zie je een of ander beeld van een sukkel die zich ergens verbergt in de schaduw?

Werner:
Ja. Ik zie een beeld waarin hij om de hoek kijkt, wachtend tot jij klaar bent, zodat hij weer tevoorschijn kan komen.

Scott:
Kijk naar die woorden. Ben jij deze woorden; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Nee, de woorden zijn niet de sukkel.

Scott:
Kijk naar dat beeld waarin die figuur om de hoek kijkt; maar kijk zonder woorden, welke dan ook. Ben jij dat beeld; jij, de sukkel die niet goed genoeg is?

Werner:
Nee. Het vervaagt nu…

Scott:
Kijk naar een beeld in de toekomst. Zie hoe je op je werk komt en gewelddadig bent naar al die mensen. Ben jij dat beeld? Ontspan en kijk rechtstreeks naar dat beeld. Neem alle tijd die je nodig hebt.

Werner:
Ha, nee. Dat is niet eens interessant nu. Dat is niet de sukkel.

Scott:
Blijf even rustig zitten, terwijl je gewaar bent. Je laat alles zoals het is. Of er nu wel of geen gedachten zijn, wel of geen gevoelens, kun je de sukkel vinden die niet goed genoeg is?

Werner:
[lachend] Nee! Het is verbazingwekkend hoe lang dat verhaal er geweest is. Ik geloofde het helemaal.

Scott:
Scan nu de cirkel van pestkoppen. Komt het gevoel dat jij een sukkel bent, die niet goed genoeg is, in je op?

Werner:
Nee. Eigenlijk is het gewoon een stelletje mannen op middelbare leeftijd.

Scott:
Zie je hoe je onmiddellijke vrijheid ervaarde, doordat je naar de wortel ging en op zoek ging naar het ontoereikende zelf?

Werner:
Absoluut!

Scott:
We blijven onszelf alleen maar zien als ontoereikend, zolang we niet goed kijken. We denken over onszelf in plaats van op zoek te gaan naar dat zelf.

Werner:
Ja, dat is me nu helemaal duidelijk. Ik richtte me vooral op hen, waardoor ik niet zag wat ik over mezelf geloofde. Van nu af aan, ga ik op zoek naar dat zelf in plaats van dit verhaal te geloven.

Uit Scott’s boek: “The Unfindable Inquiry: One Simple Tool to Overcome Feelings of Unworthiness and Find Inner Peace” 

The Unfindable Inquiry is als paperback of als e-book verkrijgbaar bij bol.com


Schrijf je in voor de nieuwsbrief van de Living Inquiries door je email-adres hieronder in te vullen.

Neem contact met ons op:

Contact Us

Ontmoet ons op:

Facebook
Twitter
YouTube

Andere websites van Scott Kiloby:
www.kiloby.com
www.naturalrestforaddiction.com

Het Kiloby Center for Recovery
www.kilobycenter.com

De Living Inquiries zijn ontwikkeld door Scott Kiloby, Colette Kelso, Fiona Robertson, Julianne Eanniello en de andere senior facilitators.

Alle foto’s zijn genomen door leden van de Living Inquiries Groep.

Aquarellen door Helena Weaver.

Ons privacy beleid
Ons Cookiebeleid